Për dekada të tëra, shkencëtarët besonin se e kishin kuptuar shkakun e inflamacionit të rrezikshëm që lidhet me një çrregullim të rrallë gjenetik. Tani, studiuesit e Institutit Garvan për Kërkime Mjekësore kanë zbuluar prova që vënë në pikëpyetje 30 vjet njohuri shkencore të pranuara dhe që mund të hapin rrugën për një trajtim të ri. Kjo sëmundje, e njohur si mungesa e kinazës së mevalonatit (MKD), mund të shkaktojë episode të rënda inflamatore, të cilat ndonjëherë janë kërcënuese për jetën. Një studim i ri, i botuar në revistën shkencore Immunity, identifikon një problem të panjohur më parë në masën e duhur, që lidhet me qelizat vrasëse natyrore (NK), qeliza imunitare që normalisht ndihmojnë organizmin të eliminojë qelizat e infektuara.Lexo edhe:Pse ndiheni të lodhur pas drekës dhe si ta kapërceni atë Studiuesit zbuluan se këto qeliza nuk funksionojnë siç duhet te personat me MKD, duke shkaktuar një përgjigje inflamatore të tepruar kur ndodhin infeksione. Zbulimi tregon gjithashtu një mundësi trajtimi me barna ekzistuese, të quajtura frenues të JAK, të cilat mund të jenë veçanërisht të vlefshme për pacientët që nuk reagojnë ndaj terapive aktuale. "Ky studim ka zbuluar një objektiv të ri terapeutik për këtë çrregullim inflamator dhe krijon bazën për studime klinike të ardhshme, të cilat do të shqyrtojnë përdorimin e frenuesve të JAK ose të barnave të tjera për të neutralizuar interferonin gama te pacientët me MKD", thotë profesori Mike Rogers, drejtues i laboratorit në Institutin Garvan dhe autori kryesor përgjegjës i studimit. "Kjo mund të çojë në një trajtim të synuar, i cili nuk është provuar më parë." Pse një sëmundje e rrallë imunitare shkakton inflamacion të rrezikshëm MKD është një sëmundje që zgjat gjatë gjithë jetës dhe dihet se prek qindra fëmijë dhe të rritur në mbarë botën, megjithëse studiuesit dyshojnë se shumë persona me këtë çrregullim nuk janë diagnostikuar kurrë. Pacientët përjetojnë kriza të përsëritura me temperaturë të lartë, skuqje të lëkurës, dhimbje të kyçeve dhe inflamacion në zonën e barkut. Episodet më të rënda mund të shkaktojnë komplikacione potencialisht fatale. Për rreth tri dekada, kërkimet mbi këtë sëmundje janë përqendruar kryesisht te makrofagët, qeliza imunitare që ndihmojnë në koordinimin e mbrojtjes inflamatore të organizmit. Trajtimet ekzistuese janë krijuar për të bllokuar një sinjal inflamator që çlirohet nga këto qeliza. Megjithatë, afërsisht gjysma e pacientëve nuk reagojnë në mënyrë të mjaftueshme ndaj këtyre trajtimeve, duke krijuar një nevojë të madhe për mundësi më të mira terapeutike. Për të hetuar se çfarë mund të mungonte në shpjegimin mbizotërues të sëmundjes, ekipi i Institutit Garvan analizoi mostra gjaku nga persona me MKD dhe studioi modele paraklinike të këtij çrregullimi. Eksperimentet e tyre zbuluan një defekt të rëndësishëm në qelizat vrasëse natyrore, të cilat luajnë një rol të rëndësishëm në mbrojtjen e hershme të organizmit kundër infeksioneve virale. Në rastin e MKD-së, këto qeliza nuk arrijnë të piqen siç duhet dhe kanë vështirësi të kryejnë një nga funksionet e tyre më të rëndësishme: shkatërrimin e qelizave të infektuara përpara se infeksioni të përhapet. Pasojat shkojnë përtej dobësimit të aftësisë për të luftuar infeksionin. Kur qelizat vrasëse natyrore nuk arrijnë të eliminojnë objektivat e tyre, ato çlirojnë sasi të mëdha molekulash sinjalizuese inflamatore, duke aktivizuar pjesë të tjera të sistemit imunitar dhe duke shkaktuar potencialisht inflamacion të përhapur. "Ne zbuluam se këto qeliza imunitare, në thelb, nuk reagojnë siç duhet", shpjegon profesori Rogers. "Qelizat NK janë të pajisura me municion toksik, të ruajtur në granula që çlirohen për të vrarë qelizat e infektuara. Megjithatë, në rastin e MKD-së, këto granula toksike nuk mund të çlirohen nga qelizat NK dhe mbeten të bllokuara brenda tyre. Kur një qelizë NK nuk arrin të vrasë objektivin e saj, ajo përpiqet ta kompensojë këtë duke lëshuar një thirrje për ndihmë, përmes çlirimit të sasive të mëdha të interferonit gama, një sinjal i fuqishëm inflamator. Kjo aktivizon qeliza të tjera imunitare dhe shkakton temperaturën e lartë të rrezikshme dhe inflamacionin e përhapur që vërehen te pacientët." Zbulimi vë në pikëpyetje 30 vjet kërkime mbi sëmundjet imunitare Gjetjet sugjerojnë se mosfunksionimi i qelizave vrasëse natyrore, dhe jo vetëm aktiviteti i makrofagëve, luan një rol qendror në zhvillimin e MKD-së. Dr. Marcia Munoz, drejtuese e grupit kërkimor në laboratorin e Rogers dhe studiuesja kryesore e studimit, thotë se rezultatet përfaqësojnë një ndryshim të madh në mënyrën se si shkencëtarët e kuptojnë këtë sëmundje. "Kjo përmbys vërtet 30 vjet bindje të rrënjosura shkencore mbi atë që mendohej se ishte mekanizmi themelor i sëmundjes. Në rastin e MKD-së, problemi kryesor qëndron te qelizat NK dhe jo te makrofagët, siç besohej më parë", thotë ajo. Për të hetuar se si ky defekt qelizor ndikon në zhvillimin e çrregullimit, studiuesit e Institutit Garvan bashkëpunuan me profesoreshën Mariapia Degli-Esposti dhe shkencëtarë të Universitetit Monash. Duke përdorur modele paraklinike, ekipi vendosi një lidhje midis mosfunksionimit të qelizave vrasëse natyrore dhe simptomave të rënda që lidhen me MKD-në. Eksperimentet e tyre treguan se, kur sistemi imunitar nuk arrin të eliminojë një infeksion viral, përgjigjja inflamatore që pason mund të shkaktojë dëmtime të mëdha të organeve. Këto rezultate ndihmojnë për të shpjeguar pse një çrregullim që përfshin defekte në mbrojtjen imunitare mund të shkaktojë gjithashtu episode inflamacioni ekstrem. Një bar ekzistues tregon rezultate premtuese për një trajtim të ri Zbulimi ka ndihmuar tashmë në përcaktimin e një qasjeje eksperimentale trajtimi për një foshnjë të prekur rëndë nga sëmundja. Në bashkëpunim me mjekët e Spitalit Mbretëror të Fëmijëve në Melburn, studiuesit shqyrtuan nëse baricitinibi mund të zvogëlonte sinjalizimin e tepruar inflamator që lidhet me MKD-në. Baricitinibi i përket një klase barnash të njohura si frenues të JAK. Këto barna ndërhyjnë në rrugët e sinjalizimit që përdor sistemi imunitar, përfshirë ato që marrin pjesë në përgjigjet ndaj interferonit gama. Ky bar përdoret tashmë për trajtimin e sëmundjeve të tjera që lidhen me sistemin imunitar, përfshirë artritin reumatoid dhe ekzemën. Mjekët e shtuan baricitinibin në skemën ekzistuese të trajtimit të foshnjës dhe më pas vunë re një përmirësim të gjendjes së fëmijës. Shpërthimet inflamatore u bënë më të rralla dhe inflamacioni i rëndë që prekte traktin gastrointestinal filloi të shërohej. Megjithëse rezultatet e vërejtura te një pacient i vetëm nuk mund të përcaktojnë nëse trajtimi do të funksionojë edhe në një grup më të gjerë pacientësh, përmirësimi ofron prova të hershme inkurajuese për një strategji që synon një pjesë tjetër të procesit inflamator. Studiuesit besojnë se gjetjet e tyre krijojnë një bazë për studime klinike të ardhshme, të cilat do të hetojnë përdorimin e frenuesve të JAK dhe barnave të tjera që bllokojnë aktivitetin e interferonit gama te pacientët me MKD, veçanërisht tek ata që nuk kanë përfituar nga trajtimet standarde. Zbulimi mund të ndihmojë në shpjegimin e sëmundjeve të tjera gjenetike Ndikimet e mundshme të këtij zbulimi shtrihen përtej vetë MKD-së. Studiuesit kanë prezantuar termin "prenilopati" për të përshkruar një familje çrregullimesh gjenetike që përfshijnë të njëjtën rrugë metabolike të prekur nga MKD-ja. Gjetjet e hershme sugjerojnë se këto sëmundje të lidhura mund të kenë një problem të ngjashëm themelor, që përfshin qelizat vrasëse natyrore, të cilat nuk arrijnë të funksionojnë siç duhet dhe, në vend të kësaj, prodhojnë sinjale inflamatore të tepruara. Nëse studimet e mëtejshme e konfirmojnë këtë lidhje, shkencëtarët mund të jenë në gjendje të identifikojnë mekanizma të përbashkët të sëmundjeve dhe të zhvillojnë qasje më të synuara për diagnostikimin dhe trajtimin e disa çrregullimeve. "Konfirmimi i kësaj lidhjeje mund të ndihmojë për t'i dhënë fund rrugëtimit të gjatë dhe të vështirë drejt diagnostikimit, të cilin shumë pacientë e përjetojnë për vite apo edhe dekada, përpara se të marrin një trajtim efektiv", thotë profesori Rogers./ScienceDaily

