Rrjeti i trupit i përbërë nga fibra nervore të imëta të cilat bëjnë që muskujt të tkurren dhe përcjellin ndjesitë e prekjes dhe dhimbjes nëse do të vendoseshin skaj më skaj, do të shtriheshin (çuditërisht) për dhjetëra mijëra kilometra. Ato mund të dëmtohen ose të kompresohen gjatë rrugës, në bazën e shtyllës kurrizore lumbare, duke shkaktuar dhimbjet therëse të nervit shiatik. Në kyçin e dorës, kjo mund të rezultojë në ndryshimin e ndjeshmërisë dhe dobësimin e muskujve të dorës që karakterizojnë sindromën e tunelit karpal.Lexo edhe:8 aditivë të zakonshëm ushqimorë lidhen me rritjen e tensionit të lartë dhe sëmundjet e zemrës Megjithatë, bllokimi i nervave në këto zona është dukshëm i pazakontë aq sa, kur ndodh, simptomat e ndërlikuara shpesh e vështirësojnë vendosjen e diagnozës. Kjo ilustrohet mirë nga historia mjekësore e një gruaje rreth të 50-ave, e cila vuante nga dhimbje therëse, paaftësuese, pikërisht në të djathtë të kërthizës, të ndjeshme edhe ndaj prekjes. Kjo nuk “përputhej” me asnjë nga shpjegimet e dukshme (gurët në tëmth, kisti ovarian, apendiciti etj.), duke bërë të nevojshme një sërë ekzaminimesh gjatë disa muajve (ekografi, MRI, kolonoskopi, laparoskopi) të gjitha pa rezultat. Më në fund, një mjek zëvendësues në klinikën e mjekut të saj, të cilin ajo nuk e kishte takuar më parë, e identifikoi shkakun brenda pak minutash bllokimin e një nervi ndijor që shkon drejt lëkurës, ndërsa kalonte përmes muskulit të drejtë të murit abdominal. Teknikisht, kjo njihet si Sindroma e Bllokimit të Nervit të Përparmë Kutane (ACNES), e cila, në mënyrë lehtësuese, shërohet lehtësisht me injektimin e një anesteziku lokal në vendin e dhimbjes. Dy sindromat e tjera kryesore të bllokimit të nervave (dhe që shpesh diagnostikohen gabimisht) janë mpirja në pjesën e jashtme të kofshës dhe kruajtja e fortë në një zonë të kufizuar në mes të shpinës. Zbulimi i shkakut të tyre nuk kërkon analiza apo ekzaminime, por më tepër shtron pyetjen e thjeshtë: “çfarë po ndodh vërtet këtu?”. Çfarë mund të bëni për të ndihmuar trurin e prekur nga Alzheimer-i Vëzhgimet e fundit në këtë rubrikë mbi efektivitetin zhgënjyes të barnave të reja dhe të kushtueshme, të promovuara për të ndaluar përparimin e Alzheimer-it, kanë nxitur disa lexues të pyesin se çfarë, nëse ka diçka, mund të bëhet për të zbutur pasojat e dëmtimit intelektual. Në mënyrë të pashmangshme, nuk ka një përgjigje të gatshme, por aspektet praktike ilustrohen në mënyrë të dobishme nga dy komente të lidhura me njëri-tjetrin. I pari është nga profesori Paul Bebbington i University College London i diagnostikuar me Alzheimer në vitin 2022 të cilit më pas iu përgjigj bashkëshortja e tij, profesoresha Elizabeth Kuipers, psikologe në King’s College. “Mbajta mend më është përkeqësuar ndjeshëm gjatë viteve të fundit,” shkruan Prof. Bebbington në një artikull të titulluar “Humbja e fillit” në British Journal of Psychiatry. “Duhet të punoj shumë më tepër për të kujtuar; nëse nuk përqendrohem, ngjarjet mund të fshihen nga kujtesa brenda pak sekondash.” Kujtimi i emrave edhe të të njohurve të afërt mund të jetë problematik, po ashtu edhe ndjekja e subjektit të dramave televizive dhe kujtimi se ku vendoset çdo gjë në dollapët e kuzhinës. Megjithatë, disa detyra intelektuale janë relativisht të paprekura: ai ende drejton makinën, mund të zgjidhë sudoku të vështira dhe të bëjë vlerësime kritike të artikujve akademikë. “Në përgjithësi, vetëvlerësimi im mbetet i lartë, duke kontribuar në faktin që e nënvlerësoj se sa shumë ndihmë kam nevojë.” Ilaçi për Alzheimer-in, donepezili, nuk ka pasur ndonjë efekt të dallueshëm. Bashkëshortja e tij, Prof. Kuipers, në artikullin shoqërues “Kapja e fijeve”, ndjek kalimin nga bezdisjet e vogla, si çelësat dhe kartat e udhëtimit të vendosura gabim, drejt problemeve më të rëndësishme. Një shembull është se ajo nuk mund ta ndryshojë më papritur temën e një bisede dhe duhet të jetë shumë më e saktë në atë që thotë. “Parashikimi i asaj që duhet të kompensohet, pa u treguar tepër imponues, është një tjetër kërkesë e re.” Tri rekomandimet e saj kryesore për të tjerët janë, së pari, të sigurohen që “kujdesi për të sëmurin të mos jetë roli juaj i vetëm në jetë” të mos hiqni dorë nga puna dhe interesat tuaja jashtë saj. Më pas, të vendosni një rutinë për çdo ditë të javës, me një rishikim të rregullt të përbashkët çdo tre muaj për të parë se si po shkojnë gjërat. Dhe të bëni së bashku gjëra që përndryshe mund të mos i kishit bërë. Ata kanë filluar të merren me kërcim linjë, jo me shumë mjeshtëri, por është diçka e thjeshtë dhe shumë shoqërore./TheTelegraph
