Bakteret e zorrëve që prodhojnë një proteinë të quajtur flagelinë mbajnë gjallë inflamacionin e lehtë, ndërsa personat që kanë më shumë prej tyre në organizëm shfaqën temperaturë pas vaksinimit. Për disa njerëz, një dozë vaksine kundër COVID-19 nënkupton një natë me të dridhura dhe dhimbje koke. Të tjerë mezi e vënë re vaksinimin. Ky ndryshim përsëritet nga një dozë në tjetrën. Për shumë njerëz, kjo është dukur gjithmonë si çështje fati.Lexo edhe:Vaji i ullirit, aleati i fshehtë i jetëgjatësisë: Sa duhet të konsumoni çdo ditë për të mbrojtur zemrën dhe trurin? Tani, studiuesit kanë zbuluar një pjesë të arsyes, e cila gjendej në zorrë edhe përpara se të bëhej injeksioni. Disa baktere që jetojnë aty krijojnë bishta në formë kamxhiku, të përbërë nga një proteinë që sistemi imunitar e percepton si një sinjal paralajmërues. Bakteret e zorrëve lidhen me shfaqjen e temperaturës Kelsey Huus dhe kolegët e saj në Institutin Max Planck për Biologjinë në Tübingen ndoqën 171 të rritur të shëndetshëm në Gjermani, të cilët morën një vaksinë mRNA kundër SARS-CoV-2. Te njerëzit, studiuesit mund të tregojnë vetëm se mikrobet e zorrëve dhe temperatura e lartë shfaqen së bashku. Për këtë arsye, ata testuan lidhjen shkakësore te minjtë dhe në qeliza të zorrëve të njeriut, të kultivuara në laborator. Nëse bakteret e zorrëve ndikojnë në rrezikun e shfaqjes së temperaturës, ky rrezik mund të jetë diçka që një person mund ta ndryshojë, megjithëse kjo ende nuk është vërtetuar te njerëzit. Në një intervistë për Earth.com, Ruth Ley, autorja kryesore e studimit, tha se ideja më e gjerë nuk lidhet në të vërtetë vetëm me vaksinat. “Më gjerësisht, mendoj se ideja interesante që del nga ky studim është se mikrobioma e zorrëve ndihmon në përcaktimin e nivelit bazë të tonusit inflamator të sistemit tonë imunitar”, tha ajo. “Kjo mund të jetë potencialisht e rëndësishme edhe përtej vaksinimit.” Temperatura u shfaq te të njëjtët persona Pjesëmarrësit matën vetë temperaturën tri herë në ditë për dy javë, para dhe pas vaksinimit, dhe regjistruan çdo matje në një ditar. Në total, ditarët përmbanin 7 079 matje nga 171 persona. Temperatura mesatare ishte 97,7°F (36,5°C), pra më e ulët se 98,6°F (37°C), vlera që shumica prej nesh jemi mësuar ta konsiderojmë si temperaturë normale të trupit. Në vend që të përdorte një kufi klinik të përcaktuar, ekipi krahasoi temperaturën e secilit person me vlerat e tij normale për të njëjtën orë të ditës. Çdo person, temperatura e të cilit u rrit me 1,4°F (0,8°C) ose më shumë mbi nivelin e tij bazë, u përfshi në grupin me rritje të theksuar të temperaturës. Sipas këtij kriteri, 72 persona u përfshinë në këtë grup, ndërsa 99 të tjerë mbetën nën këtë prag. Personat që kishin raportuar se kishin pasur temperaturë pas dozave të mëparshme të vaksinës, shfaqën sërish rritje të temperaturës edhe këtë herë. Të dy grupet ndryshonin gjithashtu në rezultatet e një analize të jashtëqitjes, e cila tregonte nivelin e inflamacionit në zorrë. Ky nivel ishte më i lartë në grupin me rritje të theksuar të temperaturës dy javë pas vaksinimit dhe prirja e njëjtë ishte e dukshme edhe përpara tij. Flagelina përcakton tonusin imunitar Shumë baktere të zorrëve zhvillojnë bishta në formë kamxhiku për të lëvizur. Këta bishta përbëhen nga një proteinë që sistemi imunitar e trajton si shenjë se bakteret janë në lëvizje. Kjo proteinë quhet flagelinë. Ekipi analizoi ARN-në në secilën mostër të jashtëqitjes për të parë se cilat gjene bakteriale ishin aktive. Te grupi me rritje të theksuar të temperaturës, gjenet që lidhen me prodhimin e flagelinës ishin më aktive, si përpara vaksinimit, ashtu edhe pas tij. Këto mikrobioma të zorrëve përmbanin që në fillim një larmi më të madhe flagelinash. Pjesën më të madhe të këtij rezultati e shpjegonte një gjini bakteriale. Waltera, pjesë e familjes Lachnospiraceae, prodhonte 67,2 për qind të flagelinave që ishin më aktive te personat me rritje të theksuar të temperaturës. E gjithë familja së bashku përbënte 76,3 për qind. Kjo gjini ishte gjithashtu e vetmja që rezultonte në mënyrë të qëndrueshme më e përhapur në grupin me rritje të theksuar të temperaturës. I njëjti rezultat u vu re edhe në një grup të dytë njerëzish. Në mesin e 1 014 të rriturve kanadezë, pjesëmarrës në studimin CHILD Cohort Study, të cilët iu përgjigjën pyetjeve për efektet anësore pas një vaksine kundër SARS-CoV-2, ata që raportuan se kishin përjetuar efekte anësore kishin më shumë baktere të gjinisë Waltera në mostrat e jashtëqitjes. Minjtë reaguan në të njëjtën mënyrë si dhuruesit e mikrobiomës Matja e flagelinës nuk është e njëjtë me vërtetimin se ajo shkakton një efekt. Për këtë arsye, ekipi kreu dy eksperimente. Fillimisht, studiuesit kultivuan qeliza të zorrës së trashë të njeriut në laborator dhe i ekspozuan ato ndaj ekstrakteve të jashtëqitjes së pjesëmarrësve. Ekstraktet e marra nga personat me rritje të theksuar të temperaturës i nxitën këto qeliza të çlironin më shumë sinjale inflamatore. Sasia e këtyre sinjaleve lidhej drejtpërdrejt me nivelin e flagelinës aktive në secilën mostër. Më pas, studiuesit transplantuan mikrobiomën e njerëzve te minjtë pa mikrobe të zorrëve dhe i vaksinuan ata. Një mi që përjeton një reagim inflamator nuk shfaq temperaturë të lartë. Përkundrazi, temperatura e trupit të tij bie. Minjtë që kishin marrë bakteret e zorrëve nga persona me rritje të theksuar të temperaturës patën një rënie më të madhe të temperaturës. Shkalla e kësaj rënieje lidhej me temperaturën që kishte përjetuar personi dhurues. Minjtë e krijuar pa dy receptorët që zbulojnë flagelinën shfaqën gjithashtu reagim, megjithëse më të dobët. Kjo tregon se flagelina përcjell një pjesë të sinjalit inflamator, ndërsa pjesa tjetër vjen nga faktorë të tjerë. Eksperimentet me kafshët u kryen në Universitetin Shtetëror të Xhorxhias, ndërsa studimet me qelizat e zorrëve dhe kulturat shtesë u realizuan në bashkëpunim me Institutin Pasteur në Paris. Aditivët ushqimorë rritën prodhimin e flagelinës Edhe ushqyerja ndikoi në të njëjtin mekanizëm. Në kulturat laboratorike, trashësi i zakonshëm ushqimor karboksimetilcelulozë ndihmoi në rritjen e bakterit Waltera dhe shtoi sasinë e flagelinës inflamatore që ai prodhonte. Në enët laboratorike të mbushura me mostra të jashtëqitjes nga dy dhurues, ky trashës, i përdorur i vetëm, pati shumë pak ndikim te këto baktere. Por një përzierje e tij me 13 aditivë të tjerë, të llojit që përdoret në ushqimet ultra të përpunuara, rriti si numrin e baktereve, ashtu edhe sasinë e flagelinës që ato prodhonin. Minjtë që ushqeheshin me një dietë të stilit perëndimor, me shumë yndyrë dhe pak fibra, reaguan më fort ndaj vaksinës sesa minjtë që ushqeheshin me ushqim standard laboratorik. Temperatura e tyre ra më shumë dhe, një ditë më vonë, ata kishin nivele më të larta të një sinjali të dytë inflamator. Në mesin e 171 personave, 46 deklaruan se ndiqnin një dietë me bazë bimore. Temperatura e tyre u rrit më pak sesa te 125 personat që konsumonin si ushqime me origjinë bimore, ashtu edhe produkte shtazore. Ky ndryshim mbeti i pranishëm edhe pasi ekipi mori parasysh gjininë, moshën, indeksin e masës trupore, dozën e vaksinës, përdorimin e barnave kundër temperaturës, historinë e temperaturës pas vaksinimeve të mëparshme dhe nivelet fillestare të antitrupave. Kur u pyet nga Earth.com se çfarë e kishte habitur më shumë, Ley vuri në dukje shpejtësinë me të cilën dieta ndryshonte atë që prodhonin bakteret në laborator. “Kjo na jep një mënyrë të besueshme përmes së cilës dieta mund të ndikojë në tonusin inflamator të sistemit imunitar, nëpërmjet mikrobiomës”, tha ajo. Antitrupat nuk u ndikuan Asnjë nga këto ndryshime nuk ndikoi në pjesën e përgjigjes ndaj vaksinës që të mbron. Pjesëmarrësit me rritje të theksuar të temperaturës kishin nivele disi më të larta të antitrupave para dhe pas vaksinimit, por doza përforcuese i rriti nivelet e antitrupave në të dy grupet në të njëjtën masë. As dieta nuk pati ndonjë ndikim. Edhe te minjtë u vu re i njëjti rezultat. Kafshët pa mikrobe të zorrëve, të cilave iu transplantuan mikrobioma nga persona me rritje të lartë ose të ulët të temperaturës, përfunduan me nivele të njëjta antitrupash. Edhe minjtë që nuk mund ta zbulonin flagelinën prodhuan antitrupa. “Kjo sugjeron se mekanizmat që bëjnë që një person të ndihet keq pas vaksinimit janë, të paktën pjesërisht, të ndryshëm nga ata që janë përgjegjës për prodhimin e antitrupave mbrojtës”, i tha Ley Earth.com. Çfarë mbetet ende e panjohur Të dhënat për dietën te njerëzit përbëjnë pjesën më pak të plotë të këtij studimi. Pjesëmarrësit zgjodhën mes kategorive të përgjithshme të ushqyerjes, në vend që të plotësonin një ditar të detajuar ushqimor. Edhe vetë Ley e pranoi këtë kufizim. “Por rezultatet që lidhen me ushqyerjen te njerëzit janë shumë më paraprake: ne kemi vetëm kategori të përgjithshme të dietës, të raportuara nga vetë pjesëmarrësit, ndaj nuk mund të arrijmë në përfundimin se dieta shkaktoi ndryshimet në temperaturë që vërejtëm”, tha ajo. Grupi i përfshirë në studim ishte i kufizuar qëllimisht. Të gjithë pjesëmarrësit ishin të rritur të shëndetshëm, të moshës 18 deri në 40 vjeç, me një moshë mesatare prej 25 vjeç. Personat me imunitet të dobësuar, ata që vuanin nga çrregullime të zorrëve ose që kishin përdorur kohët e fundit antibiotikë, u përjashtuan nga studimi. Huus dhe bashkautorët e saj shkruan se përkufizimet e temperaturës së lartë të përdorura në studim ishin përcaktuar për qëllime kërkimore dhe mund të mos përmbushin kriteret e nevojshme për një diagnozë klinike. Studimi i popullatave të ndryshme Ley tha se fillimisht dëshiron të zbulojë nëse i njëjti model shfaqet edhe në grupe të tjera njerëzish. “Një hap tjetër i rëndësishëm është të përcaktohet nëse lidhja midis flagelinës mikrobike dhe reagimeve ndaj vaksinave është e pranishme në popullata të ndryshme, grupmosha të ndryshme dhe në rastin e vaksinave të ndryshme”, tha ajo. Ekipi i saj dëshiron gjithashtu të zbulojë nëse niveli inflamator i organizmit të një personi mund të ndryshohet, gjë që do të kërkonte një studim të kontrolluar mbi dietën. Për momentin, temperatura pas një vaksine mund të tregojë po aq për gjendjen e zorrëve të personit që e merr atë, sa edhe për vetë vaksinën./Earth.com

