Trump e Putin Uashingtoni po përvetëson disa prej metodave të Moskës në zhvillimin e luftës, ndërsa konflikti me Iranin po sjell njëkohësisht përfitime ekonomike dhe strategjike për Rusinë… Ideja se Shtetet e Bashkuara do të nisnin në Lindjen e Mesme një luftë me objektiva të paqarta, nga e cila do të përfitonte ndjeshëm Rusia, dikur do të konsiderohej skenar i teorive më ekstreme të konspiracionit. Në një analizë në ForeignPolicy, Keir Giles shkruan se si në aspektin ekonomik ashtu edhe në atë ushtarak, lufta e presidentit amerikan Donald Trump kundër Iranit i ka sjellë Moskës përfitime që kontrastojnë me kostot për Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tyre.
Rritja e çmimeve të naftës pas mbylljes së Ngushticës së Hormuzit i dha lehtësim ekonomisë ruse, e cila vazhdon të përballojë kostot e luftës kundër Ukrainës. Në fillim të vitit 2026, ekonomistët parashikonin se vështirësitë ekonomike mund ta detyronin presidentin Vladimir Putin të kufizonte operacionet ushtarake ose të hynte më seriozisht në negociata paqeje. Sipas materialit, deri në mars, rritja e të ardhurave nga nafta kishte ndryshuar parashikimet për buxhetin rus, nga deficit në suficit.
Njëkohësisht u rrit kërkesa për plehrat kimike ruse, ndërsa eksportet nga Gjiri pothuajse u ndërprenë. Uashingtoni vendosi gjithashtu të pezullonte sanksionet ndaj eksporteve ruse të naftës, duke rritur më tej të ardhurat e Moskës dhe duke shkaktuar shqetësim mes aleatëve amerikanë.
Konsumi i municioneve dhe ndikimi te Ukraina
Aleatët e SHBA-së u shqetësuan edhe për sasinë e madhe të municioneve të përdorura kundër Iranit. Sipas materialit, vetëm gjatë tri ditëve të luftës u përdorën më shumë se 800 interceptorë kundërraketorë Patriot, një numër më i madh se ai që Ukraina kishte marrë gjatë katër viteve të luftës kundër sulmeve ruse.
Mbështetësit e Ukrainës e paraqitën këtë diferencë si kundërshtim të argumenteve të mëparshme amerikane se municionet nuk mund t'i dërgoheshin Kievit, sepse duheshin ruajtur për një përballje të mundshme me Kinën.
Situata u rëndua më tej nga vendimi për të devijuar armë që ishin planifikuar për shitje në Evropë, qoftë për t'iu kaluar Ukrainës, qoftë për forcimin e mbrojtjes evropiane. Pentagoni njoftoi Kongresin se synonte të ridrejtonte rreth 750 milionë dollarë të siguruara nga vendet e NATO-s për Ukrainën dhe t'i përdorte për plotësimin e rezervave ushtarake amerikane. Sipas argumentit të autorit, efekti i përgjithshëm i këtyre zhvillimeve ishte në favor të Moskës, sepse ndihmoi Rusinë të vazhdonte luftën, dobësoi më tej marrëdhëniet e Uashingtonit me disa prej aleatëve dhe zhvendosi vëmendjen ndërkombëtare nga Ukraina.
Materiali pohon gjithashtu se Rusia zgjeroi shkëmbimin e informacionit të inteligjencës dhe bashkëpunimin ushtarak me Iranin. Sipas raportimeve të cituara në tekst, kjo përfshinte edhe informacion mbi vendndodhjen e aseteve ushtarake amerikane, mes tyre anije dhe avionë.
Administrata Trump hodhi poshtë ose minimizoi informacionet e inteligjencës se Rusia po e ndihmonte Iranin me të dhëna për përcaktimin e objektivave. Sekretarja e shtypit e Shtëpisë së Bardhë, Karoline Leavitt, citohet të ketë thënë se kjo “nuk ka vërtet rëndësi”.
Krahasimi me mënyrën ruse të zhvillimit të luftës
Ndërsa Rusia mbështeste Iranin me informacion të inteligjencës, autori argumenton se vetë Shtetet e Bashkuara po afroheshin me mënyrën ruse të zhvillimit të luftës.
Administratat e mëparshme amerikane kanë deklaruar tradicionalisht se operacionet e tyre ushtarake zhvillohen në përputhje me të drejtën amerikane dhe ndërkombëtare. Sekretari i Mbrojtjes Pete Hegseth, në të kundërt, ka bërë thirrje për “maksimum vdekjeprurjeje, jo legalitet të vakët”.
Në mars, Trump kërcënoi se do të godiste dhe shkatërronte centralet iraniane të energjisë, duke nisur nga më i madhi. Ai kërcënoi gjithashtu me shkatërrimin e infrastrukturës që mbështet jetën civile në Iran.
Autori i krahason këto kërcënime me sulmet e përsëritura ruse kundër sistemit ukrainas të prodhimit dhe shpërndarjes së energjisë. Sipas tij, kjo përputhet me një koncept rus që synon të dobësojë vullnetin ose aftësinë e kundërshtarit për të luftuar përmes goditjes së infrastrukturës jetike. Hegseth deklaroi gjithashtu se nuk do të kishte “asnjë mëshirë” për armiqtë. Autori ngre pikëpyetje mbi kuptimin dhe pasojat juridike të një formulimi të tillë, veçanërisht në raport me trajtimin e robërve të luftës.
Materiali përmend gjithashtu reduktimin me pothuajse 90 për qind të personelit të programit të Pentagonit për zbutjen dhe reagimin ndaj dëmeve ndaj civilëve, uljen e pragut për përdorimin e forcës vdekjeprurëse dhe zgjerimin e kategorive të objektivave.
Objektiva që ndryshojnë
Një tjetër ngjashmëri që autori sheh mes luftës ruse në Ukrainë dhe fushatës amerikane kundër Iranit lidhet me ndryshimin e vazhdueshëm të objektivave të deklaruara.
Sipas analizës, brenda tri javëve të para të konfliktit Uashingtoni kishte dhënë dhjetëra shpjegime për hyrjen në luftë. Mes tyre ishin parandalimi i Iranit nga sigurimi i armëve bërthamore, dobësimi i grupeve të mbështetura nga Teherani në Lindjen e Mesme, ndryshimi i regjimit iranian dhe reagimi ndaj ndërhyrjes së pretenduar iraniane në zgjedhje.
Analisti Paul Cornish, i cituar në material, e cilëson gjuhën strategjike amerikane gjatë operacionit “Epic Fury” si të paqartë dhe kontradiktore.
Teksti vë në diskutim edhe argumentin se lufta ishte e nevojshme për të penguar zhvillimin e armëve bërthamore iraniane. Ai citon një vlerësim të përgatitur për Komisionin e Inteligjencës të Senatit nga drejtoresha e atëhershme e Inteligjencës Kombëtare, Tulsi Gabbard, sipas të cilit sulmet izraelite dhe amerikane të vitit 2025 kishin shkatërruar programin iranian të pasurimit dhe nuk ishin konstatuar përpjekje për rindërtimin e tij.
Varësia nga aleatët
Autori argumenton se lufta nxori në pah edhe kufizimet e fuqive të mëdha.
Rusia, sipas tij, zbuloi në Ukrainë se kishte nevojë për ndihmën e Koresë së Veriut dhe Iranit. Shtetet e Bashkuara, ndërkohë, konstatuan gjatë fushatës kundër Iranit se projektojnë me vështirësi fuqi ushtarake pa bazat jashtë territorit amerikan, përfshirë ato në vendet e NATO-s.
Përdorimi i këtyre bazave varej nga bashkëpunimi i vendeve pritëse, disa prej të cilave, sipas materialit, nuk ishin konsultuar paraprakisht.
Autori argumenton se lufta ndikoi edhe në perceptimin ndërkombëtar të fuqisë amerikane, ashtu si vështirësitë e Rusisë në Ukrainë dëmtuan imazhin e ushtrisë ruse si një forcë e modernizuar dhe e pathyeshme. Informacioni për luftën
Materiali kritikon gjithashtu komunikimin publik të Shtëpisë së Bardhë dhe e krahason me mënyrën se si Kremlini paraqet luftën në Ukrainë.
Sipas autorit, Rusia kufizon rregullisht informacionin mbi dëmet dhe viktimat e shkaktuara nga sulmet ukrainase, ndërsa administrata amerikane u largua nga niveli relativisht më i lartë i transparencës që kishte karakterizuar administratat e mëparshme.
Llogaritë zyrtare amerikane në rrjetet sociale publikuan pamje të sulmeve ajrore dhe shkatërrimeve të kombinuara me fragmente nga filma, filma vizatimorë dhe videolojëra. Veteranë dhe ekspertë të sigurisë kombëtare, sipas materialit, e kritikuan këtë praktikë si banalizim të dhunës së luftës.
Autori evidenton edhe ngjashmëri në terminologjinë politike. Putin e ka quajtur pushtimin e Ukrainës “operacion special ushtarak”. Trump, sipas materialit, ka përdorur termin “operacion ushtarak” për konfliktin me Iranin dhe në fund të marsit 2026 deklaroi se kjo terminologji lidhej me çështjen e miratimit nga Kongresi.
Teksti vëren gjithashtu se Rusia priste fillimisht një fitore të shpejtë në Ukrainë, ndërsa Shtetet e Bashkuara, sipas raportimeve të cituara, i kishin thënë Turqisë se operacioni kundër Iranit do të përfnte brenda katër ditësh.
Përgatitja për një konflikt të zgjatur
Sipas analizës së autorit, si Moska ashtu edhe Uashingtoni nënvlerësuan gatishmërinë e një kundërshtari më të dobët për të rezistuar dhe nuk u përgatitën siç duhet për një konflikt të gjatë.
Materiali argumenton se administrata amerikane nuk parashikoi në mënyrë të përshtatshme kundërpërgjigjen iraniane, përfshirë mbylljen e Ngushticës së Hormuzit, dhe nuk mori masa të mjaftueshme për mbrojtjen e bazave ushtarake dhe objektivave civile amerikane.
Pas fillimit të fushatës, ambasadat nisën evakuime emergjente. Reduktimet e mëparshme të personelit të Departamentit të Shtetit, sipas materialit, e vështirësuan reagimin, ndërsa qytetarë amerikanë raportuan se kishin mbetur pa mbështetje.
Autori ia atribuon një pjesë të këtyre problemeve mbështetjes së administratës te një rreth i ngushtë këshilltarësh dhe dobësimit të rolit koordinues të Këshillit të Sigurisë Kombëtare.
Hormuzi dhe rezervat amerikane
Pavarësisht dëmeve serioze që lufta i ka shkaktuar Iranit, autori e përshkruan rezultatin strategjik për Shtetet e Bashkuara si negativ.
Një nga pasojat kryesore lidhet me Ngushticën e Hormuzit. Sipas materialit, përmes kësaj rruge kalon rreth 20 për qind e furnizimit botëror me naftë dhe gaz natyror të lëngshëm. Aftësia e Teheranit për të penguar lundrimin i jep Iranit ndikim të konsiderueshëm mbi ekonominë globale dhe një instrument të rëndësishëm presioni diplomatik.
Konflikti tregoi gjithashtu dobësitë e ushtrisë amerikane dhe forcave të tjera përballë llojeve të reja të municioneve dhe metodave asimetrike.
Qendra për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare (CSIS), sipas materialit, vlerësoi se gjatë 39 ditëve të para të luftës forcat amerikane përdorën më shumë se gjysmën e rezervave që kishin para konfliktit për disa kategori kryesore municionesh. Në disa raste, rindërtimi i këtyre rezervave mund të kërkojë katër vjet ose më shumë.
Autori argumenton se ky konsum ka pasoja jo vetëm për gatishmërinë amerikane në rast të një krize me Kinën, por edhe për mënyrën se si aleatët e shohin besueshmërinë e garancive të sigurisë nga Uashingtoni. Sipas analizës, këto zhvillime po nxisin aleatët dhe partnerët amerikanë të ndërtojnë mekanizma më të pavarur sigurie.
Materiali argumenton se Shtetet e Bashkuara kanë dëmtuar edhe besueshmërinë e tyre si palë negociuese, veçanërisht për shkak të sulmeve të ndërmarra ndërkohë që zhvilloheshin bisedime që synonin shmangien e konfliktit.
Autori bën megjithatë një dallim të rëndësishëm mes dy luftërave. Ai argumenton se lufta ruse kundër Ukrainës gëzon mbështetje të gjerë brenda Rusisë, ndërsa fushata kundër Iranit nuk mbështetet nga shumica e amerikanëve.
Në përfundim, autori e paraqet luftën si një zhvillim që, pavarësisht dëmeve të shkaktuara Iranit, ka dobësuar pozicionin strategjik të Shteteve të Bashkuara, ka vënë në provë marrëdhëniet me aleatët dhe i ka sjellë Rusisë përfitime ekonomike e strategjike.
Ky është argumenti qendror i analizës: administrata Trump, sipas autorit, jo vetëm po përdor disa metoda që ai i lidh me mënyrën ruse të zhvillimit të luftës, por përmes pasojave të konfliktit me Iranin po krijon njëkohësisht kushte që favorizojnë Moskën. /Përshtatur nga ForeignPolicy/ trump putin lufta 913e0b2f8d0c24218b6482c24c65ec08a6e119b0 48fd73c5dc7a5bd9c51624c05495a916c435bbd5 fca883640c309efd3b9e437a443a70c3d66d97c1 6657bd4416f41b100f37de74c5169b9caa4ff083 Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Rajoni dhe Bota Zgjedhjet ruse nën hijen e luftës, Putin forcon pushtetin ndërsa Ukraina godet territorin rus 21 Shtator 2026, 13:4413:44Rajoni dhe Bota Lufta për lirinë e medias në Shtëpinë e Bardhës, CNN, MS Now dhe Politico padisin Trump 21 Shtator 2026, 13:2513:25Rajoni dhe Bota Serbia stërvitjeje të madhe ushtarake, shfaq robotë të armatosur disa ditë pas hapjes së fabrikës kineze 21 Shtator 2026, 12:5112:51Rajoni dhe Bota Vrasja e 25-vjeçares në Igumenicë, si u zbulua skenari i sajuar i ish-partnerit 21 Shtator 2026, 11:3911:39Rajoni dhe Bota Kosova shfaqet në hartën e Trump/ Çfarë fshihet pas marrëveshjes sekrete me SHBA-në? 21 Shtator 2026, 11:2411:24Rajoni dhe Bota Nga qiratë te shamia islame/ Efekti Mamdani” mbërrin në Berlin, kush është Elif Eralp 21 Shtator 2026, 11:0111:01Rajoni dhe Bota