Një kërkim i ri nga Universiteti Binghamton, Universiteti Shtetëror i Nju-Jorkut, sugjeron se depresioni mund të ndikojë në mënyrën dhe intensitetin me të cilin fëmijët përqendrohen te shprehjet emocionale, si fytyrat e lumtura ose të trishtuara. Modeli duket se ndryshon në varësi të faktit nëse një fëmijë ka apo jo histori familjare të depresionit. Studiuesit në Institutin e Çrregullimeve të Humorit në Universitetin Binghamton studiojnë mënyrën se si zhvillohet depresioni te fëmijët dhe adoleshentët, me vëmendje të veçantë te mënyra se si historia familjare dhe përvojat emocionale mund të ndikojnë në cenueshmërinë me kalimin e kohës. Duke identifikuar këto modele ndërsa fëmijët janë ende në zhvillim, shkencëtarët shpresojnë të kuptojnë më mirë se kush mund të jetë në rrezik më të madh dhe, përfundimisht, të përmirësojnë strategjitë e parandalimit.Lexo edhe:Farmakologu zbulon efektet anësore të ilaçeve të tensionit: Nga kolla te kyçet e fryra “Shumica e cenueshmërive te të cilat përqendrohemi janë ende në zhvillim gjatë kësaj periudhe,” tha Brandon Gibb, drejtor i Institutit të Çrregullimeve të Humorit dhe profesor i dalluar i psikologjisë në SUNY. “Mund t’i kapësh gjërat ndërsa janë duke u zhvilluar, në vend që t’i studiosh vetëm pasi ato tashmë janë shfaqur dhe janë bërë mjaft të qëndrueshme.” Ndjekja e vëmendjes së fëmijëve me kalimin e kohës Hulumtimet e mëparshme e kanë lidhur depresionin me një vëmendje më të madhe ndaj fytyrave të trishtuara. Megjithatë, këto lidhje kanë qenë përgjithësisht të moderuara dhe shkencëtarët nuk kanë qenë të sigurt nëse paragjykimi i vëmendjes kontribuon në depresion apo zhvillohet si pasojë e tij. Studimi i Binghamtonit u hartua për të shqyrtuar këtë pyetje duke ndjekur me kalimin e kohës si simptomat depresive, ashtu edhe modelet e vëmendjes. Sipas studiuesve, ky është studimi i parë që shqyrton se si ndryshimet në secilën prej tyre mund të parashikojnë ndryshime të mëvonshme në tjetrën te fëmijët. “Pjesa vërtet e re është se ne shqyrtuam këto marrëdhënie reciproke,” tha Kelly Gair, studente doktorature në Binghamton dhe autorja kryesore e punimit. “Midis paragjykimeve të vëmendjes dhe simptomave depresive, ne shqyrtuam mënyrën se si ato parashikonin reciprokisht njëra-tjetrën përgjatë pikave të ndryshme kohore, gjë që është veçanërisht e re dhe nuk ishte bërë më parë.” Ekipi kërkimor, ku përfshihej gjithashtu Leslie A. Brick nga Universiteti i Nju-Meksikos, ndoqi 242 fëmijë dhe nënat e tyre për dy vjet. Pjesëmarrësit u vlerësuan çdo gjashtë muaj. Gjatë çdo vizite, fëmijët shikonin në ekran çifte fytyrash. Njëra fytyrë kishte shprehje neutrale, ndërsa tjetra shfaqte një emocion (të lumtur, të trishtuar ose të zemëruar). Teknologjia e gjurmimit të lëvizjeve të syve matë se cila fytyrë tërhiqte vëmendjen e fëmijës dhe për sa kohë. Historia familjare ndryshon modelin Rezultatet sugjerojnë se rritja e simptomave depresive nuk ndikon në vëmendjen e çdo fëmije në të njëjtën mënyrë. Historia familjare dukej se luante një rol të rëndësishëm. Në mesin e fëmijëve, nënat e të cilëve kishin një histori të çrregullimit depresiv madhor, rritja e simptomave depresive u shoqërua me një vëmendje më të madhe ndaj fytyrave të trishtuara. Me fjalë të tjera, ndërsa këta fëmijë përjetonin më shumë simptoma te vetja, vëmendja e tyre tërhiqej gjithnjë e më shumë drejt shprehjeve të trishtimit. “Për ata që tashmë janë në rrezik, sa më shumë që këta fëmijë përjetojnë vetë depresionin, aq më shumë humbasin aftësinë për ta larguar vëmendjen nga gjërat e trishtuara që i rrethojnë,” tha Gibb. “Ne e dimë se kur je në depresion, kjo ndryshon atë se ku e përqendron vëmendjen,” tha Gair. “Rezultatet tona sugjerojnë se këto ndryshime mund të jenë më afatgjata dhe mund të ndryshojnë në varësi të historisë familjare. Një mendim është se te fëmijët e nënave me depresion, të cilët janë të ekspozuar ndaj më shumë shfaqjeve të trishtimit në fytyrë gjatë ndërveprimeve me nënën e tyre, këto lloj shprehjesh të fytyrës bëhen edhe më të spikatura kur ata vetë përjetojnë depresion, kështu që vëmendja e tyre bëhet gjithnjë e më e bllokuar te shprehjet e trishtuara.” Fytyrat e lumtura mund të humbasin tërheqjen e tyre Një model tjetër u shfaq te fëmijët, nënat e të cilëve nuk kishin histori depresioni. Kur simptomat depresive u rritën te këta fëmijë, ata nuk u përqendruan më shumë te shprehjet e trishtuara. Në vend të kësaj, ata i kushtuan më pak vëmendje fytyrave të lumtura. “Te fëmijët tanë me rrezik më të ulët, ajo që duket se po ndodh është se përvojat e depresionit po dëmtojnë një faktor mbrojtës, që është masa në të cilën ata i kushtojnë vëmendje fytyrave të lumtura,” tha Gibb. Ky dallim sugjeron se depresioni mund të ndryshojë vëmendjen emocionale përmes rrugëve të ndryshme, në varësi të nivelit bazë të rrezikut familjar të një fëmije. Për disa fëmijë, trishtimi mund të bëhet gjithnjë e më i vështirë për t’u shpërfillur. Për të tjerë, sinjalet emocionale pozitive thjesht mund të kenë më pak gjasa për t’u tërhequr vëmendjen. Duke parë përpara drejt adoleshencës Studiuesit po vazhdojnë t’i ndjekin fëmijët ndërsa ata hyjnë në adoleshencë, një periudhë gjatë së cilës rreziku për zhvillimin e depresionit rritet për shumë të rinj. Ata shpresojnë të përcaktojnë nëse këto modele të hershme të vëmendjes lidhen me një mundësi më të madhe për të marrë një diagnozë depresioni më vonë. Punimi, “Marrëdhëniet reciproke midis paragjykimeve të vëmendjes ndaj stimujve afektivë dhe simptomave depresive te pasardhësit e nënave me dhe pa çrregullim depresiv madhor”, u botua në Journal of Psychopathology and Clinical Science./ScienceDaily
