Liderja e AfD-së, Alice Weide Ngritja e Partisë së Ardhmërisë Kombëtare, AfD-së, Tubimit Kombëtar, Reform UK dhe partive të tjera ekstremiste po e transformon të paimagjinueshmen në logjikë të shëndoshë. E djathta radikale nuk ka më nevojë të justifikojë idetë e saj: tani ajo dikton axhendën... Normalizimi i një ideje radikale nuk ndodh kur ajo ide fiton, por kur ajo pushon së shfaquri si radikale. Kur termat, sloganet dhe narrativat që dikur konsideroheshin ekstremiste përvetësohen edhe nga ata që, historikisht, nuk kanë qenë kurrë ekstremistë. Nëse kjo dinamikë nuk kuptohet dhe nuk kundërshtohet, ajo rrezikon të vërë në pikëpyetje arritjet dhe vlerat demokratike që nuk mund të merren më si të mirëqena në Evropë.
Sot, disa fjalë që kujtojnë periudha të errëta të historisë po rishfaqen në diskursin politik dhe publik. Kjo po ndodh në vende të ndryshme dhe në parti të ndryshme politike. Kujtesa kolektive po venitet dhe ajo që dukej përfundimisht e lidhur me të kaluarën mund të rishfaqet në forma të reja. Me kalimin e kohës, edhe antitrupat demokratikë që dikur mendoheshin si më të fortët mund të dobësohen. Kjo është arsyeja pse është e rëndësishme të njihen gjuhë dhe mënyra të caktuara të angazhimit në politikë që në fillim.
Evropa, e cila pëlqen ta paraqesë veten si mbrojtëse e vlerave universale, po demonstron se sa pak historia u ka mësuar qytetarëve të saj. Ata që e shikojnë të kaluarën me nostalgji ose dëshirojnë shfaqjen e një udhëheqësi të fortë, e presin këtë, mbi të gjitha: normalizimin e ideve të tyre. Pak nga pak, kjo po bëhet qëllimi i partive të bashkuara nga një narrativë joliberale që kërkon të marrë qëndrime të pranueshme, shpesh në kundërshtim me parimet kushtetuese të demokracive evropiane.
Në këtë kontekst, kërkimi i një armiku, një kurbani mbi të cilin mund të përqendrohet zemërimi dhe frika, po del përsëri në pah. Sot, ky normalizim shprehet edhe përmes fjalës "rimigrim", një fjalë kyçe që është menjëherë e kuptueshme dhe në dukje e padëmshme. Megjithatë, nuk është. Një sondazh i Youtrend zbulon se vetëm njëzet e gjashtë përqind e italianëve pretendojnë se e kuptojnë plotësisht kuptimin e saj, ndërsa njëzet përqind mbeten plotësisht të paqartë; ata që e dinë vërtet janë kryesisht votues nga dy kampet kundërshtare, Aleanca e Gjelbër-e Majtë dhe E Ardhmja Kombëtare.
Fjalori Treccani e përcakton më tej atë si një "eufemizëm për kthimin e detyruar të emigrantëve në vendin e tyre të origjinës". Me fjalë të tjera, një deportim. Rimigrimi përfaqëson kështu një kalë trojan semantik që ringjall praktikat e shekullit të njëzetë të bazuara në shtrëngim fizik dhe psikologjik.
Në realitet, koncepti shkon edhe më tej. Ndryshe nga deportimi, i cili në të drejtën ndërkombëtare ka të bëjë me largimin e të huajve pa leje qëndrimi, rimigrimi përfshin edhe qytetarët me shtetësi të plotë, të përzgjedhur jo në bazë të statusit të tyre ligjor, por në kriteret etno-kulturore të supozuara si "mospërkatëse".
Në vitet e fundit, termi është shndërruar nga një slogan i kufizuar në qarqe të ngushta identitare në një temë gjithnjë e më të përhapur në debatin politik evropian. Me origjinë nga Franca dhe më pas i rilançuar nga figura të tjera të së djathtës kontinentale, ai i referohet jo vetëm luftës kundër imigracionit, por edhe riatdhesimit të detyruar të emigrantëve dhe njerëzve që konsiderohen të paintegruar mjaftueshëm, përfshirë qytetarët e lindur në vetë vendet e Bashkimit Evropian. Në Gjermani, propozimi u përqafua nga AfD, e cila e përfshiu atë në platformën dhe komunikimet e saj zgjedhore. Por termi ka filluar të shfaqet edhe në gjuhën e forcave politike më tradicionale.
Në Itali, anëtarët e partive qeveritare kanë marrë pjesë në nisma kushtuar riemigrimit, duke e paraqitur atë si një mjet për të luftuar emigracionin e parregullt. Në Spanjë, udhëheqësit e Vox kanë mbështetur hapur propozimet për riatdhesim të detyruar në shkallë të gjerë dhe nismat që synojnë ruajtjen e "vazhdimësisë etno-kulturore të popujve evropianë". Në Francë, anëtarët e Tubimit Kombëtar kanë marrë pjesë në ngjarje që synojnë promovimin e tij.
Në Mbretërinë e Bashkuar, dinamika të ngjashme po ndikojnë në Reform UK të Nigel Farage. Pas vrasjes së tetëmbëdhjetëvjeçarit Henry Nowak, disa anëtarë të partisë ringjallën sloganin "Jeta e të Bardhëve Ka Rëndësi", duke e krahasuar atë me "Jeta e të Zinjve Ka Rëndësi", duke e përdorur rastin brenda një narrative më të gjerë të bazuar në identitet dhe anti-imigracion. Modeli tani është i njohur mirë: lajme veçanërisht shqetësuese amplifikohen dhe futen në një narrativë të bazuar në kundërshtimin etnik dhe kulturor.
Vëmendja në rritje ndaj riemigrimit përfaqëson një nga shenjat më të qarta të transformimit të vazhdueshëm të debatit evropian mbi emigracionin dhe identitetin kulturor të kontinentit.
Këto dinamika po i gërryejnë progresivisht demokracitë evropiane nga brenda. Normalizimi i fjalëve dhe koncepteve tani po përqafohet nga forca politike që nuk janë më margjinale. Në Francë, Rassemblement National e Marine Le Pen dhe Jordan Bardella kryeson sondazhet me 35 përqind mbështetje; në Gjermani, AfD është në 29 përqind, dhe udhëheqësja e saj Alice Weidel është ndër figurat politike më të njohura; Reform UK është në 24 përqind, përpara si Partisë Laburiste ashtu edhe Konservatorëve.
Një qasje e ngjashme është zbatuar në Itali nga ata që themeluan një parti në shkurt të këtij viti, e cila po gëzon mbështetje gjithnjë e në rritje. Anëtarët e Futuro Nazionale (E Ardhmja Kombëtare) nuk e fshehin nostalgjinë e tyre, madje duke e quajtur veten "shokë". Vetë Vannacci ka deklaruar se ai është në favor të deportimit, "nëse me deportim nënkuptojmë lëvizjen e detyruar kundër vullnetit të tyre".
Ajo që ende e kemi të vështirë ta shohim është se normalizimi rrezikon të hyjë në një fazë pasuese: post-normalizimin. Ky është momenti kur e paimagjinueshmja, pasi bëhet e thënë, transformohet në logjikë të shëndoshë. Nuk është më një përjashtim i toleruar në margjinat e debatit publik, por një masë e nënkuptuar me të cilën edhe forcat e moderuara matin pozicionet e tyre në mënyrë që të mos duken shumë larg opinionit të perceptuar të zakonshëm. Në këtë fazë, nuk është më e djathta ekstreme ajo që duhet të justifikojë idetë e saj: ato ide diktojnë axhendën. Ende nuk e kemi arritur atë pikë, por drejtimi duket i qartë. Dhe bëhet gjithnjë e më urgjente të pyesim se sa më gjatë do të jenë në gjendje të rezistojnë kushtetutat, parimet demokratike dhe antitrupat institucionalë.
Ekziston një frazë, që shpesh i atribuohet gabimisht Mark Twain, që përshkruan me vend momentin në të cilin po jetojmë: "Historia nuk përsëritet, por rimon." Rreziku që historia tashmë po fillon të rimon me veten nuk është një hipotezë abstrakte, por një realitet që duhet të jemi në gjendje ta njohim dhe ta adresojmë./Përshtati “Pamfleti” nga “Linkiesta”ekstremi djtathte Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Rajoni dhe Bota Trump i ndryshoi emrin, Kanadaja e kundërshton: Do të quhet Liqeni Ontario sot dhe përgjithmonë 28 Gusht 2026, 08:0408:04Rajoni dhe Bota Operacion intensiv shpëtimi në Nepal, rreth 350 persona dyshohet se janë bllokuar në tunel 28 Gusht 2026, 07:4107:41Rajoni dhe Bota SHBA dhe Venezuela pranë marrëveshjes së madhe për naftën, në lojë 90 miliardë fuçi 27 Gusht 2026, 22:5022:50Rajoni dhe Bota Çfarë loje po luhet në Ukrainë? 27 Gusht 2026, 22:3022:30Rajoni dhe Bota Nga terrori mbi Sarajevën te gjenocidi i Srebrenicës: Kush ishte Ratko Mladiç, kasapi që la pas mijëra viktima 27 Gusht 2026, 22:0922:09Rajoni dhe Bota Haga urdhëron hetim të plotë për vdekjen e Ratko Mladiçit, autoritetet holandeze nisin verifikimet 27 Gusht 2026, 22:0622:06Rajoni dhe Bota