Donald Trump Trump, në të vërtetë, po përpiqet të largojë vëmendjen nga katastrofa e madhe që shkaktoi në Iran, deri në atë pikë sa ndoshta do të ishte më mirë për të ta ndryshonte temën e diskutimit duke publikuar dosjet e censuruara të Epstein-it. Kaq i madh është dëmi që i ka shkaktuar Amerikës dhe botës... Edhe më absurde është dëshira e Donald Trumpit për t’ia ndryshuar emrin Liqenit Ontario dhe për ta quajtur “Liqeni Amerika”, ashtu siç ka bërë tashmë me Gjirin e Meksikës, mes talljeve të pjesës tjetër të botës. Natyrisht, Trump nuk e di aspak se liqeni quhet Ontario sepse ky është emri i tij i lashtë me prejardhje nga amerikanët autoktonë, dhe jo sepse ndodhet pranë provincës kanadeze të Ontarios.
Përkundrazi, ishte provinca kanadeze ajo që mori emrin nga liqeni amerikan. Por adoleshenti në krye nuk di asgjë, absolutisht asgjë; di vetëm të krijojë kaos me duart e veta, si ai i shkaktuar nga lufta e pakuptimtë tregtare dhe kulturore kundër Kanadasë, së cilës kërkon gjithashtu t’i heqë gjuhën frënge, një veprim aq idiot sa do ta kishte kthyer edhe Mordecai Richlerin dhe personazhin e tij Barney në frëngjishtfolës.
Trump, në të vërtetë, po përpiqet të largojë vëmendjen nga katastrofa e madhe që shkaktoi në Iran, deri në atë pikë sa ndoshta do të ishte më mirë për të ta ndryshonte temën e diskutimit duke publikuar dosjet e censuruara të Epstein-it. Kaq i madh është dëmi që i ka shkaktuar Amerikës dhe botës.
Ne ishim të vetmit që shkruam që herët, që në maj, se operacioni iranian do të sillte efektin e kundërt nga ai që shpresohej, falë artikujve të Robert Kaganit, një prej ekspertëve kryesorë amerikanë të politikës së jashtme dhe sigurisë kombëtare. Ndërkohë, shumë njerëz, madje edhe mes atyre që nuk e kanë mbështetur kurrë Trumpin, papritur nisën të shpjegonin largpamësinë e operacionit të Trumpit në Lindjen e Mesme, duke e bërë veten qesharakë.
Trump nuk bën kurrë asgjë të arsyeshme, asgjë të drejtë, asgjë racionale. Ai vuan nga iluzione të plotfuqishmërisë, është krejtësisht injorant dhe udhëhiqet vetëm nga interesi i tij personal, por është aq idiot sa, sa herë ndërmerr diçka, përveçse dëmton të tjerët, përfn duke dëmtuar edhe veten.
Irani është vetëm shembulli më i fundit. Analistët shpjegojnë se, përveç humbjes së luftës në Iran, ushtria amerikane rrezikon të humbasë përgjithmonë qasjen në pesëmbëdhjetë bazat e saj ushtarake në Gjirin Persik. Këtë e tregon rasti poshtërues i “Abraham Lincoln”, që u gjend në krizë për shkak të mungesës së ushqimit dhe furnizimeve të tjera dhe u detyrua të kërkonte strehim në bazën Diego Garcia, më shumë se dy mijë milje larg, në vend që t’i drejtohej bazës më të afërt amerikane në Bahrein, e cila ishte sulmuar dhe dëmtuar nga iranianët.
Karikatura që drejton Pentagonin, Pete Hegseth, në vend që të jepte dorëheqjen për organizimin e katastrofës ushtarake në Iran dhe për faktin se e kishte gënjyer presidentin për rezervat e armëve, vazhdoi duke shkarkuar kryeredaktorin e Stars and Stripes, gazetës së Forcave të Armatosura amerikane, i cili kishte fajin se kishte raportuar për vështirësitë e hasura nga aeroplanmbajtësja “Lincoln”.
Përgjigjja e Trumpit ndaj këtij dështimi epokal, pasi kishte pretenduar në mënyrë të rreme një duzinë herë se Ngushtica e Hormuzit ishte e hapur dhe nën kontrollin amerikan, ishte e ngjashme me atë për Gjirin e Meksikës dhe Liqenin Ontario: në rrjetin e tij social publikoi një hartë të Ngushticës së Hormuzit, duke deklaruar se Hormuzi tashmë ishte bërë territor amerikan.
Dikush në Twitter vuri në dukje se, po të ishte e vërtetë kjo, fëmijët e Pasdaranëve do të ishin qytetarë amerikanë dhe do të mund të hynin në Shtetet e Bashkuara. Si zakonisht, kjo do të ishte për të qeshur sikur situata të mos ishte kaq serioze, veçanërisht për industrinë bujqësore amerikane. Siç shpjegoi dje Financial Times, për shkak të luftës së Trumpit dhe kontrollit që Irani ka vendosur si pasojë mbi Hormuzin, bujqësia amerikane nuk arrin më të sigurojë plehra me çmime të përballueshme dhe po përjeton krizën më të rëndë të dekadave të fundit.
Fakti që prodhuesit bujqësorë ndodhen kryesisht në zonat rurale dhe në shtetet e Midwest-it, pikërisht aty ku Trump ka bazën e tij më të madhe elektorale, vetëm sa konfirmon prirjen e Trumpit për të shënuar autogola.
Francesco Costa ka njoftuar botimin e librit të tij të ri për Amerikën, që do të dalë në shtator nga Mondadori, në të cilin përpiqet të shpjegojë “Si të dalim prej saj”.
Ndërsa presim të lexojmë argumentet e Costas, përgjigjja më banale dhe e pjesshme ndaj pyetjes së madhe për Trumpin është se prej kësaj situate mund të dilet duke e mundur në zgjedhje, duke filluar me zgjedhjet e mesmandatit të 3 nëntorit.
Për momentin, këto zgjedhje duket se karakterizohen nga katër faktorë që përsëriten nga Lindja në Perëndim dhe nga Veriu në Jug: një refuzim i përhapur i Trumpizmit; humbja në zgjedhjet paraprake republikane e shumë kandidatëve të mbështetur nga Trump; një ngritje e fortë e krahut populist dhe socialist të demokratëve; dhe një kundërshtim i fuqishëm në nivel lokal ndaj ndërtimit të qendrave të të dhënave të nevojshme që inteligjenca artificiale të bëhet superinteligjente – me rreziqet për të cilat, edhe një herë, në Itali mund të lexoni vetëm te Linkiesta, ndërsa budallenjtë janë të zënë duke brohoritur si për luftën e Trumpit me Iranin, ashtu edhe për psikopatët e inteligjencës artificiale.
Do të shohim se si do të përfjnë zgjedhjet e mesmandatit dhe si do të reagojë Trump nëse humbet. Sipas të gjitha parashikimeve, Dhoma e Përfaqësuesve, e kontrolluar aktualisht nga njerëzit e Trumpit me një shumicë prej vetëm pak vendesh, pothuajse me siguri do të kalojë në duart e demokratëve. Kjo, me shumë gjasa, do të çonte në hapjen e procedurave të reja për shkarkimin e Trumpit dhe në fundin e agjendës legjislative të Shtëpisë së Bardhë.
Megjithatë, prej dy vjetësh Shtëpia e Bardhë është kufizuar kryesisht te urdhrat ekzekutivë, duke i anashkaluar kompetencat e Kongresit sa herë që ka mundur, e ndonjëherë edhe më shumë se kaq. Rasti më i bujshëm është ai i tarifave, për të cilin ka ndërhyrë edhe Gjykata e Lartë.
Situata është më e ndërlikuar në Senat, ku vetëm një e treta e 100 senatorëve përballen me rizgjedhjen. Deri në janar, marrja e Senatit dukej e pamundur për demokratët, por më pas vrasjet nga ICE në Minneapolis, lufta në Iran, çmimet e karburantit dhe fatkeqësitë e tjera të lidhura me Trumpin u kanë dhënë shtysë demokratëve. Ata aktualisht kryesojnë ose po i afrohen kreut të sondazheve në shtete që deri pak kohë më parë dukeshin të pamundura për t’u fituar, duke nisur nga Teksasi i James Talaricos, te Xhorxhia e yllit të ri Jon Ossoff dhe deri tek Alaska e Mary Peltolas.
Megjithatë, demokratët kanë filluar të dëmtojnë edhe veten, duke zgjedhur dy kandidatë tepër radikalë në një shtet të sigurt si Maine dhe në një shtet të lëkundur si Michigan. Kandidati në Maine, Graham Platner, i përfshirë në skandale të të gjitha llojeve, por që kishte një epërsi të fortë, u detyrua të tërhiqej nga gara për Senatin dhe tani sondazhet duken më të favorshme për senatoren republikane në detyrë, Susan Collins.
Kandidati demokrat në Michigan, Abdulrahman Mohamed El-Sayed, megjithëse është një talent politik që shfaqet një herë në një brez, duket tepër radikal dhe i paqartë për disa çështje për një shtet të klasës punëtore si Michigani dhe aktualisht është prapa në sondazhe. Demokratët mund t’ia marrin Senatin Trumpit dhe, në këtë mënyrë, potencialisht ta dënojnë nëse Dhoma e Përfaqësuesve nis procedurën për shkarkimin e tij, edhe nëse humbasin Maine dhe Michiganin, kaq të forta janë ndjenjat kundër Trumpit në Shtetet e Bashkuara.
Por në këtë provë se kush do ta përfaqësonte më mirë alternativën ndaj Trumpit, demokratët rrezikojnë të humbasin mundësinë për ta vënë Trumpin përpara përgjegjësisë dhe për të nisur procesin e kapërcimit të episodit politik më tragjik amerikan që nga Lufta Civile. Përveç rastit, natyrisht, kur Trump të shkaktojë një luftë të re civile duke kundërshtuar rezultatet dhe duke përgatitur një tjetër grusht shteti, si ai që dështoi më 6 janar 2021, me sulmin ndaj Kongresit dhe përpjekjen për të linçuar nënpresidentin e tij të atëhershëm, Mike Pence, fajtor sepse njohu fitoren e Joe Bidenit në zgjedhjet e nëntorit 2020.
Zgjedhjet e mesmandatit nuk kanë qenë kurrë kaq të rëndësishme në historinë e afërt të Shteteve të Bashkuara, sepse vetëm pas tyre do të kuptojmë peshën elektorale të Trumpit, aftësinë e demokratëve për të përgatitur një alternativë dhe synimet, pak a shumë subversive, të Shtëpisë së Bardhë. Ende nuk e dimë se çfarë do të bëjë Trump nëse humbet dhe ndaj tij nis një procedurë e tretë shkarkimi, as çfarë planifikon të bëjë në vitin 2028, kur, sipas Kushtetutës, nuk mund të zgjidhet përsëri për shkak të kufizimit në dy mandate.
Megjithatë, duhet të jemi shumë të kujdesshëm dhe të mos i nënvlerësojmë për asnjë çast shakatë, memet dhe kapelat e Trumpit që kërkojnë një mandat të tretë, sepse Trump nuk po bën shaka. Ai nuk dëshiron të largohet nga Shtëpia e Bardhë, po kërkon një mënyrë për të anashkaluar Kushtetutën dhe do të përpiqet deri në fund, sidomos nëse humbet zgjedhjet e mesmandatit dhe përballet me një garë të vështirë në vitin 2028.
Aq sa dikush si Steve Bannon ka kohë që përsërit se nuk ka asnjë dyshim që më 21 janar 2029 Donald Trump do të jetë ende president. Pikërisht për këtë arsye disa po përgatiten që tani për skenarë të një grushti shteti, duke i marrë seriozisht fjalët e Trumpit në vend që t’i shpërfillin si provokime të zakonshme. Rruga që parashikojnë mbështetësit e Trumpit është kjo: Amendamenti i Njëzet e Dytë i Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara ndalon që një person të zgjidhet president më shumë se dy herë, por ndalimi nuk i referohet kandidimit; ai i referohet vetëm zgjedhjes.
Trump mund të kërkojë dhe të sigurojë nominimin republikan në vitin 2028, falë dy precedentëve të Gjykatës së Lartë: Cousins kundër Wigoda, që përcaktoi se partitë janë të lira të zgjedhin kandidatët e tyre, dhe Trump kundër Anderson, që katër vjet më parë e pengoi Koloradon ta skualifikonte Trumpin nga zgjedhjet paraprake pasi ai u përpoq të kryente një grusht shteti.
Kombinimi i këtyre dy precedentëve mund t’i lejojë Partisë Republikane të ruajë të drejtën për ta nominuar Trumpin, ndërsa shtetet individuale mund të mos kenë kompetencën për ta hequr atë në mënyrë të njëanshme nga fleta e votimit. Nëse Trump do të kandidonte dhe do të fitonte, çështja e së drejtës së tij për t’u zgjedhur mund të mbetej e hapur deri në numërimin e votave elektorale në janar 2029. Në atë moment, Trump do të ishte ende president në detyrë dhe do të kontrollonte pushtetin ekzekutiv dhe aparatin federal të sigurisë.
Në praktikë, do të gjendeshim përballë një përsëritjeje shumë më të organizuar të 6 janarit 2021, në një klimë lufte civile dhe me forcat e ICE-së të gatshme për të shtypur protestat pro-demokracisë në rrugët e Shteteve të Bashkuara.
A do të ndodhë apo jo? Kush e di? Por është gjithmonë e mençur të presësh më të keqen nga Trumpi dhe të përgatitesh: duke e mundur në zgjedhjet e mesmandatit dhe duke nisur gjithashtu një proces të përshpejtuar në Kongres dhe në gjykata për të sqaruar në mënyrë të pakundërshtueshme kuptimin e Amendamentit të 22-të, në mënyrë që të merret një vendim përfundimtar përpara se Trump të mund ta imponojë situatën dhe t’ia dalë./Përshtati "Pamfleti" nga "Linkiesta" trump Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Rajoni dhe Bota Maqedoni e Veriut/ Gjykata e Apelit konfirmoi lirimin e Gruevskit nga akuzat në rastin e korrupsionit “Talir 2” 27 Gusht 2026, 11:3911:39Rajoni dhe Bota Zbulohet misioni i shefit të CIA-s në Moskë, “WSJ”: Paralajmëroi Rusinë të mos prekte vendet e NATO-s 27 Gusht 2026, 11:2811:28Rajoni dhe Bota Si u krijua vala shkatërruese? Shpjegohet fenomeni që goditi kufirin Nepal-Tibet! (Video) 27 Gusht 2026, 09:5409:54Rajoni dhe Bota “Do të kundërpërgjigjemi si një tërmet”, Irani kërcënon SHBA-në: Nafta, lufta dhe armët bërthamore në lojë 27 Gusht 2026, 09:5309:53Rajoni dhe Bota Izraeli i shpall ‘luftë’ Britanisë dhe Europës, shqyrton dëbimin e zyrtarëve nga selia qendrore e Gazës 27 Gusht 2026, 08:3908:39Rajoni dhe Bota Rusia rekruton kriminelë për sabotime në Evropë, synohen fabrikat e mbrojtjes 27 Gusht 2026, 08:1408:14Rajoni dhe Bota