Data 5 shtator 1997 shënon ndarjen nga jeta të misionares dhe humanistes, nënës së të varfërve në të gjithë botën, Shën Terezës. Nënë Tereza ishte një murgeshë dhe misionare katolike indiane. Ajo u lind në Shkup, në një familje shqiptare, asokohe qendra e Vilajetit të Kosovës në Perandorinë Osmane.Lexo edhe:Parashikimi i motit për ditën e shtunë, temperatura deri në 37°C në disa qytete të vendit Jetoi në vendlindje për tetëmbëdhjetë vjet dhe më pas u shpërngul në Irlandë e më tej në Indi, ku jetoi pjesën më të madhe të jetës së saj. Për t’u kanonizuar si shenjtore, asaj duhej t’i njihej një mrekulli e dytë, në bazë të rregullave të Kishës Katolike. Mrekullia e dytë iu njoh nga Papa Françesku në dhjetor të vitit 2015, duke i hapur rrugën që ajo të shpallej e shenjtë nga Kisha Katolike e Romës. Kanonizimi i saj u bë më 4 shtator 2016, një ditë para 19-vjetorit të vdekjes së saj, më 5 shtator, e cila njihet edhe si dita e festës së saj, Dita e Shenjtërimit të Nënë Terezës. Më 19 tetor 2003, ajo u lumturua dhe u quajt “Tereza e Bekuar e Kalkutës”. Nënë Tereza është nderuar me çmimet dhe nderimet më të larta, duke përfshirë, më 1962, Çmimin e Paqes “Ramon Magsaysay” dhe, në vitin 1979, Çmimin “Nobel për Paqe”. Nënë Tereza themeloi Misionarët e Bamirësisë, një kongregacion katolik, i cili në vitin 2012 kishte më shumë se 4,500 motra dhe ishte aktiv në 133 shtete. Ato ofronin shtëpi për njerëzit e infektuar nga HIV/AIDS, lebra dhe tuberkulozi; shpërndanin ushqime, klinika të lëvizshme, programe këshilluese për fëmijët dhe familjet, jetimore dhe shkolla. Anëtaret duhet t’i përmbaheshin betimit të “dëlirësisë, varfërisë dhe bindjes”, si dhe një kushti të katërt, për të dhënë “shërbime falas e me gjithë zemër për më të varfrit e të varfërve”. Më 10 shtator 1946, Tereza përjetoi atë që ajo e përshkroi më vonë si “thirrje brenda thirrjes”, kur udhëtoi me tren për në manastirin Loreto në Darjeeling, nga Kalkuta, për tërheqjen e saj vjetore. Ajo filloi punën misionare me të varfrit në vitin 1948, duke zëvendësuar zakonin e saj tradicional Loreto me një sari të thjeshtë pambuku të bardhë me një vijë blu. Tereza mori nënshtetësinë indiane, kaloi disa muaj në Patna për të marrë trajnim bazë mjekësor në Spitalin e Familjes së Shenjtë dhe u fut në lagjet e varfra. Ajo themeloi një shkollë në Motijhil, Kalkuta, para se të fillonte të kujdesej për të varfrit dhe të uriturit. Në fillim të vitit 1949, Tereza u bashkua në përpjekjet e saj nga një grup i grave të reja dhe hodhi themelet për një bashkësi të re fetare, duke ndihmuar “më të varfrit midis të varfërve”. Përpjekjet e saj shpejt tërhoqën vëmendjen e zyrtarëve indianë, përfshirë kryeministrin. Më 7 tetor 1950, Tereza mori lejen e Vatikanit për kongregacionin dioqezan, i cili do të bëhej Misionarët e Bamirësisë. Sipas fjalëve të saj, do të kujdesej për “të uriturit, të zhveshurit, të pastrehët, të gjymtuarit, të verbrit, lebrozët, për të gjithë ata njerëz që ndihen të padëshiruar, të padashur për të gjithë shoqërinë, njerëz që janë bërë barrë për shoqërinë dhe janë të turpëruar nga të gjithë”. Në vitin 1952, Tereza hapi bujtinën e saj të parë me ndihmën e zyrtarëve të Kalkutës. Ajo shndërroi një tempull hindu të braktisur në Shtëpinë Kalighat për Vdekjen, falas për të varfrit, dhe e quajti atë Kalighat, Shtëpia e Zemrës së Pastër (Nirmal Hriday). Në kulmin e Rrethimit të Beirutit në vitin 1982, Tereza shpëtoi 37 fëmijë të bllokuar në një spital të vijës së përparme, duke ndërmjetësuar një armëpushim të përkohshëm midis ushtrisë izraelite dhe guerilëve palestinezë. E shoqëruar nga punëtorët e Kryqit të Kuq, ajo udhëtoi nëpër zonën e luftës për në spital, për të evakuuar pacientët e rinj. Kur Europa Lindore përjetoi rritje të hapjes në fund të viteve 1980, Nënë Tereza i zgjeroi përpjekjet e saj drejt vendeve komuniste që kishin refuzuar Misionarët e Bamirësisë. Ajo filloi dhjetëra projekte, e pavendosur nga kritikat për qëndrimet e saj kundër abortit dhe divorcit. Tereza udhëtoi për të ndihmuar të uriturit në Etiopi, viktimat e rrezatimit në Çernobil dhe viktimat e tërmetit në Armeni. Në vitin 1991, ajo u kthye në Shqipëri për herë të parë, duke hapur një shtëpi të Misionarëve të Bamirësisë në Tiranë. Deri në vitin 1996, Tereza kishte operuar 517 misione në mbi 100 vende. Misionarët e Bamirësisë së saj u rritën nga dymbëdhjetë në mijëra, duke u shërbyer “më të varfërve të të varfërve” në 450 qendra në të gjithë botën. Misionarët e parë të shtëpisë së bamirësisë në Shtetet e Bashkuara u krijuan në rajonin e South Bronx të New York City dhe, në vitin 1984, kongregacioni operonte 19 institucione në të gjithë vendin.
