Në rreth njëmbëdhjetë hektarë në Tiranë, një copë tokë më e vogël se një fshat, po lind një shtet sovran, vendi më i vogël në botë, i përkushtuar jo ndaj pushtetit, pasurisë apo pushtimit, por ndaj një ideje të vetme e të ndritur, se një traditë tolerance meriton një shtëpi që askush nuk mund t'ia marrë më kurrë. Për këtë ëndërr me zanafill vetë drejtuesit e Kryegjyshatës Boterore me qëndër në Shqipëri, po punojnë disa ekspertë, një prej tyre ka punuar me 5 President amerikanë. Bektashizmi është autokton dhe nuk duhet ngatërruar me asnjë besim tjetër të respektuar në Shqipëri! LEXO edhe...Fatos Çoçoli: Tiranë-Durrës, më shpejt dhe më sigurt? Për të kuptuar pse kjo ka rëndësi, duhet të kuptosh se çfarë janë bektashinjtë dhe çfarë kanë përfaqësuar ata për Shqipërinë. Ky është një urdhër sufist tetëshekullor, mistik dhe i butë, që nderon Aliun, e Dymbëdhjetë Imamët dhe që, përgjatë gjithë historisë së tij të gjatë, është ulur në të njëjtën tryezë me të krishterët, muslimanët e hebrenjtë duke i quajtur ata vëllezër. Kur qendra botërore e urdhrit u dëbua nga Turqia në vitin 1925, qe Shqipëria ajo që i hapi dyert. Fat dhe rastësi njëkohësisht! Në vitet kur Shqipëria po luftonte për vetë ekzistencën e saj, bektashinjtë ishin aty, teqetë e tyre qenë djepi i Rilindjes Kombëtare, ndërsa baballarët e tyre ishin ndër poetët dhe atdhetarët që e jetësuan ëndrrën e këtij vendi. Bektashinjtë ndihmuan në lindjen e Shqipërisë. Ajo që po ndodh tani është kthimi i kësaj dhurate nga ana e Shqipërisë, ndihma nga ana e saj, për t'u dhënë atyre një shtëpi të përhershme që qëndrën e ka në Shqipëri! Ky reciprocitet është vetë shpirti i kësaj nisme, dhe kjo është arsyeja pse ajo nuk i përket asnjë politikani të vetëm apo qeverie kalimtare. Është akti i një populli. Kryeministri Edi Rama e paraqiti njoftimin nga foltorja e Kombeve të Bashkuara në shtator 2024, ndërsa në janar 2025 i ndjeri Papa Françesku priti udhëheqësin e urdhrit, Baba Mondin, duke i dhënë bekimi e tij. Por autorësia më e thellë është më e vjetër dhe më e gjerë se secili prej tyre, është martesa e gjatë mes një besimi dhe një kombi, ku secili prej tyre, në orën e nevojës së tjetrit, ka refuzuar të kthejë shpinën. Një traditë e mbetur dy herë pa shtëpi, e dëbuar nga Turqia, e pastaj e shtypur nën thundrën e ateizmit militant të Enver Hoxhës, i cili mbylli çdo teqe në vend dhe u përpoq ta shkulte Zotin nga rrënjët e këtij vendi, e di si pak komunitete në tokë, ndryshimin mes të qenit i toleruar dhe të qenit i sigurt. Besimi i mbijetoi asaj errësire në fshehtësi, në male, në kujtesën e pëshpëritur të familjeve, dhe u ngrit sërish i pathyer. Për një popull të tillë, një seli sovrane nuk është mburrje e kotë. Është e vetmja gjë që historia u ka mësuar se nuk mund të jetojnë pa të, një shtëpi që nuk mund të mbyllet me dekret, një flakë që asnjë tiran i ardhshëm nuk do të mund ta shuajë më kurrë. Dhe kjo vjen pikërisht në çastin kur bota mbarë ka më shumë nevojë për të. Shihni Evropën sot. Një kontinent që dikur mendonte se i kishte lënë pas luftërat fetare, po tronditet sërish nga frika, frika ndaj emigrantit, ndaj të huajit, ndaj fqinjit. Islamofobia po rritet, antisemitizmi po, ai helmi më i vjetër evropian, po ringjallet. Komunitetet e krishtera e ndiejnë veten të rrethuara. Në këtë trazirë, ekstremistët hedhin lëndën e tyre djegëse dhe lulëzojnë pikërisht aty ku përkatësia ka dështuar, mes të rinjve të tjetërsuar, të humbur mes një atdheu që nuk e njohën kurrë dhe një Evrope që nuk i përqafoi kurrë plotësisht. Qeveritë janë përgjigjur kryesisht me mbikëqyrje e siguri, me mure e lista monitorimi. E prapë se prapë zjarri përhapet, sepse nuk mund të dalësh nga një krizë kuptimi e domethënieje përmes arrestimeve. Këtu rëndësia e nismës bektashiane shndërrohet në diçka më të madhe se Shqipëria, madje më të madhe se vetë urdhri. Bektashinjtë janë dëshmia e gjallë e një besimi modern dhe tolerant. Ja ku është një Islam, i lashtë, i patrembur dhe i thellë, që ka kaluar tetë shekuj duke provuar të kundërtën e ekstremizmit, se përkushtimi më i vërtetë dhe toleranca më e gjerë nuk janë të kundërta, por e njëjta gjë e parë nga dy anë të ndryshme. Një shtet sovran bektashian i përgjigjet ekstremizmit jo me pushkë, dhe jo duke garuar me dikë për shpirtra, por thjesht duke ekzistuar, duke treguar se një besim mund të jetë i thellë dhe paqësor në të njëjtën kohë. Fuqia e tij është fuqia e qetë e një kundërshembulli, një provë, e ngritur në sy të të gjithëve, se zgjedhja e ekstremistit mes përkushtimit dhe bashkëjetesës ka qenë gjithmonë e rreme. Këtu ka edhe një përmasë globale. Prej shumë kohësh, tradita më e butë dhe më e vjetër nuk ka pasur një platformë sovrane, asnjë seli të përhershme nga ku dëshmia e saj thjesht të mund të shihej. Kjo nismë ia ofron këtë, jo për të fituar një debat apo për të larguar dikë nga rruga e vet, por për të lënë një të vërtetë më të qetë të qëndrojë e dukshme në botë, se ky përkushtim ka pasur gjithmonë një fytyrë tjetër, një fytyrë që shëron në vend që të përçajë. Kjo është fuqia e butë (soft power) e llojit më të vërtetë, jo fuqia e ushtrive, e naftës apo e parasë, por fuqia e shembullit. Një shtet i çmilitarizuar, neutral, që nuk kërcënon askënd dhe nuk garon me askënd, arma e vetme e të cilit është dëshmia e tij, vlen më shumë për një botë të përçarë se njëqind kombe më të mëdha që bërtasin mbi njëri-tjetrin. Është, pothuajse nga vetë natyra e tij, një prani stabilizuese në një Ballkan dhe një Evropë të plagosura prej kohësh nga përdorimi i besimit si armë. Shqipëria aq shpesh e vënë re jashtë vetëm për plagët e saj, po ofron diçka që vendet më të pasura të botës nuk kanë arritur ta prodhojnë, një vend, e gjithë arsyeja e ekzistencës së të cilit është të provojë se bashkëjetesa nuk është një ëndërr, por një disiplinë, dhe se ajo mund të ndërtohet. Le ta matin skeptikët atë me hektarë po të dëshirojnë. Ne të tjerët duhet ta masim me domethënien e saj. Ajo që po ndërtohet në Tiranë është një premtim, se kurrë më kjo traditë tolerance nuk do të varet nga vullneti i mirë i një sulltani, i një komisari apo i një qeverie që mund të ndërrojë mendje, dhe se një kontinent që po humbet besimin te bashkëjetesa do të ketë, në hartë, një provë të vogël sovrane se ajo ende funksionon. Është një komb dhe një besim që i qëndrojnë besnikë njëri-tjetrit, përgjatë shekujve, në sy të plotë të një bote që vëzhgon. Për tani, zjarri në Malin e Tomorrit digjet ashtu siç prej një mijë vjetësh, çdo gusht nga mijëra njerëz që ngjiten në mal për ta mbajtur ato ndezur. Së shpejti, ajo flakë e lashtë do të ketë diçka që nuk e ka pasur kurrë në të gjithë historinë e saj të gjatë e të plagosur, një shtëpi të vetën, në shesh të hapur, në dritë një shtëpi që askush, kurrë më, nuk do të mund t'ia marrë. Për ta mbyllur disa fakte, në botë janë 30 mikroshtete, 6 nga të cilat në Europë. Deri tani asnjë e keqe prej tyre nuk ka ardhur, përkundrazi renditen shtetet me të ardhurat më të larta në botë. Dhe për të gjithë skeptikët garancia e seriozitetit të kësaj nisme lidhet me Presidentin amerikan Donald Trump dhe personalitete të tjera boterore. R.Xh/ReportTv.al shteti bektashi baba mondi shqiptar Radikalist fetar Tirane arber hitaj Komento Komente Sondazhi i ditës: Cili është shkaku i konflikteve në Shqipëri? Politika 57.3% Shoqëria 26.8% Social media 15.9% Vota total: 5002 Sondazhi i ditës: Cili është shkaku i konflikteve në Shqipëri?
