Sot bëhen 10 vite nga vdekja e Ardit Gjoklajt, 17-vjeçarit që më 7 gusht 2016 humbi jetën në landfillin e Sharrës, ndërsa punonte në një impiant të administruar nga kompania “3R” sh.p.k. dhe nën përgjegjësinë administrative të Bashkisë së Tiranës. Një djalë i ri që shkoi të punonte për të ndihmuar familjen e tij u kthye në simbol të një pyetjeje që ende nuk ka marrë përgjigje të plotë: kush mban përgjegjësi kur një i mitur humb jetën në një vend pune ku siguria duhet të ishte detyrim dhe jo premtim? Hetimet e kohës u përqendruan te drejtuesi i fadromës Edmond Kallari, ndërsa familja Gjoklaj dhe një pjesë e opinionit publik kërkuan që përgjegjësia të shihej përtej një individi.
Tragjedia e Sharrës nxori në dritë një panoramë të rëndë mbi kushtet e punës, pretendimet për punësime pa kontrata, mungesën e pajisjeve mbrojtëse dhe kontrollin institucional. Kompania “3R” sh.p.k. u vendos në qendër të kritikave për mënyrën e funksionimit të impiantit, ndërsa Bashkia e Tiranës, e drejtuar në atë kohë nga Erion Veliaj, u përball me kërkesa publike për transparencë mbi marrëdhëniet dhe përgjegjësitë e saj në menaxhimin e landfillit. Pavarësisht debateve politike dhe akuzave publike ndër vite, përgjegjësitë konkrete ligjore mbeten ato që përcaktohen vetëm nga organet e drejtësisë.
Dhjetë vite më pas, emri i Ardit Gjoklajt vazhdon të jetë një plagë e hapur në kujtesën publike. Një jetë e humbur në mes të mbetjeve nuk është vetëm një histori familjare, por edhe një test për shtetin, institucionet dhe mënyrën se si trajtohet jeta e një punëtori të ri. Përtej deklaratave, premtimeve dhe debateve politike, mbetet një familje që humbi djalin e saj dhe një shoqëri që ende kërkon të dijë nëse drejtësia arriti të prekë çdo përgjegjësi që lidhet me atë natë në Sharrë.