Zakonisht ata që kemi zgjedhur të na përfaqësojnë dhe mbrojnë, ata që paguhen nga taksat tona, ata që duhet të jenë dora e zgjatur e ndihmës dhe vëmëndja e shtuar e nevojës, e njohin Shqipërinë përmes zyrave, raporteve dhe statistikave, por ka të tjerë, si Gjergj Luca, që i çon zemra dhe i thërret shpirti, që zgjedhin ta njohin dhe ta prekin realitetin, aty ku ai e dëshmon përditë forcën e tij, në tokën që punohet, në duart e ashpra të fermerëve dhe në djersën e atyre që nuk presin që dikush t’ua ndërtojë të ardhmen, por përpiqen ta ndërtojnë vetë, me mund, përkushtim dhe besim.
Sipërmarrësi Gjergj Luca është ndalur sot pranë një fermeri, njërit prej atyre njerëzve që mbajnë gjallë fshatin, i japin kuptim punës dhe i besojnë tokës si burim jetese, dinjiteti dhe begatie. Ky takim nuk është thjesht një përshëndetje mes dy njerëzve të punës. Është një takim me një realitet që shpesh mbetet larg vëmendjes institucionale, por që përbën një nga themelet më të rëndësishme të jetës ekonomike dhe shoqërore të vendit.
Sepse toka nuk e fal përtacinë, por e shpërblen përkushtimin. Ajo kërkon durim, dije, sakrificë dhe një besim që ripërtërihet çdo ditë, nga mbjellja te korrja, nga shpresa e farës te fryti i mundit. Vetëm duke e vënë në punë këtë pasuri natyrore, duke njohur bujarinë e saj dhe duke mbështetur ata që e kultivojnë, mund ta bëjmë jetën më të begatë dhe ta rikthejmë besimin te njerëzit që përfaqësojnë energjinë e vërtetë të shpresës.
Për Gjergj Lucën, takimi me fermerin është edhe një mënyrë për të takuar veten, bindjet e tij dhe atë filozofi jetësore që e lidh vlerën e njeriut me punën, këmbënguljen dhe frytet e saj. Ai sheh te fermeri jo thjesht një prodhues, por një njeri që përballet me sfida të përditshme, që i beson tokës dhe që, pavarësisht vështirësive, vazhdon të punojë. Në këtë kuptim, fermeri dhe sipërmarrësi takohen në një pikë të përbashkët, te besimi se asgjë e qëndrueshme nuk ndërtohet pa punë dhe se çdo arritje e vërtetë është fryt i përkushtimit.
Pas takimit të djeshëm me një familje sipërmarrëse, Luca ndalet sot pranë një fermeri. Ndryshojnë veprimtaritë, mjediset dhe sfidat, por mbetet e njëjta pikë referimi, njeriu që punon, që krijon dhe që përpiqet të lërë pas diçka më shumë se sa gjen. Janë këta njerëz që, përmes veprave të tyre, dëshmojnë se Shqipëria nuk është vetëm ajo që thuhet e premtohet, por edhe ajo që ndërtohet çdo ditë, larg bujës, me përpjekje konkrete.
Ajo që bën sot Gjergj Luca ngre edhe një çështje që shkon përtej një takimi të veçantë, nevojën që institucionet të jenë më pranë njerëzve të tokës, fermerëve dhe të gjithë atyre që e kthejnë pasurinë natyrore në mirëqenie. Një vend i bekuar me tokë, ujë, klimë dhe mundësi bujqësore mund ta shndërrojë këtë pasuri në zhvillim vetëm kur puna e fermerit mbështetet me politika të qëndrueshme, infrastrukturë, lehtësira ekonomike, tregje të sigurta dhe kushte që e bëjnë prodhimin vendas konkurrues.
Nuk mjafton t’i kërkojmë fshatit të prodhojë. Duhet t’i krijojmë kushtet që prodhimi i tij të mos mbetet peng i kostove, vështirësive të tregtimit apo pasigurisë së së nesërmes. Nuk mjafton të flasim për potencialin e bujqësisë shqiptare; duhet të dëgjojmë ata që e njohin këtë potencial me duart e tyre, ata që e dinë sa kushton një korrje dhe sa pasiguri mund të mbartë një sezon i tërë pune. Pikërisht aty, te përvoja e fermerit, institucionet mund të gjejnë jo vetëm problematikat, por edhe rrugët konkrete për t’i zgjidhur ato.
Përmes këtij takimi, Luca përcolli edhe zërin e fermerit në drejtim të Kryeministrit Edi Rama, me një mesazh që kërkon vëmendje për fshatarët, fermerët dhe punëtorët. Ata kanë nevojë për një dorë të shtrirë, për mbështetje që ndihet në jetën e përditshme dhe për masa që ua lehtësojnë sfidat e një pune të vështirë, nga përgatitja e tokës deri te shitja e prodhimit. Zëri i fermerit është një kujtesë se zhvillimi nuk mund të ndërtohet pa ata që prodhojnë, as të ardhmen nuk mund ta sigurojmë duke lënë pas dore njerëzit që e mbajnë gjallë ekonominë e vendit.
Por ky takim përcolli edhe një mesazh përtej bujqësisë, një thirrje për mënyrën se si duhet të kërkohet një Shqipëri më e mirë. Duke folur për ata që protestojnë dhe për nevojën e ndryshimit, fermeri shprehu bindjen e tij me fjalë të thjeshta, por domethënëse: “Sa më shumë punë, më shumë vullnet! Jo protesta me dhunë, protesta me paqe.” Ky është mesazhi i një njeriu që e njeh vlerën e përpjekjes dhe që, nga toka ku punon, shpreh dëshirën për një shoqëri ku kërkesat dhe pakënaqësitë të artikulohen pa dhunë. Një mesazh i përcjellë përmes kamerës së Gjergj Lucës, nga vetë vendi ku puna merr trajtë, ku fjala lidhet me përvojën dhe ku shpresa nuk është një koncept abstrakt, por nevoja e përditshme për të jetuar më mirë.
Puna dhe protesta paqësore nuk janë domosdoshmërisht kundërshtare. Puna ndërton dhe prodhon, ndërsa protesta paqësore është një e drejtë qytetare për të kërkuar ndryshim, për të ngritur zërin kundër padrejtësive dhe për t’u kërkuar llogari institucioneve. Thelbi i mesazhit të fermerit është dëshira për një Shqipëri ku vullneti për të punuar dhe e drejta për të protestuar të bashkëjetojnë pa dhunë, me përgjegjësi dhe me respekt për tjetrin.
Takimi i Gjergj Lucës me fermerin është një ndalesë pranë kësaj Shqipërie që punon. Një Shqipëri që nuk kërkon mëshirë, por mundësi; që nuk kërkon fjalë të bukura, por kushte për të ecur përpara; që nuk e mat shpresën me premtime, por me frytet që arrin të nxjerrë nga toka dhe nga mundi i saj.
Sepse, në fund, toka mund të jetë bujare, por është dora e njeriut ajo që e kthen bujarinë e saj në bukë, mirëqenie dhe të ardhme. Dhe aty ku puna respektohet, fermeri dëgjohet dhe dinjiteti njerëzor vihet në themel të zhvillimit, Shqipëria ka një arsye më shumë për të besuar te vetja./CNA Lajme ekskluzive nga CNA
Doni te informoheni te paret per lajme ekskluzive? Bashkohuni me grupin tone ne Facebook duke klikuar ketu.