Arrestimi i kryebashkiakut të Tiranës, Erion Veliaj, është shoqëruar me një seri zhvillimesh që kanë futur Bashkinë e kryeqytetit në një situatë të pazakontë institucionale. Prej 572 ditësh në paraburgim, Veliaj dhe avokatët e tij kanë vijuar përplasjet me drejtësinë, ndërsa më 15 shtator pritet shqyrtimi në Gjykatën e Lartë i rekursit për masën e sigurisë, pas rikthimit të çështjes nga Gjykata Kushtetuese. Ndërkohë, bashkia që u shërben rreth një milion qytetarëve është kthyer në skenën e një beteje ku karrigia e kryebashkiakut duket se po mbahet fort edhe nga qelia.
Zhvillimet e fundit në institucion e kanë thelluar edhe më shumë përplasjen. Më 28 gusht, Veliaj shkarkoi kryetaren e komanduar Anuela Ristani, ndërsa më 1 shtator Sekretari i Përgjithshëm Eldi Hoxha dha dorëheqjen dhe po atë ditë Veliaj riktheu në detyrë Alban Dokushin. Një ditë më pas, më 2 shtator, ai shkarkoi nënkryetarin Blendi Sulaj. Për kritikët, fakti që vendime të tilla merren nga një kryebashkiak që ndodhet pas hekurave është një paradoks institucional: Tirana duket sikur po drejtohet nga një zyrë që aktualisht ka një adresë tjetër.
Ndërkohë, ndaj Veliajt rëndojnë 13 akuza, mes tyre akuza për korrupsion, pastrim parash, fshehje pasurie dhe çështje që lidhen me sende të paligjshme. Në këtë klimë, përplasjet me drejtësinë dhe lëvizjet brenda Bashkisë kanë shtuar pikëpyetjet nëse institucioni po përdoret si një tjetër front i betejës së tij për të ruajtur pushtetin. Ironia e situatës është e fortë: ndërsa Tirana ka nevojë për një drejtim funksional dhe të qëndrueshëm, kryebashkiaku vijon të luftojë për karrigen e tij nga qelia, duke e kthyer krizën personale e politike në një problem që rrezikon të paguhet me koston e qytetarëve.