Ndërkohë që Edi Rama dhe Toni Gogu i thonë Evropës me zë të lartë se Kapitulli 24 i Drejtësisë është gati të mbyllet si një derë e re e pastër, ata njëkohësisht e vendosin në zemër të Ministrisë së Drejtësisë Alban Mësonjësin, atë emër që Panama Papers e kishin nxjerrë në dritë si personazh me kompani offshore, parajsa fiskale dhe rrjete që lëviznin miliona euro nëpër TimBast (kapital 50.000 dollarë), 24 Bast (kapital 500.000 dollarë) e shoqëri panamiane të lidhura me Franco & Franco, Charino Holding, Atilova Enterprises dhe Trillado Enterprises.
Emërimi u bë më 28 prill 2026, vetëm një muaj e gjysmë pasi Toni Gogu kishte marrë detyrën e ministrit, pa asnjë konkurs, me letra penale që dukeshin më shumë si fletë dekorative sesa si dokumente të vërteta, në shkelje të rëndë të ligjit dhe, natyrisht, në një heshtje të plotë që e bënte gjithçka të dukej si një operacion i suksesshëm fshehtësie. Kështu, kryeministri kishte pasur prej kohësh informacione nga SHISH-i, Anti-Mafia, Drejtoria e Parandalimit të Pastrimit të Parave dhe agjencitë partnere ndërkombëtare për përfshirjen e tij në aktivitete kriminale me kompani offshore dhe fshehje miliona eurosh nëpërmjet rrjetit Panama Papers, ndërsa hetimi i Komisionit të Vettingut mbi pasuritë e bashkëshortes, Ornela Rrumbullaku, zbuloi se ai ushtronte krime financiare ndërkombëtare me katër kompani në Shqipëri, Qipro dhe Panama, të futura në listën e zezë botërore.
Për më tepër, bashkëshortja e tij, ish-prokurore, u shkarkua nga të dy shkallët e vettingut pikërisht sepse aktiviteti i tij kishte siguruar pasuri e llogari bankare të paligjshme në bashkëpunim me eksponentë të krimit, dhe provat u publikuan zyrtarisht nga Komisioni i Vettingut, Policia Antikrim dhe institucionet e drejtësisë shqiptare, por kjo nuk e ndali aspak logjikën e këtij emërimi.
Dhe vërtet, përse të ndalesh te një profil i skeduar nga agjencitë gjurmuese, kur i njëjti njeri kishte kaluar më parë si shef sektori në Ministrinë e Brendshme, drejtor në Ministrinë e Bujqësisë dhe të Turizmit, drejtor juridik dhe drejtor i pasurive në Bashkinë Vlorë (nga ku u largua për falsifikim e grabitje tokash në qytetin bregdetar), anëtar i Këshillit Drejtues të Kadastrës së Përgjithshme dhe i Agjencisë së Importeve, dhe tani merr çelësat e korrespondencës sekrete të ministrit Toni Gogu, të drejtorëve të Ministrisë së Drejtësisë, si dhe informacionet që shkëmbehen me Presidentin, Kryetarin e Kuvendit, Kryeministrin, Ministrin e Brendshëm, Drejtorin e SHISH-it, Drejtuesin e SPAK-ut, Prokurorin e Përgjithshëm, Inspektorin e Lartë të Drejtësisë, Interpol-in, EUROJUST-in, FBI-në, DEA-në dhe EUROPOL-in?
Kështu, ndërsa flitet me pathos për standarde evropiane dhe pastërti të sistemit, i njëjti sistem i jep dritën e gjelbër një figure që hetimet e mëparshme e kishin lidhur me rrjetin e parajsave fiskale dhe mafien e basteve, duke e kthyer kupolën e Drejtësisë në një vazhdim të qetë të asaj që dikur fshihej pas dokumenteve të Mossack Fonseca. Në fund, mbetet vetëm të vësh re me një buzëqeshje të lehtë se si, në kulmin e negociatave me BE-në dhe ndërkohë që jepen fjalime për plotësimin e standardeve të drejtësisë, e kaluara e dyshimtë kthehet në të ardhme të sigurt, dhe kapitulli i drejtësisë mbyllet… por me një ironi që nuk ka nevojë për shpjegim.