Pas aktgjykimit të 16 shtatorit ndaj katër ish-krerëve të UÇK-së, debati në Kosovë është përqendruar kryesisht te trashëgimia e luftës dhe kundërshtimi i vendimit të Gjykatës Speciale, ndërsa viktimat e krimeve të trajtuara në këtë rast kanë marrë më pak vëmendje publike. Sipas përmbledhjes së aktgjykimit, të paktën 385 persona u ndaluan në mënyrë të paligjshme ose arbitrare, 303 u torturuan, 49 u trajtuan në mënyrë mizore dhe 96 u vranë. Aktgjykimi është i shkallës së parë dhe ekipet mbrojtëse kanë paralajmëruar apelim.
Sipas njohësve të zhvillimeve në Kosovë të cituar nga Radio Evropa e Lirë, një nga arsyet e mungesës së vëmendjes ndaj viktimave lidhet me faktin se një pjesë e tyre janë identifikuar në aktgjykim si persona të dyshuar për bashkëpunim me regjimin serb, ndërsa shumica e emrave dhe historive të tyre nuk janë bërë publike. Megjithatë, trupi gjykues ka konstatuar se, me përjashtime të kufizuara, nuk kishte gjetur prova se viktimat kishin kryer veprimtari kriminale, kishin marrë pjesë aktive në luftime apo përbënin kërcënim legjitim për sigurinë e UÇK-së.
Debati ka ndarë edhe qëndrimet e institucioneve dhe organizatave në Kosovë. Ndërsa politikanë dhe organizata kanë kundërshtuar aktgjykimin dhe kanë theksuar krimet e kryera nga forcat serbe gjatë luftës, analistë dhe organizata të të drejtave të njeriut kanë kërkuar që mbështetja për apelimin të mos shoqërohet me mohimin e vuajtjeve të viktimave. Fondi për të Drejtën Humanitare në Kosovë ka argumentuar se faktet e vërtetuara në aktgjykim nuk duhet të relativizohen duke i cilësuar viktimat si bashkëpunëtorë, ndërsa përgjegjësia penale e individëve nuk duhet të shndërrohet në faj kolektiv të UÇK-së apo të shoqërisë kosovare.