Turner 2026 / MIMA në Middlesbrough hap sot ekspozitën e Çmimit Turner 2026. Katër finalistët trajtojnë deindustrializimin, racën, pushtetin e naftës, krizën ekologjike dhe pasigurinë njerëzore, ndërsa kritika britanike e cilëson këtë një nga edicionet më konkurruese të viteve të fundit... Middlesbrough Institute of Modern Art hap sot, më 26 shtator, ekspozitën e katër artistëve të nominuar për Çmimin Turner 2026: Simeon Barclay, Kira Freije, Marguerite Humeau dhe Tanoa Sasraku.
Ekspozita qëndron e hapur deri më 29 mars 2027 dhe publiku mund ta vizitojë falas. Juria shpall fituesin më 10 dhjetor. Ai merr 25 mijë paund, ndërsa secili prej tre finalistëve të tjerë merr nga 10 mijë paund.
Tate e themeloi çmimin në vitin 1984 për të nxitur debatin rreth zhvillimeve të reja në artin bashkëkohor britanik. Këtë vit, institucioni e organizon ekspozitën për herë të dhjetë jashtë Londrës dhe për herë të parë brenda një muzeu që i përket një universiteti. MIMA administron gjithashtu koleksionin e Middlesbrough-it, me mbi 2.350 vepra. Katër mënyra për të lexuar Britaninë
Simeon Barclay paraqet The Ruin, një vepër që nisi si performancë njëorëshe me poezi të folur, instrumente frymore dhe perkusion. Artisti e ka kthyer në MIMA në një mjedis me skela, dritë të kuqe, fotografi familjare dhe zërin e tij të regjistruar.
Vepra kthehet te ndërtimi i autostradës M62 përmes Pennineve, ndërmjet viteve 1957 dhe 1976. Barclay lidh infrastrukturën e pasluftës me fëmijërinë e tij në Huddersfield, marrëdhënien me të atin, klasën punëtore, përvojën e një burri me ngjyrë dhe modelet e maskulinitetit britanik.
Kira Freije ka vendosur 33 figura njerëzore me përmasa reale në një hapësirë me mjegull, pasqyra dhe pika drite. Ajo ndërton trupat me shirita çeliku të salduar, ndërsa fytyrat, duart dhe këmbët i derdh në alumin. Figura të ulura, të rrëzuara ose të mbështetura te njëra-tjetra ndajnë hapësirën me qen dhe zogj prej metali.
Instalacioni nuk rrëfen një histori të vetme. Pozicionet e trupave sugjerojnë kujdes, humbje, lodhje dhe nevojën për afërsi. Materialet e përdorura, divanet e vjetër, tekstilet dhe enët e ndryshkura e largojnë veprën nga estetika e pastër futuriste.
Marguerite Humeau bashkon skulpturën, zërin dhe kërkimin shkencor në instalacionin Torches. Një elefante e bardhë, e paraqitur në çastet e fundit të jetës, qëndron pranë formave që përmbajnë dyll blete, helm grerëzash, dru arre 150-vjeçar, maja 4.500-vjeçare dhe kultura të marra nga kërpudhat e termiteve.
Humeau punon me zoologë, antropologë dhe studiues të organizmave për të ngritur një pyetje: çfarë mund të mësojë njeriu nga inteligjenca dhe bashkëpunimi i kafshëve, kërpudhave, insekteve dhe mikroorganizmave?
Tanoa Sasraku merret me nxjerrjen e burimeve natyrore dhe me sistemin ekonomik e ushtarak që e mbështet atë. Artistja ka vendosur mostra nafte bruto brenda objekteve akrilike, të ngjashme me dhuratat ceremoniale që kompanitë u japin drejtuesve të industrisë.
Ajo përdor gjithashtu pigmente nga toka e Cornwall-it dhe Ganës, letra të zbardhura nga dielli dhe kompozime që mbajnë emrat e betejave në Afganistan, Irak dhe vende të tjera. Dyshemeja prej gome lëshon një erë që e lidh fizikisht hapësirën me naftën, industrinë dhe pushtetin mashkullor. Kritika
Jonathan Jones i The Guardian e shpall Kira Freijen favoriten e tij. Ai i përshkruan figurat e saj si njerëz që mbajnë vetëm fytyrën dhe duart, ndërsa teknologjia ua ka zëvendësuar pjesën tjetër të trupit. Kritiku vlerëson edhe Barclayn, por e konsideron lidhjen ndërmjet elementeve të instalacionit më pak të qartë. Ai kritikon Humeau-n për tepricë formale dhe Sasrakun për një mesazh që shteron pasi vizitori kupton kritikën ndaj industrisë së naftës. Mark Hudson në The Independent e cilëson ekspozitën një nga edicionet më të forta të Çmimit Turner në vitet e fundit. Ai vlerëson fuqinë pamore të Freijes, por zgjedh Barclayn si kandidatin më bindës, sepse The Ruin e lidh përvojën personale me klasën, industrinë dhe jetën jashtë botës së artit. Hudson kritikon Humeau-n që ka rikthyer disa vepra të njohura, në vend që të paraqiste materiale më të reja.
Laura Cumming në The Observer vlerëson qartësinë dhe kujdesin kuratorial të MIMA-s. Ajo veçon punimin e saktë të Freijes dhe mënyrën si Sasraku e kthen naftën në një hartë gjeopolitike, por ngre një pyetje më të gjerë: a mund ta ndikojë një ekspozitë kombëtare një qytet që përballet me varfëri, dhunë dhe zbrazjen e qendrës urbane? ***
Faktet: Çmimi Turner mbetet një nga institucionet më të njohura të artit bashkëkohor. Ekspozita bashkon katër praktika të ndryshme, që lëvizin nga skulptura dhe instalacioni te poezia e folur, zëri dhe kërkimi shkencor. Organizatorët e kanë nxjerrë ekspozitën nga Londra dhe i kanë dhënë hyrje falas publikut deri në mars 2027.
Vlerësimi editorial: Edicioni i këtij viti nuk mbështetet te provokimi formal. Katër artistët trajtojnë tema të identifikueshme: deindustrializimin e veriut anglez, maskulinitetin, pasigurinë, shfrytëzimin e naftës dhe marrëdhënien e njeriut me botën natyrore. Kritikat nuk bien dakord për fituesin, por e pranojnë forcën e ekspozitës. Kjo mospërputhje i jep garës vlerë reale.
Materialet zyrtare nuk evidentojnë pjesëmarrje shqiptare. Për Shqipërinë, rëndësi ka modeli institucional. Tate e zhvendos një ngjarje kombëtare nga kryeqyteti, e vendos brenda një muzeu universitar dhe e hap falas për një qytet industrial që kërkon të kandidojë si Qyteti Britanik i Kulturës 2029. Dy ngjarje të tjera kulturore që meritojnë vëmendje
^ Fondation Beyeler hap zgjerimin e projektuar nga Peter Zumthor. Muzeu në Riehen të Zvicrës ka investuar rreth 120 milionë franga zvicerane në tri ndërtesa të reja. Galeria Wyss shton 1.500 metra katrorë hapësirë ekspozimi, ndërsa parku arrin afro 20 mijë metra katrorë. Ekspozita hapëse Constellations përfshin rreth 230 vepra nga Monet, Picasso, Calder, Rothko, Bourgeois, Richter dhe rreth 25 artistë të tjerë. ^San Sebastián shpall sonte fituesit e edicionit të 74-t. Festivali mbyllet pas ceremonisë së çmimeve me premierën evropiane të Le Faux Soir të Michaël R. Roskam. Filmi rikrijon operacionin e rezistencës belge që botoi më 1943 një numër të rremë të gazetës Le Soir për të tallur propagandën naziste. Organizatorët nuk i kanë shpallur ende fituesit e Guaskës së Artë dhe çmimeve të tjera./Pamfletiturner 2026 londra Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Kulture Ngritja dhe rënia e Brangelinës: 10 vjet që nga ndarja që tronditi Hollywoodin 26 Shtator 2026, 08:4008:40Kulture Ëndrra amerikane mbytet në naftë: Nju Jorku hap festivalin me “Paper Tiger” 25 Shtator 2026, 17:0017:00Kulture 12 filma që duhet patjetër t’i shihni këtë vjeshtë 24 Shtator 2026, 15:5815:58Kulture Tragjedia e aktorit francez/ Një implant pas operacionit i ndryshoi jetën, 43-vjeçari zgjedh eutanazinë 24 Shtator 2026, 13:3013:30Kulture Mbi 1600 vjet nën tokë/ Në Qesarat zbulohet kompleksi luksoz romak me 6 mozaikë dhe figurën e Erosit 24 Shtator 2026, 13:0113:01Kulture Nga Frida Kahlo te Darth Vader, George Lucas hap muzeun 1 miliard dollarësh 23 Shtator 2026, 14:0714:07Kulture