Donald Trump Perandoria ka humbur dhe mezi pret ta mbyllë këtë kapitull, me shpresën se do të arrijë suksese diku tjetër, në politikën e brendshme ose të jashtme, të cilat mund t'i përdorë për të zbehur dhe mbuluar humbjen. Marrëveshja mes Omanit dhe Iranit për Ngushticën e Hormuzit, tashmë e finalizuar, po shqyrtohet nga Këshilli i Lartë i Sigurisë Kombëtare i Iranit. Kjo e zgjat afatin për arritjen e një zgjidhjeje për një çështje kyçe, e cila ka potencialin të rigjallërojë negociatat më të gjera mes Uashingtonit dhe Teheranit.
Megjithatë, këto negociata po vazhdojnë prapa skenave, siç kanë bërë të ditur Katari dhe Pakistani, dy vende që kanë qenë në kontakt me të dyja palët.
Miratimi i marrëveshjes do të thyente ngërçin aktual që, sipas autorit, po e konsumon Perandorinë, siç dëshmon edhe padurimi i administratës Trump në ndjekjen e dialogut Teheran-Muskat dhe thirrjet e saj për përshpejtimin e tij. Sipas kësaj analize, Perandoria ka humbur dhe mezi pret ta mbyllë këtë kapitull, me shpresën se do të arrijë suksese diku tjetër, në politikën e brendshme ose të jashtme, të cilat mund t'i përdorë për të zbehur dhe mbuluar humbjen.
Disfata paraqitet si aq e rëndë dhe nevoja për ta lënë pas si aq urgjente, saqë debati publik nuk po trajton as çështjen e kufizimit të dëmit gjeopolitik, siç do të ishte e arsyeshme në një situatë të tillë. Është sikur të ekzistonte frika, edhe pse ajo nuk mund të pranohet publikisht, se mund të kenë të drejtë ata që e cilësojnë këtë si një disfatë historike.
Kur Shtetet e Bashkuara humbën luftëra të tjera në shkallë të gjerë, si në Afganistan dhe Vietnam, ato përsëri arritën ta përballonin goditjen dhe të ruanin praninë e tyre globale. Kjo ndodhi edhe pse, në të dyja rastet, disfata ishte shumë më e dukshme dhe dramatike se ajo aktuale. Mjafton të kujtojmë imazhet e helikopterit të fundit që largohej nga Sajgoni ose skenat kaotike të avionëve që transportonin trupat e dislokuara në Afganistan.
Situata aktuale është krejt tjetër. Marina amerikane vazhdon të jetë e dislokuar pranë brigjeve iraniane, Forcat Ajrore mbeten të gatshme për të goditur dhe prania ushtarake amerikane vazhdon në forma të tjera. Sigurisht, ekzistojnë imazhe të dëmeve të pësuara nga bazat amerikane në Lindjen e Mesme, por ato nuk kanë të njëjtën fuqi simbolike si pamjet e Sajgonit apo Afganistanit.
Në atë kohë, Perandoria, edhe pse e plagosur, nuk ishte thyer. Këtë herë, sipas autorit, situata është ndryshe: diçka është thyer vërtet dhe në një nivel të thellë. Përmasat e plota të disfatës mbeten të panjohura, por ajo pothuajse me siguri do të çojë në zvogëlimin e ndikimit të Shteteve të Bashkuara në Lindjen e Mesme, në mos në një tërheqje nga rajoni.
Ky do të ishte një përfundim katastrofik për aventurizmin që nisi me luftën e parë në Irak, të ndërmarrë nga George H. W. Bush. Një vit pas rënies së Bashkimit Sovjetik, ajo luftë kishte shënuar, sipas kësaj analize, rimarrjen nga Perandoria dhe aleati i saj izraelit të kontrollit mbi Lindjen e Mesme, pra mbi atë që autori e konsideron rajonin më të rëndësishëm të planetit.
Kjo ëndërr u shkatërrua pikërisht për shkak të mënyrës se si u tentua të realizohej: duke e bazuar gjithçka te Forca dhe te një epërsi ushtarake aq dërrmuese, doktrina e “tronditjes dhe terrorit”, saqë strategjia dhe vetë realiteti u konsideruan pothuajse të panevojshëm, ndërsa në vend të tyre zunë hapësirë narrativat perandorake. Në luftën me Iranin, kjo Forcë tregoi të gjitha kufizimet e saj.
Gjeneralët amerikanë e kuptuan këtë shumë qartë. Siç raportoi CNN, kryetari i Shtabit të Përbashkët, gjenerali Dan Caine, u tha privatisht anëtarëve të administratës Trump se nuk ekzistojnë alternativa ushtarake të zbatueshme që do të siguronin fitoren dhe se do të ishte më mirë që konflikti të përfnte në këtë pikë. Sipas CNN, ky vlerësim gjeti mirëkuptim mes disa prej bashkëbiseduesve të tij.
Dështimin e fuqisë perandorake dhe arsyet e këtij dështimi i përshkruan edhe Scott Ritter në një artikull të botuar nga Consortium News.
Sipas Ritter, epoka e dominimit ushtarak konvencional amerikan ka përfunduar dhe lufta e dështuar me Iranin e ka bërë këtë realitet të dukshëm. Ai argumenton se Shtetet e Bashkuara tani duhet të përballen me faktin se makina ushtarake që kanë ndërtuar gjatë 35 viteve që nga rënia e Bashkimit Sovjetik, me një kosto të jashtëzakonshme burimesh dhe përpjekjesh, është shndërruar në një lloj “Linjë Maginot”: një projekt jashtëzakonisht i kushtueshëm, i projektuar për një formë lufte që nuk ekziston më.
Shtetet e Bashkuara, vijon argumenti i Ritter, ndërtuan një ushtri të bazuar mbi konceptin e “tronditjes dhe terrorit”, një lloj dinosauri teknologjik të projektuar më shumë për të frikësuar kundërshtarin sesa për ta nënshtruar atë. Sipas tij, kjo epërsi rezultoi jetëshkurtër.
Irani, në këtë këndvështrim, thjesht duhej të priste. Atij i mjaftonte të ndërtonte një sistem të aftë të përballonte fuqinë shkatërruese të një “superfuqie” që i kishte vendosur vetes kufizime dhe të rezistonte derisa makina e kushtueshme amerikane e luftës, e ndërtuar me kujdes nga industria e mbrojtjes, sipas kritikës së Ritter, më shumë për të maksimizuar fitimet sesa performancën, të konsumonte kapacitetet e saj. Ose, më saktë, derisa të fillonin t'i mungonin municionet.
Sa i përket narrativës perandorake, e cila sipas autorit ka mbijetuar, megjithëse në gjendje të dobësuar dhe duke ruajtur ende ndikimin e saj mbi mediat kryesore, tani asaj i kërkohet të kufizojë dëmin ndaj imazhit të Perandorisë.
Në këtë drejtim, artikulli i cituar i CNN arrin në përfundimin se vëmendja është zhvendosur te gjetja e një rrugëdaljeje që do t'i siguronte presidentit të paktën një fitore “simbolike”, të cilën ai mund t'ia paraqiste publikut amerikan si sukses, pa penguar një përparim të mundshëm diplomatik. Hapi i parë në këtë drejtim do të ishte një marrëveshje për rihapjen e Ngushticës së Hormuzit.
Megjithatë, disa procese, si erozioni i një Perandorie, zhvillohen ngadalë, në ritmet e vetë Historisë. Për këtë arsye, pasojat e asaj që ka ndodhur mbeten të pasigurta, ndërsa vazhdon të ekzistojë rreziku i përshkallëzimeve të reja, ndoshta edhe më të dhunshme, të kufizuara ose jo në kohë.
Por, përtej mundësisë së një lufte termonukleare, të cilën autori e konsideron një rrezik real për shkak të këmbënguljes së Uashingtonit për të mos pranuar ndryshimet historike dhe një realitet në të cilin, sipas kësaj analize, Shtetet e Bashkuara po humbasin terren ndaj rivalëve të tyre globalë, Rusisë dhe Kinës, një vazhdimësi e caktuar e rezistencës amerikane ndaj këtij ndryshimi nuk do të interpretohej më si shenjë e vitalitetit të një Perandorie në lulëzim.
Sipas autorit, ajo do të duhej parë më tepër si shenjë e dhimbjeve të një Perandorie në rënie./ Përshtati "Pamfleti" nga "InsideOvermarrëveshja mes omanit dhe iranit donald trump Lini një Përgjigje Anuloje përgjigjen Rajoni dhe Bota Një Lindje e Mesme përtej dominimit amerikan, aleancat e reja po riformësojnë rajonin 8 Gusht 2026, 18:3018:30Rajoni dhe Bota Tharja e Danubit “nxjerr” historinë, zbulohen anijet naziste të fsura në 1944! 8 Gusht 2026, 17:3617:36Rajoni dhe Bota Hunter Biden rrëfehet për faljen presidenciale, varësinë dhe sëmundjen e të atit: Kanceri është përhapur në kocka 8 Gusht 2026, 17:0017:00Rajoni dhe Bota Incident shumë pranë Hormuzit, goditet me predhë një anije dhe shpërthen në flakë! 8 Gusht 2026, 16:1816:18Rajoni dhe Bota Italia përvëlohet nga temperaturat ekstreme, a mund ta thyejë vera e 2026-s rekordin historik të vitit 2003 8 Gusht 2026, 16:1816:18Rajoni dhe Bota Ish-avokati i Trump, Todd Blanche konfirmohet Prokuror i Përgjithshëm i SHBA-së! 8 Gusht 2026, 15:3915:39Rajoni dhe Bota