Kur një lajm nuk publikohet, kur një fakt zbutet, kur një emër hiqet nga ekrani ose kur një pyetje nuk bëhet fare, aty nis problemi real. Pyetja “çfarë është censura mediatike” nuk është thjesht akademike. Është pyetje për pushtetin, për frikën dhe për të drejtën e publikut që të dijë çfarë po ndodh pa filtra të porositur.
Censura mediatike është ndërhyrja e drejtpërdrejtë ose e tërthortë në përmbajtjen që prodhojnë dhe publikojnë mediat, me qëllim kufizimin, deformimin ose ndalimin e informacionit. Faktet kundrejt manipulimit mediatik/ Si të dalloni të vërtetën nga propaganda 8 Korrik, 16:23 Kjo mund të vijë nga shteti, pronarët, reklamuesit, grupet e interesit, partitë politike, rrjetet kriminale ose edhe nga vetë redaksitë përmes autocensurës. Në sipërfaqe duket si “kujdes editorial”. Në praktikë, shpesh kthehet në kontroll mbi atë që qytetari lejohet të shohë, dëgjojë dhe kuptojë.
Çfarë është censura mediatike në praktikë
Në teori, censura tingëllon si një akt brutal - mbyllje gazetash, ndalim emisionesh, sekuestrim materialesh. Këto forma ekzistojnë ende, por sot censura shpesh vjen me kostum, me buzëqeshje institucionale dhe me justifikime të lëmuara. Një telefonatë nga zyra e një ministri. Një reklamues që tërhiqet. Një pronar që kërkon “ta ulim pak tonin”. Një redaktor që e di paraprakisht çfarë nuk duhet prekur. Media, propaganda dhe lufta për perceptimin
17 Qershor, 14:38 Pra, kur flasim për censurë mediatike, nuk flasim vetëm për ndalim të hapur. Flasim edhe për selektim të qëllimshëm, heshtje të blerë, zhvendosje vëmendjeje dhe standarde të dyfishta.
Një skandal mund të varroset jo duke e ndaluar fare, por duke e futur në fund të faqes, pa titull, pa ndjekje, pa zë. Kjo e bën censurën moderne më të rrezikshme. Nuk duket gjithmonë si dhunë. Shpesh duket si menaxhim i informacionit. Portalet informative, kujt duhet t'i besojmë?! 3 Korrik, 13:47 Format më të zakonshme të censurës mediatike
Forma më e pastër është censura shtetërore. Kjo ndodh kur pushteti përdor ligjin, institucionet, licencat, gjobat, kontrollet administrative ose presionin politik për të frenuar raportimin. Në vende me demokraci të brishtë, kjo nuk ndodh gjithmonë me urdhër të shkruar. Mjafton klima e frikës që gazetarët të kuptojnë kufijtë pa ua thënë askush.
Pastaj vjen censura ekonomike. Kjo është më cinike, sepse nuk e mbyt lajmin me polici, por me para. Nëse një media varet nga disa reklamues të mëdhenj ose nga kontrata publike, ajo bëhet më e ekspozuar ndaj presionit. Kur financimi lidhet me bindjen, pavarësia bëhet dekor. "Mos u mjaftoni me titullin"/ Si të dallojë lexuesi lajmin nga manipulimi 8 Korrik, 19:20 Një tjetër formë është censura pronësore. Pronari i medias nuk është thjesht investitor. Në shumë raste ai ka interesa biznesi, lidhje politike ose halle personale që i transferon në vijën editoriale. Këtu lajmi nuk filtrohet në emër të etikës, por në emër të interesit.
Më e përhapura, dhe shpesh më pak e pranuara, është autocensura. Gazetari nuk merr urdhër. Ai thjesht e di se çfarë sjell pasoja. E di cilët emra sjellin telefonata. E di cilat tema mbyllin dyer. Kështu fillon vetëfrenimi. Dhe kur autocensura bëhet rutinë, censori nuk ka më nevojë të shfaqet. /CNA Lajme ekskluzive nga CNA
Doni te informoheni te paret per lajme ekskluzive? Bashkohuni me grupin tone ne Facebook duke klikuar ketu.