Një procedurë e thjeshtë, që zgjat rreth 15 minuta dhe nuk përdor steroide, mund të ofrojë lehtësim afatgjatë nga sindroma e tunelit karpal dhe t’i ndihmojë pacientët të shmangin operacionin. Një studim i ri sugjeron se trajtimi, i cili përdor ultratinguj për të drejtuar injektimin e një solucioni të zakonshëm fiziologjik rreth një nervi të kompresuar, ofron përfitime më të qëndrueshme sesa injeksionet tradicionale me steroide, pa rreziqet që lidhen me këto të fundit. Sindroma e tunelit karpal është një gjendje që shkaktohet nga shtypja e nervit median në kyçin e dorës dhe që mund të sjellë dhimbje, mpirje, ndjesi shpimi gjilpërash dhe dobësi në dorë e gishta.Lexo edhe:Hani vonë gjatë natës? Studimi i ri zbulon rrezikun që i kanoset mëlçisë Gjetjet, të publikuara në revistën Radiology, të Shoqatës Radiologjike të Amerikës së Veriut (RSNA), paraqesin një alternativë premtuese për pacientët, simptomat e të cilëve nuk janë përmirësuar me trajtimet konvencionale. Studiuesit thonë se kjo teknikë minimalisht invazive mund t’i ndihmojë gjithashtu disa pacientë ta shtyjnë ose ta shmangin operacionin. Pse sindroma e tunelit karpal mund të jetë kaq e vështirë për t’u trajtuar Sindroma e tunelit karpal zhvillohet kur nervi median, i cili shtrihet nga parakrahu deri në dorë, kompresohet ndërsa kalon nëpër një kanal të ngushtë në kyçin e dorës, të quajtur tuneli karpal. Presioni mbi këtë nerv mund të shkaktojë dhimbje, ndjesi shpimi gjilpërash, mpirje dhe dobësi muskulore, duke i bërë ndonjëherë të vështira aktivitetet e përditshme. Kjo gjendje lidhet zakonisht me lëvizjet e përsëritura të dorës dhe kyçit të saj. Studimet sugjerojnë se rreth 5% deri në 10% e njerëzve zhvillojnë sindromën e tunelit karpal gjatë jetës së tyre dhe numri i rasteve është në rritje. Një nga trajtimet e zakonshme përfshin injektimin e kortikosteroideve për të zvogëluar inflamacionin dhe për të lehtësuar presionin mbi nerv. Megjithëse këto injeksione mund t’i zbusin simptomat, përfitimet shpesh zbehen me kalimin e kohës dhe mund të jetë e nevojshme përsëritja e trajtimit. “Injeksionet tradicionale me steroide për sindromën e tunelit karpal shpesh ofrojnë vetëm lehtësim të përkohshëm, duke bërë të nevojshme përsëritjen e procedurës”, tha bashkautorja e studimit, Anupama Tandon, M.D., profesoreshë në Departamentin e Radiodiagnostikës dhe Imazherisë në Kolegjin Universitar të Shkencave Mjekësore dhe Spitalin Guru Teg Bahadur në Delhi, Indi. “Për më tepër, steroidet mbartin rrezikun e ndryshimeve lokale të lëkurës, hollimit të indit dhjamor dhe dobësimit të tendinave.” Një procedurë e thjeshtë që çliron një nerv të kompresuar Studiuesit shqyrtuan një teknikë alternative të njohur si hidrodiseksioni nervor. Në vend që të mbështetet te medikamentet për të zvogëluar inflamacionin, kjo metodë përdor një lëng të injektuar me kujdes për të ndarë nervin e prekur nga indet përreth, të cilat mund t’ia kufizojnë lëvizjen. Mjekët përdorin imazherinë me ultratinguj në kohë reale për të parë nervin dhe për ta drejtuar injeksionin me saktësi. Lëngu ndihmon në lirimin e ngjitjeve, pra të zonave ku indet janë ngjitur me njëri-tjetrin, duke i mundësuar nervit të lëvizë më lirshëm. Hidrodiseksioni kryhet shpesh së bashku me trajtimin me steroide. Megjithatë, studiuesit kanë pasur pak prova në dispozicion për të përcaktuar nëse kjo procedurë mund të ofrojë lehtësim afatgjatë pa shtuar steroide. Për ta shqyrtuar këtë çështje, Dr. Tandon iu bashkua autores kryesore të studimit, Anindita Bose, M.D., profesoreshë asistente në Departamentin e Radiologjisë në Kolegjin dhe Spitalin Mjekësor Mahatma Gandhi në Jaipur, Indi, si dhe studiuesve të tjerë, për të kryer një provë të kontrolluar të randomizuar me 63 pacientë. Të gjithë pjesëmarrësit kishin diagnozë të konfirmuar të sindromës së tunelit karpal dhe vazhdonin të përjetonin simptoma pavarësisht trajtimit konvencional. Studiuesit i ndanë rastësisht pacientët në tri grupe me numër të barabartë pjesëmarrësish. Grupi i parë iu nënshtrua hidrodiseksionit të drejtuar me ultratinguj, duke përdorur solucion fiziologjik, një tretësirë sterile me ujë dhe kripë. Grupi i dytë iu nënshtrua të njëjtës procedurë, por me solucion fiziologjik dhe kortikosteroide. Grupi i tretë mori një injeksion kortikosteroidesh të drejtuar me ultratinguj, pa hidrodiseksion. Lehtësimi nga sindroma e tunelit karpal zgjati më shumë pa steroide Studiuesit ndoqën përparimin e secilit pacient duke përdorur matje të standardizuara të dhimbjes, ashpërsisë së simptomave dhe funksionit të dorës. Ata kryen gjithashtu ekzaminime me ultratinguj për të matur madhësinë e nervit median, një tregues i ënjtjes. Këto vlerësime u kryen katër, 12 dhe 24 javë pas trajtimit. Pas katër javësh, të tri grupet shfaqën përmirësime të ndjeshme. Megjithatë, ndërsa studimi vazhdonte, dallimet mes grupeve u bënë gjithnjë e më të dukshme. Pacientët që iu nënshtruan hidrodiseksionit vazhduan të përjetonin përmirësime të simptomave dhe të funksionit të dorës. Ata që morën vetëm injeksione steroidesh fillimisht u përmirësuan, por gjatë vizitave të mëvonshme të ndjekjes filluan të përjetonin përsëritjen e simptomave. “Në javën e 12-të dhe pas gjashtë muajsh, të dy grupet që iu nënshtruan hidrodiseksionit treguan përmirësim të mëtejshëm të simptomave klinike dhe të funksionit, ndërsa pacientët që morën vetëm injeksione me kortikosteroide përjetuan rikthimin e simptomave, duke sugjeruar se përfitimi fillestar ishte jetëshkurtër”, tha Dr. Tandon. Çuditërisht, shtimi i kortikosteroideve në lëngun e përdorur për hidrodiseksionin nuk solli ndonjë përfitim shtesë afatgjatë, statistikisht domethënës. Përdorimi i solucionit të zakonshëm fiziologjik, pa shtuar steroide, rezultoi po aq efektiv gjatë periudhës gjashtëmujore të ndjekjes. Matjet me ultratinguj ofruan prova shtesë për efektivitetin e trajtimit. Te pacientët që iu nënshtruan hidrodiseksionit, sipërfaqja e prerjes tërthore të nervit median u zvogëlua me rreth 43% deri në 45%. Te pacientët e trajtuar vetëm me injeksione kortikosteroidesh, zvogëlimi ishte vetëm rreth 15%. Zvogëlimi më i madh i madhësisë së nervit sugjeroi se hidrodiseksioni ishte më efektiv në reduktimin e ënjtjes rreth nervit të kompresuar. “Shumica e pacientëve tanë vuanin nga sindroma e tunelit karpal prej muajsh deri në vitesh dhe nuk kishin përfituar shumë lehtësim, pavarësisht se kishin provuar trajtime të ndryshme, si qetësues dhimbjesh, mbajtëse për kyçin e dorës, ndryshime në stilin e jetesës dhe kortikosteroide”, tha Dr. Tandon. “Ishte një surprizë e këndshme të zbulonim se një procedurë e thjeshtë, që konsiston në ndarjen e nervit median nën drejtimin e ultratingujve me solucion fiziologjik, u ofroi atyre lehtësim afatgjatë.” Një trajtim 15-minutësh që mund t’i ndihmojë pacientët të shmangin operacionin Përveç lehtësimit të qëndrueshëm të simptomave, hidrodiseksioni ofroi disa përparësi praktike. Procedura zgjati mesatarisht vetëm 15 minuta dhe përgjithësisht u tolerua mirë. Studiuesit nuk konstatuan komplikacione të rëndësishme, as menjëherë pas procedurës dhe as gjatë periudhës së ndjekjes. Pacientët raportuan gjithashtu një nivel të lartë kënaqësie me trajtimin. Procedura ishte me kosto të ulët, nuk kërkonte as anestezi dhe as shtrim në spital, dhe pjesëmarrësit mund të ktheheshin në punë brenda një ore. Këto përparësi mund ta bëjnë hidrodiseksionin një alternativë tërheqëse për personat që kërkojnë lehtësim pa iu nënshtruar operacionit ose pa marrë injeksione të përsëritura me steroide. Gjetjet janë veçanërisht të rëndësishme, pasi sindroma e tunelit karpal po bëhet gjithnjë e më e përhapur në mbarë botën. “Në përgjithësi, studimi sugjeron se hidrodiseksioni me solucion fiziologjik, i drejtuar me ultratinguj, është një trajtim i sigurt dhe minimalisht invaziv, që mund të ofrojë përmirësime të qëndrueshme klinike dhe morfologjike te pacientët me sindromën e tunelit karpal, simptomat e të cilëve nuk i janë përgjigjur trajtimit”, tha Dr. Tandon. “Prandaj, hidrodiseksioni meriton të konsiderohet një alternativë minimalisht invazive për sindromën e tunelit karpal të shkallës së lehtë deri në të moderuar dhe mund ta shtyjë, madje edhe ta eliminojë nevojën për operacion.” Studime më të mëdha do të vlerësojnë sa zgjasin përfitimet Megjithëse gjetjet janë inkurajuese, studiuesit theksojnë se nevojiten studime të tjera përpara se të përcaktohet plotësisht efektiviteti afatgjatë i këtij trajtimi. Në provë morën pjesë vetëm 63 persona dhe pacientët u ndoqën për gjashtë muaj. Studime më të mëdha, që përfshijnë disa qendra mjekësore dhe periudha më të gjata vëzhgimi, mund të ndihmojnë në përcaktimin se sa i qëndrueshëm është efektiviteti i hidrodiseksionit dhe nëse përfitimet e tij vazhdojnë edhe pas periudhës fillestare të ndjekjes. Ekipi kërkimor ka nisur tashmë një studim tjetër, në të cilin po krahason lëngje të ndryshme të përdorura gjatë hidrodiseksionit, përfshirë solucionin fiziologjik dhe dekstrozën, një formë sheqeri. Qëllimi është të përcaktohet se cila metodë sjell përmirësimet më të qëndrueshme për personat me sindromën e tunelit karpal. “Kjo provë përfshin një periudhë të zgjatur ndjekjeje për të monitoruar rezultatet afatgjata te pacientët dhe për të përcaktuar qëndrueshmërinë reale të efektit të trajtimit”, tha Dr. Tandon./ScienceDaily
