Gjykatësit e turpit / Pavarësinë e kthyen në tarifë, Kushtetutën në faturë dhe togën e zezë në kartë bankare; kërkojnë pagat e Europës, ndërsa qytetarët i lënë të kalben në korridoret e drejtësisë... Në Shqipëri, gjyqtari i shkallës së parë paguhet 376 381 lekë në muaj, ndërsa gjyqtari i Grupit III në GJKKO arrin në 659 920 lekë. Sipas përllogaritjeve të Ministrisë së Financave, formula që kërkojnë KLGJ-ja dhe KLP-ja do ta çonte pagën e gjyqtarit të shkallës së parë në 567 421 lekë, atë të Apelit në 586 335 lekë dhe atë të gjyqtarit të posaçëm në 994 877 lekë. Përkthyer në gjuhën që kupton qytetari, bëhet fjalë për paga që nisin mbi pesë mijë euro dhe afrohen te dhjetë mijë euro në muaj.
Në të njëjtin vend, paga minimale arrin në 50 mijë lekë. Një punonjës me pagë minimale duhet të punojë pothuajse një vit që të marrë aq sa kërkon një gjyqtar fillestar brenda një muaji. Një pensionist rural, me pension rreth 11 500 lekë, duhet të jetojë afro katër vjet vetëm me ajër që të mbledhë një pagë mujore prej 567 mijë lekësh. Për pagën e pretenduar nga një gjyqtar të GJKKO-së do t’i duheshin më shumë se shtatë vjet pension.
Kjo nuk përfaqëson më një diskutim teknik mbi koeficientët. Ky raport financiar përfaqëson ndarjen e Shqipërisë në dy kampe. Në njërin jetojnë pensionistët që e racionojnë bukën thatë, punëtorët që paguajnë qiranë me borxhe, infermierët, mësuesit dhe specialistët që largohen jashtë vendit. Në tjetrin kamp jetojnë funksionarët e drejtësisë që kërkojnë t’i caktojnë vetes pagën, shtesat, diferencat prapavepruese dhe afatin kur Thesari duhet t’ua derdhë paratë.
Gjykatësit e argumentojnë kërkesën e tyre të çmendur me termin “pavarësi”. Sipas këtij arsyetimi, një gjyqtar duhet të marrë dhjetë mijë euro që të mos ndikohet nga politika, biznesi apo krimi. Ky argument përbën një fyerje të drejtpërdrejtë ndaj shoqërisë. Ky argument nënkupton se ndershmëria e magjistratit varet nga çmimi që i paguan qytetari dhe se çdo pagë nën pretendimin e tij e ekspozon atë ndaj korrupsionit.
Pavarësia nuk matet në bordero. Atë e provojnë vendimet, integriteti, shpejtësia e gjykimit dhe barazia para ligjit. Një magjistrat nuk bëhet i pavarur kur i shtohen dy mijë euro në muaj. Ai bëhet i pavarur kur refuzon telefonatën e ministrit, zarfet e biznesit dhe ndërhyrjen e trafikantëve. Nëse shteti duhet t’i paguajë dikujt dhjetë mijë euro që të mos e shesë vendimin, atëherë nuk ka ndërtuar drejtësi. Ka ngritur një treg me çmime më të larta.
Procesi i vetingut nuk zbuloi një trupë të varfër gjyqtarësh që mezi paguanin qiranë. Ai ekspozoi apartamente, vila, toka, llogari bankare, hua familjare të dyshimta dhe pasuri që shumë magjistratë nuk arritën t’i justifikonin me të ardhurat e ligjshme. Qindra gjyqtarë dhe prokurorë u shkarkuan, u larguan ose e braktisën sistemin përpara përballjes me kontrollin. Vetingu provoi se problemi i drejtësisë shqiptare nuk buronte vetëm nga paga. Ai buronte nga pandëshkueshmëria e atyre që shisnin vendime, grabisnin prona përmes togave të zeza dhe kthenin sallat e gjyqit në zyra ndërmjetësimi.
Nuk mund të them se çdo gjyqtar është i korruptuar. Sistemi ka edhe magjistratë profesionistë dhe të ndershëm, të cilët meritojnë pagë dinjitoze dhe mbrojtje nga presioni politik. Pikërisht këta gjyqtarë duhet të distancohen nga pangopësia korporatiste që po shfaqet sot në mbrojtje të pavarësisë. Ndershmëria e tyre nuk mund të përdoret si mbulesë për një kërkesë që e shkëput drejtësinë nga realiteti ekonomik i vendit.
Qytetari shqiptar nuk e mat drejtësinë me koeficientin 0.36, 0.38 apo me bazën 222 425 lekë. Ai e mat me vitet që pret për një vendim. E mat me pronën që ia kanë marrë dhe ia kanë tjetërsuar. E mat me shtyrjet e seancave, mungesën e trupave gjykuese, ekspertizat e porositura dhe dosjet që presin derisa palët të lodhen, të falimentojnë ose të vdesin.
Një trupë që kërkon standard financiar gjerman duhet të japë shërbim gjerman. Nuk mund të kërkojë rrogë europiane dhe t’i lërë qytetarit gjyqe që zgjasin një dekadë. Nuk mund të pretendojë statusin e elitës së shoqërisë dhe të prodhojë një sistem ku drejtësia mbërrin pasi konflikti e ka shkatërruar familjen, biznesin ose pronën. Nuk mund të përmendë dinjitetin e funksionit vetëm ditën e rrogave.
Ministria e Financave e vlerëson kërkesën në 40 milionë euro shtesë çdo vit dhe rreth 125 milionë euro për diferencat e periudhës 2023-2026. Magjistratët kanë të drejtë t’i kundërshtojnë këto llogaritje dhe qeveria duhet të publikojë çdo zë të faturës. Megjithatë, drejtësia nuk mund t’i japë vetes një çek të bardhë dhe t’i kërkojë Thesarit ta firmosë. KLGJ-ja dhe KLP-ja administrojnë sistemin, por nuk zotërojnë buxhetin e Shqipërisë.
Gjyqtari duhet të përfaqësojë shtresën më të përgjegjshme, më të përmbajtur dhe më të ndjeshme ndaj padrejtësisë sociale. Ai sheh çdo ditë varfërinë, dhunën, grabitjen e pronës, shkatërrimin e familjeve dhe dëmin që shkakton pushteti. Kur një trupë e tillë kërkon për vete paga deri në një milion lekë dhe nuk thotë asnjë fjalë për qytetarin që pret drejtësi prej dhjetë vjetësh, ajo humb autoritetin moral përpara se të humbë betejën ligjore.
Këta janë gjykatësit e turpit. Jo magjistratët që përballen me krimin dhe politikën. Këta e kanë kthyer pavarësinë në tarifë, Kushtetutën në faturë dhe togën e zezë në kartë bankare. Shqipëria ka nevojë për gjyqtarë të mirëpaguar, por nuk ka detyrim të financojë një aristokraci gjyqësore që kërkon paga të Europës dhe i lë qytetarët të kalben në korridoret e drejtësisë./Pamfletigjykatësit e turpit Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Editorial Albin Kurti: Shko Hashim! 17 Shtator 2026, 14:0314:03Editorial Kurthi pas verdiktit 16 Shtator 2026, 12:2412:24Editorial “Krug je zatvoren”/ Aleksandri dhe iluzionet e humbura të Perëndimit 15 Shtator 2026, 10:2410:24Editorial Evropa mes dy zjarresh 14 Shtator 2026, 11:1411:14Editorial Hëngshi kokat tuaja 13 Shtator 2026, 12:4612:46Editorial Ditë të zeza po vijnë... 12 Shtator 2026, 10:3110:31Editorial