Në këto çaste të vështira që po kalon vendi, kur përshkallëzimi i tensioneve politike, përplasjet dhe aktet e shkatërrimit rrezikojnë të errësojnë perspektivën e Shqipërisë, nuk mund të mos kishte diçka për të thënë sipërmarrësi Gjergj Luca. Ai ka qenë vazhdimisht i pranishëm në debatin publik me fjalën e tij, por edhe me përpjekjet konkrete për të kultivuar besimin te njeriu i punës, te vlera e veprës dhe te shpresa se Shqipëria mund të bëhet vendi që qytetarët e saj meritojnë.
Luca e përcolli videomesazhin e tij nga “Tempulli i Shpirtit”, hapësira e ngritur në kompleksin Fish City Rozafa Apollonia, në Fier, si një homazh për personalitetet dhe figurat që kanë lënë gjurmë në historinë shqiptare. Prej këtij vendi, ku kujtesa historike ndërthuret me simbolikën e ndërgjegjes kombëtare, ai e zhvendosi vëmendjen nga përplasjet e ditës te një shqetësim më i thellë: çfarë po bëjmë me vendin tonë dhe me mundësitë që historia na ka vënë përpara?
Nga duart e Nënë Terezës, një thirrje për ndërgjegjen
“Përshëndetje, miq!”, nis Luca komunikimin e tij, duke iu drejtuar publikut nga imazhi i dy duarve të bashkuara në lutje, duart e Nënë Terezës, shenjtores shqiptare që e shndërroi dhembshurinë në vepër dhe përkushtimin ndaj njeriut në mision jetësor.
Prej kësaj simbolike, Luca shtron pyetjen që përshkon të gjithë videomesazhin: si ka mundësi që, që nga shpallja e Pavarësisë më 1912, Shqipëria e ka pasur kaq të vështirë të ndërtojë një rrugë të qëndrueshme përparimi? “Sa herë afrohemi te dera e qytetërimit, së cilit ne i përkasim dhe që na takon, ndodh diçka”, shprehet ai, duke kërkuar të kuptojë arsyet e kësaj ndërprerjeje të përsëritur të shpresës. Luca e drejton kritikën e tij te politika shqiptare, duke ngritur akuza të ashpra ndaj atyre që kanë ushtruar pushtetin që prej vitit 1990. Me gjuhë të drejtpërdrejtë e polemike, ai shpreh zhgënjimin për një klasë politike që, sipas tij, ka shpërdoruar besimin e qytetarëve dhe shpesh është shfaqur e shkëputur nga shqetësimet e tyre.
Në këtë kuptim, mesazhi i Lucës mund të lexohet si një kërkesë që qytetarët të mos mbeten spektatorë të një politike ku ndryshojnë aktorët, por jo domosdoshmërisht mënyra e ushtrimit të pushtetit.
Hija e vitit 1997 dhe përgjegjësia ndaj brezave
Një nga momentet më të forta të videomesazhit është kujtimi i vitit 1997. Luca u drejtohet atyre që shfaqin shqetësim të rremë për të rinjtë që dalin në rrugë, duke kujtuar se prindërit e tyre e njohin mirë dramën e asaj periudhe.
Rënia e skemave piramidale, humbja e kursimeve të mijëra familjeve dhe shembja e rendit publik e shndërruan vitin 1997 në një nga krizat më të rënda të tranzicionit shqiptar. Pasojat nuk ishin vetëm ekonomike, u dëmtuan besimi te institucionet, siguria dhe shpresa për të ardhmen.
Luca ngre kështu një pyetje që kapërcen rrethanën e sotme: çfarë do t'u themi fëmijëve tanë nëse, kur kemi pasur mundësinë të ecim përpara, kemi lejuar që përçarja të na largojë sërish nga rruga e zhvillimit?
Një brez nuk gjykohet vetëm nga vështirësitë që ka trashëguar, por edhe nga aftësia për të mos ua përcjellë të njëjtat plagë atyre që vijnë pas tij.
Kujt i shërben një Shqipëri e dobësuar?
Në vijim, Luca pyet se kujt i intereson kriza dhe nëse ka forca që do të përfitonin nga largimi i Shqipërisë prej perspektivës europiane. Shqetësimi i tij lidhet me rrezikun që vendi të humbasë sërish drejtimin, duke u kthyer te pasiguria dhe konfliktet që e kanë penguar historikisht.
Prandaj, pyetja nuk është vetëm se kush mund të përfitojë nga kriza, por edhe si mund të ndërtojmë një shtet që nuk lëkundet sa herë përshkallëzohet konflikti politik. Përgjigjja nis me drejtësinë e pavarur, transparencën, zbatimin e ligjit dhe një kulturë politike që e sheh kundërshtarin si rival demokratik, jo si armik.
Rruga europiane nuk është vetëm një destinacion, por një proces që kërkon reforma, institucione të besueshme dhe respekt për të drejtat e qytetarëve. Shqipëria i afrohet Europës jo duke e shpallur veten europiane, por duke i bërë parimet demokratike pjesë të jetës së saj të përditshme.
Kundër kaosit, në mbrojtje të njeriut të punës
Apeli më i drejtpërdrejtë i Lucës vjen kur ai u kërkon bashkëkombësve të mos e shndërrojnë zemërimin në shkatërrim.
“Turp për këtë politikë, por mos me kaos, mos me thyerje”, është thelbi i thirrjes së tij. Ai kërkon që pasojat e përplasjes të mos bien mbi qytetarët që punojnë, paguajnë taksat dhe duan të ndërtojnë jetën e tyre në Shqipëri.
Pas çdo akti shkatërrimi ka pasoja që shkojnë përtej dëmit të dukshëm, vende pune të rrezikuara, biznese të goditura dhe familje që përballen me më shumë pasiguri. Kjo është veçanërisht e rëndësishme në një vend ku emigracioni ka ndarë familje dhe ka larguar një pjesë të konsiderueshme të potencialit njerëzor.
Nëse Shqipëria dëshiron t'i mbajë të rinjtë, nuk mjafton t'u kërkojë të qëndrojnë. Duhet t'u ofrojë arsim cilësor, mundësi të ndershme punësimi, drejtësi, meritokraci dhe sigurinë se e ardhmja e tyre nuk varet nga lidhjet politike.
Megjithatë, as qetësia pa drejtësi nuk është zgjidhje. Zemërimi qytetar duhet të shndërrohet në kërkesë për llogaridhënie dhe ndryshim, jo të përdoret si arsye për të ruajtur atë që nuk funksionon.
“Rroftë Shqipëria!”, një thirrje për kthjellim
Në përmbyllje të videomesazhit, Gjergj Luca i drejtohet simbolikës së flamurit dhe sakrificave mbi të cilat është ngritur shteti shqiptar. Ai uron që vendit t'i kthehet “mendja e kresë”, në këtë çast të vështirë të historisë, dhe e mbyll thirrjen me fjalën “Amen!”.
Kjo përmbyllje bashkon kujtesën historike me shqetësimin për të tashmen. Flamuri nuk është vetëm shenjë e sakrificave të së shkuarës, por edhe përgjegjësi për mënyrën si e ndërtojmë të ardhmen.
Shqipëria nuk mund të mbetet peng i përplasjeve politike dhe as të trajtohet si pronë e atyre që mbajnë përkohësisht pushtetin. Ajo u përket qytetarëve që punojnë, familjeve që rrisin fëmijët, mësuesve, mjekëve, fermerëve, sipërmarrësve dhe të rinjve që kërkojnë një arsye për ta ndërtuar jetën e tyre këtu.
Mesazhi i Gjergj Lucës, i përcjellë nga “Tempulli i Shpirtit”, është një apel për ta parë Shqipërinë si shtëpinë e përbashkët të një populli që ka paguar shumë për të pasur shtetin e vet. Por kjo shtëpi nuk mbrohet duke heshtur përballë padrejtësisë; mbrohet duke e kundërshtuar atë me vendosmëri, pa shkatërruar të ardhmen e përbashkët.
Rroftë Shqipëria, jo vetëm në fjalët që shqiptojmë, por në drejtësinë që ndërtojmë, në punën që nderojmë dhe në dinjitetin që u garantojmë brezave që vijnë. Lajme ekskluzive nga CNA
Doni te informoheni te paret per lajme ekskluzive? Bashkohuni me grupin tone ne Facebook duke klikuar ketu.