Nga Martin Leka Para disa ditësh, në një nga protestat e fundit, dikush nxori në podium një fëmijë të vogël. Një vajzë. Dhe, siç ndodh rëndom në këto lloj “spektaklesh” me keq se amatoreskë, nje nga drejtuesit e protestës, si në një skenar sa grotesk aq dhe mediokër e cinik, iu drejtua me një pyetje që në pamje të parë dukej e pafajshme:
– Çfarë do t’i thoje një turisti në Gjermani që do të vizitonte Shqipërinë?
Përgjigjja e vogëlushes ishte e shkurtër si në skenar shkruar:
– Do t’i thoja që Shqipëria është shumë pis, prandaj mos shko në Shqipëri!
Nuk e di nëse ajo vajzë e vogël e kuptonte çfarë po thoshte. Me siguri nuk ishte fjali e saj, ia kishin mësuar. Do ja ketë mësuar një pis!
Në një protestë që pretendohet se bëhet për Shqipërinë, për qytetin, për mjedisin, për të ardhmen, fëmijës i mësohet të thotë se Shqipëria është “shumë pis” dhe se turisti duhet të mos vijë.
Kaq mjafton për të kuptuar shumëçka për “Shqipërinë e re” dhe për të ashtuquajturin “Revolucion” të të ashtuquajturve Flamingo!
Sepse një protestë mund të jetë e drejtë ose e gabuar. Mund të ketë kauzë ose të mos ketë. Mund të kundërshtohet një qeveri, një kryeministër, një vendim apo një politikë. Kjo është pjesë e demokracisë dhe duhet respektuar.
Por kur mllefi dhe urrejtja politike bëhet aq e madhe sa për të goditur Edi Ramën je gati të godasësh edhe Shqipërinë, atëherë kemi të bëjmë me diçka tjetër.
Kemi të bëjmë me një deformim të kauzës.
Protesta nisi si një reagim ambientalist, pas një incidenti të rëndë me tërheqjen zvarrë të një banori nga roje private në Zvërnec. Një çështje konkrete, e kuptueshme dhe legjitime për t’u diskutuar e protestuar.
Por pak nga pak, kauza u zhvendos. Kauza ra.
Nga mjedisi te Edi Rama. Nga kauza mjedisore tek akuza politike, tek Qeveria, tek Rama e madje edhe tek Berisha, që dukshëm ngjall diskutime per mënyrën dhe seriozitetin.
Nga një incident konkret te kërkesa për rrëzimin e qeverisë.
Nga një ngjarje konkrete tek dorëheqja e Kryeministrit.
Nga Zvërneci i mbrojtur tek burgosja e Ramës e Berishës.
Nga protesta qytetare te kërkesa që në shumë raste ngjan si kopje e retorikës së opozitës shqiptare. Kësisoj, do të ishte më dinjitoze që podiumin e improvizuar e të ndotur me turli lloj fjalori mediokër e banal, organizatorët, folësit e gazetarët e televizionit informativ t’ia linin Sali Berishës dhe Parties Demokratike. Kauza është e njëjtë: Raaaama jepe dorheeeeqjen, qeveri teknike, përgatitje për zgjedhje të reja. Këto duan protestuesit, këto do dhe Berisha. Veçse Berisha është politikan i sprovuar dhe shume më dinjitar se ata që shohin ëndrra se duke bërtitur e mallkuar Ramën, do ti zëne vendin atij dhe Saliut. E kotë.
Dhe mjafton të dëgjosh disa prej fjalimeve të dy ditëve të fundit për të kuptuar se ku ka përfunduar protesta.
“Ramovic, tradhtar i shitur.”
“Rama burg i përjetshëm.”
“Rama është pushtues, gjakpirës i shqiptarëve.”
“Revolucioni kërkon gjak.”
Dhe shumë të tjera, disa aq vulgare sa nuk ia vlen as të përsëriten.
Këtu nuk kemi më një debat për mjedisin.
Kemi njerëz që dalin në një podium dhe duket se besojnë se sa më e madhe të jetë sharja, aq më e madhe është edhe e vërteta që po thonë.
Një demokraci nuk bëhet më e mirë duke zëvendësuar një pushtet me një turmë të zemëruar.
Nuk pastrohet Shqipëria duke i thënë një fëmije se është “shumë pis” dhe se turistët nuk duhet të vijnë këtu.
Po kush po e përdor fëmijën, fëmijët dhe jo vetëm ata?
Ky është ndoshta momenti më i trishtuar i gjithë kësaj historie.
Fëmijët nuk duhet të bëhen rekuizita politike.
Fëmija është viktima e parë e të rriturve që duan ta përdorin pafajësinë e tij për një kauzë politike.
Të përdorësh një fëmijë për të përcjellë një mesazh politik është gati gati kriminale.
Ta mësosh e ta mëkosh atë të flasë keq për vendin e vet, për t’i shërbyer një urrejtjeje ndaj kryeministrit, është diçka kriminale.
Sepse Shqipëria nuk është Edi Rama.
Rama mund të kritikohet. Mund të kundërshtohet. Mund të votohet ose të mos votohet. Mund të gjykohet politikisht, madje edhe ashpër.
Por Shqipëria është më e madhe se Edi Rama.
Dhe kjo është ajo që disa prej protestuesve duket se e kanë harruar.
Ironia është se në këtë protestë flitet shumë për “pisllëkun”.
Por pisllëku nuk është vetëm ai fizik.
Dhe kur një njeri që pretendon se po mbron Shqipërinë del në podium dhe i thotë vendit të vet “pis”, vetëm sepse nuk i pëlqen kryeministri, atëherë duhet të pyesim veten se kush po e ndot kë.
A është Shqipëria “pis” apo është bërë pis mënyra se si disa njerëz flasin për Shqipërinë?
Nga protesta vjen dhe një paradoks i madh.
Shumë prej atyre që sot shajnë Edi Ramën, sipas të dhënave dhe historive publike që qarkullojnë prej vitesh, janë njerëz që kanë përfituar në një mënyrë apo tjetër nga ky pushtet. Madje janë të bërë prej vetë Edi Ramës.
Kanë marrë poste e ofiqe vetëm falë tij.
Janë bërë pjesë e sistemit që sot pretendojnë se e urrejnë.
Dhe disa, në raste edhe më flagrante, janë “të bërë” ekskluzivisht nga vetë Edi Rama. Emrat i dini të gjithë. Shpresoj ti dijë dhe Rama!
Këta janë paradoksi më i madh i kësaj historie që e zbulon protesta.
Në Shkodër dikur një burrë fisnik përdorte një shprehje të rëndë, por shumë domethënëse: “bythgjerët” – për ata që duan të ulen në dy karrige. Si këta që përmendëm.
Ndoshta sot kjo shprehje do të duhej t’u shkonte për shtat pikërisht atyre që dje ishin pranë pushtetit, përfituan prej tij, u ngritën prej tij, dhe sot, kur nuk kanë më të njëjtin përfitim, shfaqen si revolucionarë e Flamingo të orës së fundit.
Këta nuk janë kundërshtarët e Ramës dhe ai nuk shqetësohet prej tyre.
Një demokraci ka nevojë për kundërshtarë të fortë.
Ka nevojë për kauza të pastra, jo për urrejtje të paketuar si kauzë.
Sepse në fund, Shqipëria nuk është as e Ramës, as e Berishës, as e protestuesve.
Dhe pikërisht për këtë arsye, ndoshta ka ardhur koha që të pastrohet jo vetëm rruga, sheshi, mali apo qyteti.
Ka ardhur koha të pastrohet edhe protesta nga pisllëku i urrejtjes. Top Channel