Foto ilustruese Europa nuk përballet vetëm me përshkallëzimin e Rusisë. "El Pais" argumenton se, megjithëse me interesa dhe metoda të ndryshme, Moska, Uashingtoni dhe Pekini ushtrojnë presion mbi Bashkimin Europian dhe përfitojnë nga përçarjet e tij. Në prag të një kalendari të ngjeshur zgjedhor, sfida për BE-në është të ruajë unitetin dhe aftësinë për të vepruar si një fuqi e përbashkët... Vladimir Putin është në vështirësi. Lufta në Ukrainë nuk po shkon mirë për të; viktimat po shtohen me një ritëm alarmues; pakënaqësia në shoqërinë ruse po rritet mes vështirësive serioze ekonomike; dhe rrethi i brendshëm i Kremlinit po bëhet gjithnjë e më i hutuar nga mungesa e efektivitetit të udhëheqësit të tij. Përgjigjja e tij, të paktën tani për tani, është e njëjtë si gjithmonë: përshkallëzimi. Kundër Ukrainës, me më shumë raketa; kundër qytetarëve të tij, me më shumë represion; dhe kundër BE-së, me sulme, kërcënime dhe provokime të llojeve të ndryshme, sabotime, sulme kibernetike, inkursione, që po bëhen gjithnjë e më të guximshme dhe të rrezikshme.
Kjo strategji e fundit nxitet nga disa motive. Njëri prej tyre është dobësimi i konsensusit në Europë për mbështetjen ndaj Ukrainës, duke ushqyer ndjesinë e rrezikut, idenë se është më mirë të mos përfshihesh në telashe. Me tërheqjen e ndihmës amerikane, është BE-ja ajo që po mban në këmbë mbrojtjen e Kievit dhe, për Putinin, është thelbësore që kjo shtyllë të thyhet. Një tjetër motiv është mbjellja e përçarjes dhe kaosit brenda shoqërive europiane, duke i bërë ato konfliktuale dhe joefektive. Një tjetër synim është krijimi i ndarjeve brenda BE-së, në mënyrë që ajo të mos ecë përpara në rrugën e integrimit, që përbën forcën e saj më të madhe. Putin percepton se mund ta vazhdojë përshkallëzimin, sepse europianët nuk kanë një kurs të qartë veprimi për t’iu përgjigjur. Shqetësimi për këtë prirje drejt përshkallëzimit rus është i dukshëm në deklaratat publike të udhëheqësve dhe diplomatëve të disa vendeve europiane, dhe akoma më shumë në disa biseda private.
Do të ishte jashtëzakonisht naive t’i nënvlerësonim këto rreziqe. Putin është, mbi të gjitha, një operativ i KGB-së dhe ka një prirje të natyrshme për përdorimin e këtyre taktikave. Por gabimi vërtet ekzistencial është të mos e lidhësh këtë kërcënim me kërcënimet e tjera që vijnë nga superfuqitë botërore: Shtetet e Bashkuara dhe Kina. Edhe ato, megjithëse me nuanca të ndryshme, synojnë ta shpërbëjnë ose ta dobësojnë BE-në dhe veprojnë, përmes taktikave të ndryshme, për ta shkatërruar ose minuar atë.
Në rastin e Shteteve të Bashkuara, çështja është e qartë. Strategjia e re e sigurisë kombëtare e Uashingtonit deklaron hapur synimin për të “kultivuar rezistencën” ndaj BE-së, të cilën në thelb e përshkruan si kundërshtare. Në këtë rast, strategjia përfshin përpjekjet për t’u dhënë mbështetje politike dhe teknologjike grupeve nacionaliste europiane euroskeptike. Toksiciteti i Trumpit e ka komplikuar këtë operacion. Refuzimi që ai shkakton në Europë është aq i përhapur, sa shumë ultranacionalistë preferojnë të mbajnë distancë. Megjithatë, ekziston hapësirë për lëvizje që tregojnë mbështetje dhe platforma e ofruar nga X vazhdon të jetë e anuar në favor të tyre.
Nuk është rastësi që J. D. Vance, në fjalimin e tij të famshëm në Konferencën e Sigurisë në Mynih në vitin 2025, argumentoi se rreziku më i madh për Europën nuk janë raketat e Putinit, por censura e pretenduar e lirisë së fjalës, domethënë, veprimet për të frenuar manipulimet nga e djathta ekstreme dhe nga ata që e anojnë terrenin e lojës në favorin e tyre. Nuk është rastësi as që administrata Trump dëshiron të ndërhyjë për të mbështetur Musk në një proces gjyqësor përpara gjykatave europiane lidhur me një gjobë të vendosur ndaj X; apo që, ndërsa shqyrton tërheqjen e trupave nga Europa, duke ndëshkuar kështu disa vende, njofton mundësinë e dislokimeve të reja të dakordësuara me udhëheqës miqësorë, presidentin, jo kryeministrin, e Polonisë. Ajo që duan Trump, mbështetësit e tij dhe magnatët e teknologjisë është shpërbërja e BE-së, e cila përfaqëson një forcë rregullatore dhe sanksionuese që shërben si kundërpeshë dhe që mban gjallë, edhe me mangësitë e saj të mëdha, një ideal të demokracisë dhe multilateralizmit që ata e përçmojnë, duke preferuar në vend të tij ligjin e forcës, i cili funksionon në favorin e tyre.
Në rastin e Kinës, çështja është shumë më e nënkuptuar. Pekini zhvillon periodikisht samite me BE-në dhe shpreh interes për bashkëpunim me të. Ai nuk dëshiron që BE-ja të pësojë një rënie ekonomike, pasi blloku është një klient kyç për eksportet e tij. Kina dëshiron që europianët të largohen nga SHBA-ja dhe një shkallë e caktuar koordinimi brenda Europës i shërben këtij synimi.
Por vetëm naivët ose keqdashësit nuk arrijnë të shohin se Pekini nuk dëshiron një BE të bashkuar dhe të fortë, sepse një bllok i tillë mund ta përballojë në mënyrë efektive strategjinë e tij të dominimit industrial; ai preferon të na përçajë dhe dobësojë dhe këtë e bën në shumë mënyra.
Kina ka treguar aftësi duke u marrë me ne një nga një; u ka ofruar mbështetje atyre që kundërshtojnë projektin e përbashkët, më së shumti përmes investimeve masive në Hungarinë e Viktor Orbánit; ka shfrytëzuar pikat e verbra në marrëdhëniet tregtare për të fuqizuar kapacitetin e saj industrial dhe për të shkatërruar strukturën tonë industriale përmes talentit dhe përpjekjeve të veta, por edhe përmes subvencioneve masive, dumping-ut, transferimeve të detyruara ose vjedhjes së drejtpërdrejtë të pronësisë intelektuale. Në nivelet e larta të politikës europiane ka nga ata që besojnë se, mes shumë motiveve të tjera, mbështetja e Kinës për Rusinë në pushtimin e Ukrainës synon gjithashtu ta konsumojë BE-në, duke e detyruar atë t’i përkushtohet mbrojtjes emergjente në vend që të përqendrohet në mënyrë paqësore në përmirësimin e konkurrueshmërisë së saj.
Të mendosh se këto tri veprime i përgjigjen një kuadri të vetëm dhe të koordinuar do të ishte një teprim konspirativ. Por të shpërfillësh faktin se ato po ndodhin në të njëjtën kohë, efektin shumëfishues të përkimit të tyre dhe lehtësinë me të cilën Trump i afrohet Xi-së, ndërsa fton Putinin në G20, do të ishte një marrëzi vetëvrasëse.
Po aq e pamatur do të ishte të mos merrej parasysh se çfarë nënkupton e gjithë kjo përballë kalendarit të ngjeshur zgjedhor që po afrohet në Europë. Qytetarët do të vendosin. Ajo që është e qartë është se këta tre udhëheqës, Putin, Trump dhe Xi, do të jenë të kënaqur nëse fitojnë forcat e së djathtës ekstreme që pengojnë integrimin e BE-së. /Përshtati “Pamfleti” nga “El Pais”shba kina Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Rajoni dhe Bota Irani u drejtohet amerikanëve, Garda Revolucionare shpërndan një letër të hapur prej 25 faqesh 29 Shtator 2026, 14:1314:13Rajoni dhe Bota Moska hap “rubinetin” për ushtrinë, mbi 200 miliardë dollarë për mbrojtjen 29 Shtator 2026, 13:3513:35Rajoni dhe Bota 100 mijë dollarë për informacion, si mafia shqiptare tentoi të korruptonte agjentët e inteligjencës 29 Shtator 2026, 11:3611:36Rajoni dhe Bota Pas dy dekadash, trupat amerikane përfjnë tërheqjen nga Iraku; largohet edhe ushtari i fundit 29 Shtator 2026, 10:2510:25Rajoni dhe Bota Inteligjenca artificiale po vjen për votuesit e Izraelit 29 Shtator 2026, 10:0710:07Rajoni dhe Bota Ankaraja mes Moskës dhe Uashingtonit, Rusia hap rrugën për transferimin e S-400 29 Shtator 2026, 08:4908:49Rajoni dhe Bota