Foto ilustruese Samiti i fundit i G7-ës në Evian ishte një tjetër konfirmim i nënshtrimit evropian ndaj Shteteve të Bashkuara. Skena të zakonshme servilizmi. Përvoja na ka mësuar se nga samitet e “të mëdhenjve të botës” nuk duhet të presim tjetër veçse fraza rasti, kortezi për photo opportunity, deklarata sa pompoze aq edhe të parashikueshme. Përveç ndonjë premtimi që është i destinuar të mos mbahet.
Nëse takimi zhvillohet në formatin e G7-ës, pra kufizohet te ato që supozohet të jenë “shtatë vendet ekonomikisht më të zhvilluara të planetit”, një formulë që përjashtimi i Kinës e bën më shumë se kurrë qesharake, rezultati është edhe më i parashikueshëm: lavdërime të ndërsjella, nderime për të vetmin “të madh” të vërtetë të pranishëm, garanci për besnikëri të përjetshme ndaj klubit perëndimor, ndonjë thumbim ndaj rivalëve, me BRICS-in në krye, dhe pak më shumë.
As prania e një figure të papërshtatshme dhe të paparashikueshme si Donald Trump nuk e ndryshoi skenarin e shfaqjes më të fundit të kësaj komedie, të zhvilluar në Evian në mesin e qershorit. I kënaqur me nënshkrimin e memorandumit të mirëkuptimit, të përkohshëm, me Iranin, për të cilin shpreson se do t’i mundësojë ta paraqesë një humbje si fitore në sytë e mbështetësve të tij, the Donald u mjaftua duke pranuar nderimet e aleatëve-vasalë.
Ai pranoi dhuratat e tyre, rekordin e lajkatimit këtë herë e mori Merz me fanellën e kombëtares gjermane; me sa duket Mark Rutte mendonte se kishte bërë tashmë mjaft në rastet e mëparshme dhe komplimentet. Trump u tregua zemërgjerë me evropianët që nuk e kishin miratuar publikisht në aventurat e fundit luftarake (Macron u bë “miku i tij i madh” dhe, si shlyerje, e ftoi për darkë në Pallatin e Versajës). Ai gjithashtu nuk e përmendi programin për reduktimin e angazhimit ushtarak në Kontinentin e Vjetër, i cili i kishte shqetësuar aq shumë të pranishmit.
Megjithatë, vetëm pak orë më vonë, ministri i tij i Luftës, Hegseth, ua kujtoi atyre se reduktimi do të ndodhë dhe, mbi të gjitha, se Shtetet e Bashkuara nuk do t’i lejojnë më vendet anëtare të NATO-s t’ua ndalojnë, për çfarëdo arsyeje, përdorimin sipas dëshirës të bazave të ngritura në territoret e tyre: ose të bindur, ose jashtë!
Në përfundim të punimeve, nëse mund të quhen të tilla, Giorgia Meloni, sovranistja që vetëm pak javë më parë ishte shqetësuar nga paralajmërimi për evakuimin e mundshëm të pesë mijë ushtarëve amerikanë nga territori italian, deklaroi se nga takimi kishte dalë një mesazh i qartë: “Një Perëndim i bashkuar është më i fortë dhe më i besueshëm”.
Ajo e paraqiti si sukses faktin se kishte ndihmuar për të marrë nga presidenti amerikan një angazhim “aspak të mirëqenë” për mbështetjen ushtarake të Ukrainës. Në fund të konferencës për shtyp, ajo i bëri gjithashtu thirrje Izraelit që të mos sabotonte procesin e paqësimit në Lindjen e Mesme.
Rituali i thirrjeve
Thirrje. Ftesë. Kjo është ajo që “Perëndimi” ka bërë ndaj një shteti që, në shenjë hakmarrjeje pas sulmit të 7 tetorit 2023 (1.200 viktima), ka vrarë mbi 71.000 palestinezë në Gaza, ka vendosur nën kontroll ushtarak më shumë se 50% të territorit të saj dhe, ndërkohë, ka pushtuar pjesë të mëdha territori në Siri dhe Liban, duke shkatërruar fshatra, duke detyruar banorët të evakuohen, duke ngritur baza të veta ushtarake dhe duke deklaruar zyrtarisht se nuk ka ndërmend të largohet nga territoret e pushtuara.
Dhe po flasim për vendin, “kolonët” e të cilit, të nxitur nga partitë e ekstremit të djathtë të përfaqësuara fuqishëm në qeveri dhe të mbrojtur nga policia dhe forcat e armatosura, po sulmojnë sistematikisht banorët palestinezë në Bregun Perëndimor, me metodën e njohur të “tokës së djegur”, shembje shtëpish, çrrënjosje dhe shkatërrim kulturash bujqësore, prerje të tubacioneve të ujit, vrasje dhe vjedhje kafshësh dhe gjatë tre viteve të fundit kanë shkaktuar 1.244 të vdekur, më shumë se 1.046 viktimat e shtatëmbëdhjetë viteve të mëparshme, në mijëra sulme të armatosura (më shumë se 540 nga janari deri në mars 2026).
Po flasim për atë Izrael, ministri i Mbrojtjes i të cilit, Gallant, i ka quajtur palestinezët “kafshë njerëzore”; ministri i Financave, Smotrich, ka nxitur që në Liban të “hapen portat e ferrit”; ndërsa ministri i Sigurisë Kombëtare, Ben Gvir, ka deklaruar për të njëjtën çështje se “i gjithë Libani duhet të digjet” dhe se “për çdo lot të një nëne izraelite, një mijë nëna libaneze duhet të qajnë”.
Përballë këtij skenari, “Perëndimi”, i paraprirë nga Bashkimi Evropian, i cili nuk kishte arritur të siguronte unanimitetin e anëtarëve të tij për të shprehur një dënim formal ndaj Ben Gvirit për trajtimin çnjerëzor të aktivistëve të Flotiljes dhe që ndaj kolonëve vrasës ka miratuar sanksione thjesht simbolike, ka treguar edhe një herë hipokrizinë e tij të lindur.
Vlerat që ai trumbeton, të cilave u referohet vazhdimisht kur bëhet fjalë për të akuzuar “autokracitë” e përfshira në listën e tij të zezë, edhe një herë u lanë mënjanë, por do të ishte më e saktë të thuhej se u fshinë, ndërkohë që Izraeli vazhdonte bombardimet vdekjeprurëse në territorin libanez, të cilat tashmë i kanë kushtuar popullsisë së goditur të paktën 3.912 të vdekur dhe 11.873 të plagosur, duke shpërfillur premtimet e përfshira në memorandumin e marrëveshjes mes Iranit dhe Shteteve të Bashkuara.
Kur Perëndimi është bashkëpunëtor?
Rasti izraelit është pa dyshim ai që nxjerr më qartë në pah cinizmin dhe dyfytyrësinë e atij konglomerati nën mbrojtjen, drejtimin dhe sovranitetin amerikan, të cilit prej të paktën tetëdhjetë vjetësh, duke shpërfillur realitetin gjeografik, i është dhënë emri Perëndim.
Edhe pse i pëlqen të paraqitet si mbrojtësi i pakompromis i ligjshmërisë ndërkombëtare dhe si parajsa e të drejtave të njeriut, përballë shkeljeve të ligjit, rezolutat e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara që nuk janë respektuar nga qeveria e Tel Avivit janë shumë më tepër se njëqind dhe krimeve të mirëfillta të shtetit hebre, “blloku” perëndimor ka heshtur sistematikisht. Madje, është bërë bashkëpunëtor aktiv.
Siç deklaroi më 17 qershor nënpresidenti amerikan Vance, dy të tretat e pajisjeve ushtarake me të cilat Izraeli ka zhvilluar operacionet e tij luftarake kundër Libanit dhe Iranit, dhe më parë kundër popullsisë së Gazës, “janë paguar nga taksapaguesi amerikan”.
Falë ndërthurjes së ndjenjës së përhershme të fajit për gjenocidin që hebrenjtë pësuan gjatë Luftës së Dytë Botërore – atë që një hebre i guximshëm, politologu Norman Finkelstein, e ka quajtur në një libër të tij të famshëm dhe të kundërshtuar Industria e Holokaustit dhe fuqisë së lobit pro-izraelit përtej Atlantikut, të vetëshpallurit mbrojtës të demokracisë dhe lirisë tolerojnë prej dekadash strategjinë e spastrimit etnik dhe të dhunës sistematike që shteti hebre ushtron ndaj palestinezëve.
Pak rëndësi ka nëse kjo quhet apo jo gjenocid: masakër apo kasaphanë e përshkruajnë po aq qartë thelbin e saj. Ata miratojnë pretekstet që përdoren për të justifikuar shkeljen e sovranitetit të shteteve të tjera, retorikën e “kërcënimeve ekzistenciale” dhe cilësimin si terrorist të kujtdo që i lufton me armë në një situatë pabarazie forcash që, sipas autorit, nuk u lë rrugë tjetër atyre që kundërshtojnë shtypjen, përveç përdorimit të mjeteve të luftës partizane dhe guerile.
Ata minimizojnë përgjegjësitë kolektive duke ia ngarkuar ato vetëm qeverisë së Netanyahu-t “të keq”, në një kohë kur kreu i opozitës, Yael Lapid, e kritikon kryeministrin se nuk i ka bindur Shtetet e Bashkuara të bombardojnë objektet energjetike iraniane dhe të vazhdojnë bombardimet.
Dhe ndonjëherë rreshtohen përkrah tyre, me SHBA-në në krye, por herë pas here edhe me mbështetjen e ndihmësve britanikë ose francezë në agresionet “parandaluese” kundër armiqve, siç ka ndodhur dy herë gjatë gjashtë muajve të fundit në rastin e Iranit. Kur e konsiderojnë të përshtatshme, përdorin edhe krime lufte, si bombardimi i shkollës së vajzave në Minab, që u mori jetën 168 vajzave, nga gjithsej 4.765 viktima të shkaktuara nga sulmet izraelito-amerikane.
Luftërat e ardhshme
Kjo është rruga drejt së ardhmes e përcaktuar nga ai Perëndim që Meloni, Merz dhe shokët e tyre të samiteve, bisedimeve dhe drekave e konsiderojnë “të besueshëm” dhe do ta donin “më të fortë dhe më të bashkuar”, të udhëhequr nga një vend, qeveritë e njëpasnjëshme të të cilit janë bërë përgjegjëse, në emër të paqes, për pjesën më të madhe të luftërave që kanë përgjakur planetin gjatë pesëdhjetë viteve të fundit.
Dhe që, me pavetëdijen e plotë të komponentit evropian, po përgatitet për konfliktet e ardhshme që Shtetet e Bashkuara do të zhvillojnë për afirmimin e interesave të tyre ekonomike dhe gjeopolitike, duke vënë në shënjestër Kinën dhe aleatët e saj realë ose potencialë në skenën indo-paqësore.
Edhe në këtë kuptim, G7-a e Evianit dërgoi një mesazh shumë të keq, duke rikonfirmuar këmbënguljen e von der Leyen, Rutte, Macron, Merz dhe figurave të tjera dytësore për të mbështetur Ukrainën në konfliktin në dukje të pafund me Rusinë.
Miratimi që Trump i dha, natyrisht, për aq sa vlen, duke pasur parasysh paqëndrueshmërinë e personazhit dhe profilin e tij psikologjik dukshëm të paqëndrueshëm, agjendës së përsëritur luftarake të Bashkimit Evropian rrezikon ta bëjë më të vështirë, në vend që ta lehtësojë, rrugën diplomatike drejt një ndërprerjeje të paktën të përkohshme të luftimeve në atë front.
Siç kemi argumentuar në këto faqe që menjëherë pas “operacionit special” fatkeq, Putin ra në kurthin që SHBA-ja dhe NATO-ja ia kishin ngritur prej gati një dekade dhe, në këtë çështje, ka humbur në besueshmëri më shumë sesa ka fituar në drejtim të kontrollit të territoreve të kontestuara.
Pasi është përfshirë në të, ai nuk mund të pranojë të dalë duke iu nënshtruar kompromiseve dhe kushteve që do të tingëllonin poshtëruese, sidomos në një moment kur, falë armatimeve dhe mbështetjes ekonomike, regjimi i Kievit duket se e ka përmirësuar situatën e tij në front. Ky do të ishte momenti ideal për të propozuar një shkëmbim mes armëpushimit dhe heqjes së sanksioneve. Në vend të kësaj, është vendosur që sanksionet të ashpërsohen më tej.
Me pak fjalë: Perëndimi ka vendosur të zgjedhë miqtë e gabuar (Izraelin) dhe armiqtë e gabuar (Rusinë). Është ulur në një tryezë pokeri duke menduar se ka në dorë letrat më të mira dhe feston shumë përpara se të ketë parë ato që zotëron kundërshtari. Kështu, rreziku i blofit rritet. Dhe në fund të mbrëmjes, rezultati mund të jetë i hidhur. Përfundimi i “përplasjes së forcës” me Iranin është një sinjal që nuk duhet shpërfillur./ Përshtati "Pamfleti", nga "Inside Over"samiti i fundit i g7-ës perendimi Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Rajoni dhe Bota Zjarr në aeroportin e Milanos, digjet ngarkesa me bagazhe 16 Gusht 2026, 17:2517:25Rajoni dhe Bota Zjarr i madh në ishullin pranë Athinës/ Dy të vdekur, flakët përfshijnë edhe banesa 16 Gusht 2026, 16:4716:47Rajoni dhe Bota Skandalet fsin mikun e Ramës, Spanja po kthehet djathtas 16 Gusht 2026, 15:3515:35Rajoni dhe Bota Shtatë pyetjet pa përgjigje për shëndetin e Donald Trump: Nga mavijosjet te përgjumja në publik 16 Gusht 2026, 14:3714:37Rajoni dhe Bota Presidenti i Guinesë kthehet nga pushimet në Greqi, pritet me ushtri dhe autoblinda (Video) 16 Gusht 2026, 13:2313:23Rajoni dhe Bota Nga protesta me reçipeta te spitali psikiatrik: Historia e studentes që sfidoi regjimin iranian 16 Gusht 2026, 13:0013:00Rajoni dhe Bota