Nga Eden Gordon/ Eklipset diellore kanë mahnitur njerëzit që nga lashtësia dhe janë interpretuar në mënyra të ndryshme, nga shenja ogurzeza deri te mundësi për reflektim dhe ndryshim. Për disa tradita shpirtërore, errësimi i përkohshëm i Diellit lidhet me fundin e një cikli, fillime të reja dhe nxjerrjen në dritë të së vërtetës së brendshme.Lexo edhe:Rama i gënjen, Shoqatat e Transportit Publik 3 muaj pa u disbursuar për naftën: Do reduktojmë autobusët Eklipset diellore ndodhin kur Hëna bllokon Diellin nga këndvështrimi i Tokës, gjatë një rreshtimi qiellor që ndodh dy deri në pesë herë në vit. Gjatë një eklipsi të plotë diellor, qielli errësohet krejtësisht, një përvojë që, me të drejtë, ka mahnitur, emocionuar dhe frikësuar njerëzit për mijëra vjet. Të shohësh qiellin të nxihet në mes të ditës është një përvojë surreale dhe mbresëlënëse, një nga ato mrekulli natyrore që na tregojnë qartë rendin matematikor që qëndron pas universit dhe që është e lehtë t’i atribuosh një domethënie të madhe. Në të vërtetë, njerëzit u kanë dhënë eklipseve kuptime të ndryshme shpirtërore që prej kohësh. Në shumë tradita, ato konsiderohen ogure. Në rrymat më moderne të spiritualitetit, këto dukuri qiellore lidhen shpesh me ndriçimin, fillimet e reja, nxjerrjen në dritë të së vërtetës së brendshme dhe pranimin e anëve të errëta dhe të ndritshme të jetës. Eklipset në folklor dhe mitologji: Dielli hahet Kultura të ndryshme në mbarë botën kanë tregime dhe legjenda të ndryshme për të shpjeguar shkakun e eklipseve diellore. Shumë prej këtyre tregimeve tradicionale thonë se dukuria shkaktohet nga një krijesë ose hyjni që ha Diellin. Sipas një legjende vietnameze, eklipset diellore krijohen kur një bretkosë gëlltit Diellin. Në kozmologjinë e Andeve, eklipset ndodhin kur një pumë e përpin Diellin dhe ajo duhet të trembet nga britmat e fëmijëve dhe zhurmat e kafshëve, në mënyrë që të mos e errësojë përgjithmonë Diellin. Një legjendë e Choctaw-ve thotë se eklipset diellore ndodhin kur ketrat e zinj hanë Diellin, ndërsa në folklorin kinez fajtor është një dragua gjigant. Ndërkohë, populli Apapocúva-Guaraní ia atribuonte zhdukjen e Diellit një lakuriqi të uritur. Në mitologjinë javaneze, ai që ha Diellin është perëndia e errësirës, Batara Kala, e cila duhet qetësuar me rënie daullesh dhe oferta flijimi. Në kozmologjinë nordike, Diellin e ha një ujk qiellor i quajtur Sköll, i cili thuhet se ndjek vazhdimisht perëndeshën e Diellit, Sol, ndërsa ujku Hati ndjek gjithmonë perëndinë e Hënës, Mani. Një eklips diellor tregonte se ujqërit ishin pranë kapjes së presë së tyre. Besohej se, kur ta arrinin më në fund, do të ndodhte fundi i botës, ose Ragnarök. Ogure dhe paralajmërime Në shumë kultura të lashta, eklipset shiheshin si ogure të dhunës, shkatërrimit dhe fatit të keq. Për grekët e lashtë, eklipset ishin shenjë se perënditë ishin të zemëruara me njerëzit dhe se Dielli po mendonte të hiqte dorë nga roli i tij si ndriçues i Tokës. Në fakt, fjala e lashtë greke për eklipsin përkthehet si “braktisje”. Në mënyrë të ngjashme, në folklorin e Transilvanisë, eklipset ishin shenjë se Dielli ishte larguar nga Toka, i zhgënjyer nga veprimet e banorëve të saj. Për inkasit, eklipset tregonin zemërimin e perëndisë së Diellit, Inti. Ndërkohë, disa të krishterë i lidhin eklipset diellore me ardhjen e dytë të Krishtit dhe Ditën e Gjykimit. Në traditat hindu, eklipsi diellor konsiderohet ndonjëherë gjithashtu një ogur dhe këshillohet agjërim, lutje dhe praktika shtesë pastrimi. Edhe tradita hebraike i sheh eklipset diellore si ogure. Traditat islame, nga ana tjetër, i konsiderojnë këto dukuri qiellore si shenja të fuqisë hyjnore dhe këshillojnë më shumë lutje dhe besim gjatë tyre. Disa kultura i kanë parë eklipset si shenja të dobësisë ose pakujdesisë së Diellit, dhe jo të zemërimit të tij. Për Aymara-t e Andeve peruane, eklipset tregojnë se Dielli është i sëmurë dhe njerëzit tradicionalisht ndezin zjarre për të kompensuar mungesën e dritës së tij. Në një tregim të popullit Nuxalk të Paqësorit Veriperëndimor, eklipset ndodhin kur Dielli i pakujdesshëm humbet për një çast kontrollin mbi pishtarin e tij. Populli Chippewa ndonjëherë gjuante shigjeta të zjarrta drejt Diellit, në përpjekje për t’ia rikthyer fuqinë. Ndërkohë, një legjendë e lashtë persiane thotë se eklipset shkaktoheshin nga shakatë e disa qenieve si zanat, të quajtura peri, të cilat herë pas here e mbulonin Diellin vetëm për t’u argëtuar. Disa kultura, si Majat, ishin në gjendje të parashikonin me sukses datat e eklipseve diellore dhe hënore, duke regjistruar me kujdes çdo detaj të tyre në një përmbledhje shkrimesh astronomike të njohur si Kodiku i Dresdenit. Këto shkrime shpjegonin gjithashtu besimin e Majave se eklipset ishin shfaqje të zemërimit të perëndisë së Diellit, Kinich Ahau, dhe, sigurisht, përmendnin edhe besimin e tyre se ato shkaktoheshin nga milingonat që përpiqeshin të hanin Diellin. Në fund, pavarësisht se si janë interpretuar eklipset, si shenja zemërimi hyjnor, dobësie të Diellit apo si mundësi për ndryshim, ato kanë pasur gjithmonë një vend të veçantë në imagjinatën njerëzore. Errësimi i përkohshëm i Diellit i ka shtyrë njerëzit të kërkojnë kuptim te qielli dhe ta lidhin një dukuri natyrore me frikërat, shpresat dhe besimet e tyre. Marrëdhëniet dhe ripërtëritja Disa kultura i shihnin eklipset diellore si shenja të tensioneve mes trupave të ndryshëm qiellorë. Për popullin Batammaliba të veriut të Togos, eklipset shkaktoheshin nga përplasjet mes Diellit dhe Hënës. Për këtë arsye, njerëzit përpiqeshin të zgjidhnin konfliktet e tyre, me shpresën se edhe këto dy trupa ndriçues në qiell do të bënin të njëjtën gjë. Në tregime të tjera, eklipsi diellor lidhet me dashurinë. Populli i Beninit, në Afrikën Perëndimore, ka një tregim sipas të cilit Dielli dhe Hëna janë të dashuruar dhe e fikin dritën kur bashkohen. Ndërkohë, mitologjia tahitiane thotë se eklipsi ndodh kur Dielli dhe Hëna bashkohen dhe, për një çast, harrojnë detyrën e tyre për të ndriçuar qiellin. Kozmologjia Navajo i lidh eklipset me ripërtëritjen, duke i parë si dëshmi të rendit dhe harmonisë së natyrshme të universit. Njerëzit këshilloheshin të kalonin këtë periudhë në reflektim, por nuk duhej të shikonin Diellin. Sipas traditës Diné, Dielli shihet si një figurë atërore dhe zhdukja e tij përkohësisht është një moment për të reflektuar, pushuar dhe për t’u lidhur me të shenjtën. Disa praktikues të astrologjisë Vedike gjithashtu këshillojnë pushim dhe reflektim gjatë eklipseve, duke i dhënë kohë energjisë të qetësohet përpara se të merren vendime të rëndësishme, ndërkohë që duhet mbetur i hapur ndaj ndryshimeve të brendshme që kjo dukuri mund të nxisë. Kuptimi modern shpirtëror i eklipseve diellore Edhe sot, frika që lidhet me eklipset vazhdon te njerëz në vende të ndryshme të botës dhe shumë njerëz ende i konsiderojnë ato një moment të mirë për të qëndruar në shtëpi. Spiritualiteti modern i “New Age” ka marrë elemente nga shumë prej këtyre traditave të ndryshme, duke u dhënë eklipseve edhe interpretime të reja. Sot e dimë shkencërisht pse dhe si Dielli, Hëna dhe Toka rreshtohen në mënyrë të përsosur herë pas here, por kjo nuk i ka penguar shumë njerëz t’i japin kësaj dukurie kozmike një domethënie shpirtërore. Sipas lexueses së letrave tarot, Maggie Gonzales, eklipset janë si portale që mund të hapin një kapitull të ri në jetë dhe njëkohësisht të nxjerrin në pah njohuri të fshehura. “Të gjithëve na ndodh të mbetemi herë pas here të bllokuar në anët tona të errëta. Eklipset kanë aftësinë të ndriçojnë mendjen tonë të pavetëdijshme dhe të na ndihmojnë të kuptojmë të vërtetat brenda nesh që pothuajse janë të fshehura nga vetëdija jonë”, i tha ajo Vermont Public. Në fund, ajo thotë se eklipset mund të na hapin sytë ndaj gjërave që më parë nuk i shihnim. “Jeta mund të jetë shumë më interesante nga sa mendojmë. Shpesh përqendrohemi aq shumë te detajet, sa humbasim pamjen e madhe”, vijoi ajo. “Kur arrijmë të dalim nga kjo gjendje, ashtu si ndryshon energjia gjatë një eklipsi, është sikur themi: ‘Uau, nuk e kisha kuptuar se isha kaq i bllokuar në këtë cikël, se nuk shihja përtej tij. Tani mund ta shoh të gjithë pamjen.’” Për Annette Gingras, themeluese e Reiki Institute of Vermont, eklipset diellore janë momente ideale për t’u kthyer nga vetja. “Është një ekuilibrim mes dy të kundërtave, errësirës dhe dritës. Njëra fjalë për fjalë e mbulon tjetrën, duke të dhënë mundësinë të shohësh me të vërtetë se çfarë po ndodh brenda teje dhe më pas ta nxjerrësh atë që po ndodh brenda në dritë”, tha ajo. Në rrymat moderne të mendimit shpirtëror, eklipset mund të shërbejnë si kujtesë se ndryshimi i këndvështrimit dhe mënyrat e reja të të parit të botës mund të ndryshojnë gjithçka. Ato mund të na kujtojnë gjithashtu se errësira dhe hijet janë pjesë e jetës dhe se, duke i pranuar, mund t’i shndërrojmë në forcë për ndryshim. Sot, eklipset diellore lidhen shpesh me fillime të reja, transformim, ekuilibër dhe qartësi. Këto dukuri qiellore mund të jenë një mundësi për të thyer modelet e vjetra, për të pranuar të vërteta që mund të jenë të pakëndshme dhe për të nisur të lidhemi me atë që jemi, me atë që duam dhe me vendin ku duhet të jemi. E gjithë kjo mund të na vendosë në një rrugë drejt një jete më në përputhje me të vërtetën tonë të brendshme. Një punë e tillë e thellë me veten kërkon edhe shumë energji. Prandaj, ashtu siç këshillojnë shumë tradita të lashta fetare, eklipset mund të jenë një kohë e mirë për të pushuar, për t’u qetësuar dhe për të reflektuar. /Mental Floss – Syri.net
