Leeanne Davies-Grassnick u diagnostikua me kancer të zorrës në stadin 4 në vitin 2022, disa muaj pas lindjes së djalit të saj. Viti 2022 do të ishte viti më i lumtur i jetës sime. Gjithmonë kisha dashur të bëhesha nënë dhe, në moshën 38-vjeçare, linda djalin tim të bukur në Ditën e Shën Stefanit. Po përgatitesha të shijoja lejen e lindjes me familjen time të re: djalin tim të vogël dhe gruan time, Emma, një mjeke që po trajnohej për t’u bërë kirurge e zorrës.Lexo edhe:Shkencëtarët bëjnë një hap të ri kundër kancerit: Riprogramojnë qelizat imunitare brenda trupit Ende në fazën e muajit të mjaltit, ishim martuar tetorin e kaluar, pas dy vitesh së bashku. Pas lejes së lindjes, do të kthehesha në punën time si konsulente biznesi për pajtueshmërinë në fushën e krimit financiar dhe më pas donim të kishim edhe fëmijë të tjerë. Por të gjitha këto plane u shembën rreth nesh brenda pak muajsh, gjatë pushimeve tona të para familjare në Korfuz. Një dhimbje e padurueshme Zakonisht bëjmë pushime aktive, me shumë ecje në natyrë, por pas 10 minutash ecjeje fillova të ndieja një dhimbje në brinjët në anën e djathtë. Pushova dhe e konsiderova si dhimbje muskulore ngaqë e ngrija vazhdimisht djalin tim, i cili në moshën katër muaj e gjysmë ishte i rëndë. Leeanne Davies-Grassnick, djathtas, një konsulente biznesi për pajtueshmërinë në fushën e krimit financiar, me gruan e saj Emma, një mjeke. Por më pas, një mëngjes pasi u kthyem në shtëpi në Londër, dhimbja u shfaq papritur, ishte e padurueshme dhe e mprehtë dhe nuk po largohej. Mezi mund të ngrihesha nga shtrati, të qëndroja ulur drejt ose të ecja. Në këtë pikë, Emma më ekzaminoi dhe mund ta ndiente mëlçinë time nën brinjë. E kuptova se sa e shqetësuar ishte. Ajo më shpjegoi me qetësi se kjo nuk ishte normale dhe se duhej të shkonim në spital. Këmbëngulja për ekzaminime të mëtejshme Me nxitim shkuam në urgjencën e King’s College Hospital në Londër. Analizat e gjakut treguan probleme me funksionin e mëlçisë, gjë që ishte mjaft e pazakontë për një 38-vjeçare përndryshe të shëndetshme. Mjeku na tha të shkonim në shtëpi dhe se do të bëja një ekzaminim ekografik ambulator pas tre ose katër javësh. Por kisha aq shumë dhimbje, saqë nuk kishte asnjë mundësi të shkoja thjesht në shtëpi. I pashë mjekët dhe u thashë: “Nuk mund të largohem prej këtu. Diçka nuk është në rregull me mua dhe kam nevojë që të më dëgjoni.” Por ishte Emma e cila qëndroi e qetë, përdori terminologjinë e duhur dhe dinte si të lundronte në sistem ajo që këmbënguli për hetime të mëtejshme ndërsa ishim në spital atë ditë dhe gjatë 48 orëve në vijim, duke përfshirë skanime dhe analiza shtesë gjaku. Rezultatet treguan lezione në mëlçinë time. Shtatzënia shoqërohet me një rrezik shumë të vogël për komplikacione të mëlçisë, ndaj shkuam në shtëpi për fundjavën duke menduar se kjo ishte ajo që kishte ndodhur dhe duke pritur që një takim me një specialist të mëlçisë të hënën ta konfirmonte këtë. Një diagnozë tronditëse Emma erdhi me mua në takim, ndërsa vjehrra ime qëndroi në dhomën e pritjes me djalin tonë. Kur u ulëm, pa e ditur nëse do të merrnim një diagnozë apo do të na kërkoheshin analiza të tjera, mjeku specialist tha se do të filloja menjëherë kimioterapinë. Mbetëm të paralizuar nga tronditja. Kanceri nuk ishte aspak në mendjen tonë nuk kam histori familjare të kësaj sëmundjeje. Gjatë fundjavës ishin përpunuar analiza dhe skanime të tjera të gjakut dhe ato treguan se kisha kancer të zorrës, i cili ishte përhapur në mëlçi, ku kishte 22 tumore, më i madhi prej tyre me përmasa 15 cm. Kjo do të thoshte se kisha kancer të zorrës në stadin 4, të pashërueshëm. Vrapova drejt lavamanit në dhomën e mjekut specialist dhe volla. Ndihesha sikur po notoja mbi trupin tim dhe po shikoja veten ndërsa fillova të merrja frymë me shpejtësi. Gjithçka që mund të mendoja ishte djali im i vogël, i gjori, i cili ndodhej në dhomën e pritjes dhe do të rritej me vetëm një prind. Njerëzit përdorin shprehjen se “u është tërhequr qilimi nga poshtë këmbëve”. Unë e ndjeva fizikisht këtë sikur dyshemeja ishte hapur nën këmbët e mia. Leeanne: “Gjithçka që mund të mendoja ishte djali im i vogël, i gjori, në dhomën e pritjes, i cili do të rritej me një prind.” Simptomat kryesore të kancerit të zorrës janë ndryshimet në zakonet e jashtëqitjes (shkuarja më shpesh ose më rrallë në tualet, ose diarreja apo kapsllëku), gjaku në jashtëqitje, humbja e pashpjegueshme e peshës, ndjenja e lodhjes së madhe dhe dhimbja ose një masë në bark. Fatkeqësisht, shumë prej këtyre simptomave përkojnë me gjendjen e një nëne të re. Kisha lodhje, por gjithashtu qëndroja zgjuar gjithë natën duke ushqyer me gji, kështu që kush nuk do të ishte i lodhur? Kisha humbur peshë, por, sinqerisht, nuk ishte diçka aq dramatike dhe isha e kënaqur që po humbisja peshën e shtatzënisë. Mund të kishte pasur një ndryshim në zakonet e mia të jashtëqitjes, por kisha lindur në mënyrë vaginale dhe shumë gjëra kishin ndryshuar në tualet. E thënë thjesht, isha një nënë e re dhe isha plotësisht e përqendruar te fëmija im. Përballja me trajtimin Kjo ndodhi katër vjet më parë, por kujtimi ndihet po aq i gjallë sikur të kishte ndodhur dje. Që atëherë, kam marrë 65 cikle kimioterapie. Ajo më ka mbajtur gjallë dhe ka bërë që të ketë periudha kur sëmundja është vënë nën kontroll dhe tumoret e mia janë zvogëluar. Kam marrë gjithashtu disa trajtime me imunoterapi, radioterapi dhe një trajtim të synuar të quajtur Avastin, i cili ngadalësoi rritjen e enëve të reja të gjakut që furnizonin tumoret e mia. Megjithatë, nuk kam qenë kurrë kandidate për ndërhyrje kirurgjikale. Kanceri im ishte aq i avancuar kur u diagnostikova, saqë nuk pati kurrë mundësi të hiqej plotësisht. Zbuluam se kisha një mutacion që rritet shpejt, të quajtur BRAF V600E, i njëjti mutacion që fatkeqësisht kishte edhe Dame Deborah James. Është një formë kanceri që rritet shumë shpejt. Kanceri i zorrës i Leeanne ishte përhapur në mëlçi, çka do të thoshte se ishte në stad të avancuar dhe i pashërueshëm. Çdo vit, ilaçi i kimioterapisë që kam përdorur ka ndaluar së funksionuari, kështu që jam kaluar në linjën tjetër të trajtimit. Aktualisht jam në linjën e pestë të trajtimit për këtë lloj kanceri të zorrës. Kur edhe ky trajtim të ndalojë së funksionuari, mbeten shumë pak mundësi të tjera. Ka pasur gjithashtu rritje të reja, me tumore të gjetura në mushkëri dhe në nyjet limfatike. Ndërsa mjekët specialistë kanë qenë në gjendje t’i ablatojnë këto (një mikro-ndërhyrje kirurgjikale ku tumori digjet ose ngrihet për t’u shkatërruar), çdo zbulim i një rritjeje të re ka qenë po aq tronditës, i dhimbshëm dhe i frikshëm sa ai takimi i parë. Nuk mësohesh kurrë me faktin se ke kancer të pashërueshëm të zorrës ose me frikën që vjen bashkë me të. Ushtrohem sa më shumë që të jetë e mundur, sepse kjo është shumë e rëndësishme si për gjendjen time fizike, ashtu edhe për shëndetin tim mendor. Kam ndryshuar dietën time dhe tani konsumoj kryesisht ushqime bimore dhe të plota, që do të thotë pa ushqime të përpunuara, sheqer, produkte qumështi ose mish. Kjo më ndihmon të ndiej se po kontribuoj në efektivitetin e trajtimit dhe se nuk po e përkeqësoj shëndetin tim. Të qëndrosh gjallë është puna ime me kohë të plotë Nga dita në ditë, jam e përqendruar te të qëndruarit gjallë. Kjo është puna ime me kohë të plotë. Kanceri dhe kimioterapia janë shumë të paparashikueshme. Ditët e mira më mbajnë në lëvizje dhe përpiqem të bëj sa më shumë të jetë e mundur. Kaloj kohë në kopsht, bëj shëtitje, marr djalin nga shkolla, kujdesem për shtëpinë dhe bëj lavanderinë. Ditët e mira më mbajnë në këmbë. Ditët e këqija nuk janë aspak të këndshme dhe mund të prishin planet tona. Ilaçi im i kimioterapisë, Lonsurf, ka qenë vërtet i ashpër dhe mund të shkaktojë dhimbje, të përziera dhe lodhje ekstreme, edhe kur thjesht qëndroj ulur. Kjo është hera e parë që kam kuptuar se çfarë duan të thonë njerëzit kur thonë se duan ta ndërpresin trajtimin, sepse nuk mund ta durojnë më. Por unë dua të jem këtu për djalin tim për aq kohë sa të mundem. “Ditët e mira më mbajnë në këmbë”, thotë Leeanne. Çdo dy javë shkoj në spital për analiza gjaku për të kontrolluar shënuesit e tumorit (nëse rriten, kjo mund të tregojë përparim të sëmundjes) dhe për të marrë tabletat e kimioterapisë. Gjithashtu bëj skanime çdo tetë deri në 12 javë, për të parë nëse kanceri është i qëndrueshëm apo po përhapet. Mësova shumë shpejt se të qenit e trishtuar, e frustruar dhe e zemëruar janë të gjitha emocione që i përjetoj dhe i shpreh. Por ato nuk më bëjnë të ndihem më mirë dhe nuk e ndryshojnë situatën, ndaj përpiqem sa më shumë të përqendrohem te emocionet që më bëjnë të ndihem mirë. Përpiqem të kaloj sa më shumë kohë të jetë e mundur me familjen dhe miqtë e mi. Mendërisht, është dashuria për djalin tim, gruan time dhe pjesën tjetër të familjes sime ajo që më mban të fortë. Djali im tani është katër vjeç e gjysmë dhe ka filluar të bëjë më shumë pyetje dhe të kuptojë më shumë. Ai e di se kam kancer në zorrë dhe në mëlçi dhe kemi bërë vizatime për t’ia shpjeguar këtë. Ai e di se, edhe pse kimioterapia më bën të sëmurem dhe nuk më bën nënën më argëtuese, unë e bëj atë që kanceri të largohet për njëfarë kohe. Kohët e fundit i kemi treguar gjithashtu se njerëzit vdesin nga kanceri. Emma vazhdon të punojë si mjeke dhe aktualisht po kualifikohet si mjeke e përgjithshme. Ajo është e vendosur të parandalojë kancerin, por e ka pezulluar specializimin si kirurge e zorrës, pasi kjo është shumë e afërt me jetën tonë personale. Kimioterapia ime do të ndalojë së funksionuari në një moment. Atëherë do të shoh nëse ka ndonjë provë klinike në dispozicion. Kam mësuar se nuk ka kuptim të shqetësohesh për diçka derisa të gjendesh përballë saj. Unë e ndaj përvojën time në Instagram, në llogarinë @lee_loves_living. Vërtet ndiej një dëshirë të fortë për t’i ndihmuar njerëzit dhe për të rritur ndërgjegjësimin për njerëzit që, ashtu si unë, nuk e dinin se mund të zhvillonin kancer të zorrës në një moshë kaq të re. Kur isha ulur në një karrige kimioterapie në spital dhe shikoja përreth, pashë kaq shumë gra dhe burra të rinj me familje të reja në shtëpi, të ngjashëm me mua, me të njëjtën diagnozë të tmerrshme. Duke kujtuar vizitën e saj të parë në urgjencë, Leeanne thotë se nuk do të ishte këtu sot nëse Emma nuk do të kishte refuzuar të shkonte në shtëpi. Pamja më e gjerë: kanceri i zorrës po rritet Diçka ka ndryshuar me kancerin e zorrës. Ka një rritje të rasteve te të rinjtë. Nëse keni lindur në vitet 1990, mundësia për të zhvilluar kancer të zorrës është dy deri në katër herë më e lartë sesa nëse keni lindur në vitet 1950. Hulumtimet tregojnë se rastet janë rritur me rreth 60 për qind te personat nën 50 vjeç. Diçka po e shkakton këtë. Jam shumë e interesuar të zbuloj se çfarë është. Ekspertët në King’s College London dhe kompania e shkencave shëndetësore Zoe synojnë të rekrutojnë 250,000 të rritur në Mbretërinë e Bashkuar, si pjesë e studimit Prospect-UK, për të plotësuar anketa në internet mbi dietën, stilin e jetesës, mjedisin dhe shëndetin e tyre, për të zbuluar pse normat janë rritur te të rinjtë. Ndërsa rezultatet do të kërkojnë vite, një nga faktorët kryesorë të dyshuar për këtë prirje është mishi i përpunuar proshuta, sallami, bacon-i, salsiçet. Ai është një faktor shumë i qartë rreziku për kancerin e zorrës. Këto produkte përmbajnë nitrate dhe nitrite, të cilat janë konservues që përdoren për ta bërë mishin të duket rozë dhe për t’i zgjatur jetëgjatësinë, por që dëmtojnë qelizat që veshin zorrën tonë dhe mund të çojnë në kancer të zorrës. Për këtë arsye, Organizata Botërore e Shëndetësisë e ka klasifikuar mishin e përpunuar si kancerogjen të Grupit 1, që do të thotë se ka prova përfundimtare se ai shkakton kancer. Kam jetuar në Londër për 17 vjet, por jam gjermane dhe dikur haja sasi të mëdha mishi të përpunuar për mëngjes, drekë dhe darkë. Nuk do ta di kurrë me siguri nëse kjo ishte ajo që më shkaktoi kancerin e zorrës, por është e mundur. Kam nisur një peticion për t’i kërkuar qeverisë të marrë në konsideratë vendosjen e etiketave në paketimet e mishit të përpunuar, për të rritur ndërgjegjësimin. Ndihem shumë e frustruar kur mendoj për vizitën time fillestare në urgjencë. Kam takuar shumë njerëz, qoftë në spital ndërsa merrnin kimioterapi, përmes Bowel Cancer UK ose në internet përmes Instagramit tim, të cilët nuk u dëgjuan dhe u diagnostikuan shumë vonë për të marrë trajtim, dhe kanë vdekur. Unë nuk do të isha këtu sot nëse Emma nuk do të kishte refuzuar të shkonte në shtëpi, siç këshilloi mjeku. Nëse mendoni se mund të keni ndonjë simptomë të kancerit të zorrës, këmbëngulni për kujdesin ndaj shëndetit tuaj dhe vizitoni mjekun e familjes sa më shpejt të jetë e mundur. Siç ia tregoi Emily Craig. Shenjat e kancerit të zorrës Sa më herët të zbulohet kanceri i zorrës, aq më i lehtë është trajtimi i tij. Simptomat kryesore që duhet të keni parasysh janë: - Gjakderdhje nga anusi
- Gjak në jashtëqitje
- Një ndryshim në zakonet e jashtëqitjes (mund të shkoni më rrallë në tualet ose të keni diarre apo kapsllëk që mund të shfaqet dhe të largohet)
- Humbje e pashpjegueshme e peshës
- Ndiheni vazhdimisht shumë të lodhur
- Dhimbje ose një masë në bark “Pavarësisht moshës suaj, nëse vini re simptoma të tilla si gjak në jashtëqitje, gjakderdhje nga anusi ose një ndryshim në zakonet e zorrëve, flisni me mjekun tuaj të familjes dhe kërkoni një test që mund ta bëni në shtëpi”, thotë Genevieve Edwards, drejtuese ekzekutive e Bowel Cancer UK. Mjeku juaj i familjes mund t’ju japë një test imunokimik fekal (FIT), të cilin mund ta bëni në shtëpi. Do të mblidhni një sasi të vogël jashtëqitjeje. Kjo dërgohet në laborator, ku do të testohet për praninë e gjakut në jashtëqitje. Rezultati i këtij testi do t’i tregojë mjekut tuaj nëse keni nevojë për analiza të mëtejshme. “Jemi jashtëzakonisht mirënjohës ndaj Leeanne që ndau përvojën e saj dhe hodhi dritë mbi numrin në rritje të të rinjve të prekur nga kanceri i zorrës”, shton Edwards. “Që nga viti 1990, numri i personave nën 50 vjeç të diagnostikuar me këtë sëmundje është rritur me 22 për qind në Mbretërinë e Bashkuar, megjithatë ende nuk e kuptojmë plotësisht pse. Hulumtime si PROSPECT-UK mund të na ndihmojnë të kuptojmë se çfarë po e nxit këtë rritje dhe, në fund të fundit, të shpëtojmë jetë.” Studimi synon të rekrutojë 250,000 persona në Mbretërinë e Bashkuar, të moshës 18 deri në 50 vjeç, për të ndarë informacione që mund të tregojnë se si dieta, mënyra e jetesës dhe mjedisi mund të ndikojnë në rrezikun e kancerit të zorrës te të rinjtë. Të dhënat do të përdoren për të kuptuar rritjen e rasteve të kancerit të zorrës te personat nën 50 vjeç./TheTelegraph