A mund të quhet më politike ajo që ndodh sot në Shqipëri, kur mjeti i vetëm i komunikimit mes shtetit dhe qytetarit mbetet forca? Kur dhuna bëhet e vetmja alternativë e mbetur për të zgjidhur një mosmarrëveshje publike dhe politika degradon në paaftësi totale për të ofruar hapësira mirëkuptimi, pushteti pëson goditjen më të rëndë e të pariparueshme që mund të njohë një sistem demokratik: humbjen e plotë të legjitimitetit të tij moral. LEXO edhe...Protesta e dhunshme/ Efektivi kërkon të shoqërojë të miturin te ‘Opera’, e ndalojnë disa gra (VIDEO) Përplasjet e ashpra që kanë përfshirë rrugët e vendit, ku përballë njëri-tjetrit gjenden qytetarët e revoltuar dhe forcat e rendit, nuk mund të reduktohen absolutisht në një çështje teknike apo rutinore të "prishjes së rendit dhe qetësisë publike". Ajo që po shohim sot në sheshe nuk është thjesht një krizë afatshkurtër sigurie, por sintoma direkte e dështimit brutal të përgjegjësisë politike për të administruar, dëgjuar dhe zgjidhur me pjekuri konfliktin shoqëror. Filozofi i njohur gjerman, Jürgen Habermas, ka theksuar se legjitimiteti i një pushteti nuk buron asnjëherë nga aftësia e tij për të kontrolluar me shtypje sjelljen e njerëzve, por nga aftësia për të prodhuar konsensus racional përmes dialogut të lirë e të barabartë. Kur ky dialog zëvendësohet me shkopin e gumës, ujin me presion dhe gazin lotësjellës, e gjithë ndërtesa e legjitimitetit demokratik shembet në themel. Çdo pushtet që zgjedh rrugën e shtypjes së revoltës mund të arrijë, pa dyshim, të rikthejë përkohësisht një lloj qetësie mekanike apo fizike në sipërfaqe, por ky është kurdoherë një triumf pirik që mbart kosto të larta për të ardhmen. Shtypja nuk blen dot besim, nuk ushqen bindje të brendshme dhe as nuk mund ta imponojë dot atë me urdhër administrativ. E vetmja gjë që prodhon përdorimi i dhunës shtetërore është nënshtrimi i çastit, frika e përkohshme dhe kurrsesi një marrëveshje e re apo e qëndrueshme sociale. Hannah Arendt e ka vizatuar saktësisht këtë kufi të pakërcyeshëm ndarës kur shkruante se pushteti dhe dhuna janë kundërshtarë të papajtueshëm; ku sn njëra plotësisht, tjetra është e pranishme vetëm si mungesë absolute. Dhuna shfaqet gjithmonë atëherë kur pushteti ndjen rrezikun e humbjes së kontrollit, por nëse lihet ta ndjekë rrjedhën e vet pa frenim, ajo përfn pashmangshmërisht në zhdukjen e vetë pushtetit. Këtu qëndron edhe paradoksi më i madh e më i paarsyeshëm i qeverisjes sonë: ata që sot përdorin diktatin e forcës brutale për të ruajtur zyrat e tyre, nesër ose pasnesër do të duhet të kthehen sërish te po ata qytetarë për t’u kërkuar përsëri besimin, mirëkuptimin dhe votën. Por besimi është një e mirë e çmuar që mbillet me dëgjim, ndjeshmëri e kompromis vizionar, jo me re gazi lotësjellës e blinda në rrugë. Si mund t'i kërkosh nesër me fytyrë të hapur besim dikujt që sot e ke përballur me dhunë e ndëshkim? Në një shtet që pretendon të funksionojë mbi parimet e demokracisë liberale, imponimi i autoritetit përmes frikës mund ta zgjasë teknikisht qëndrimin në zyrat e pushtetit, por nuk përbën kurrë një zgjidhje afatgjatë për stabilitetin e vendit. Logjika e prapaskenave politike se një revoltë shtypet sot, pluhuri i përplasjes do të ulet nesër dhe situata do të kthehet në normalitet sikur të mos kishte ndodhur asgjë, është iluzioni më i rrezikshëm që mund të ushqejë një elitë politike e shkëputur nga realiteti. Përgjigjja e këtij iluzioni gjendet te sociologu Max Weber, i cili në analizat e tij strukturore mbi shtetin theksonte se shteti gëzon monopolin e përdorimit të forcës legjitime, por kur forca e humb karakterin e saj legjitim dhe etik, ajo kthehet thjesht në ushtrim arbitrar dhune nga një grup i veshur me pushtet mbi një grup tjetër të pambrojtur. Në shoqëritë e lira e të hapura, konfliktet e pazgjidhura nuk zhduken kurrë thjesht sepse u pastrua rruga, u shpërndanë protestuesit apo u fshinë gjurmët e përplasjes. Ato thjesht zhvendosen nën sipërfaqe, duke u akumuluar brenda pëlhurës shoqërore si një lëndë e rrezikshme plasëse që pret shkëndijën e radhës për të shpërthyer me një forcë edhe më të madhe. Paqja e vërtetë sociale mbështetet te besimi i ndërsjellë — një gjendje ku palët pranojnë rregullat e lojës sepse besojnë te drejtësia, barazia dhe paanshmëria e sistemit, jo sepse i tremben ndëshkimit apo dhunës policore. Në momentin kur politika heq dorë nga dëgjimi i zërit të qytetarëve dhe zgjedh shtypjen si instrument të parë e të fundit, ajo ka dorëzuar tashmë arsyen e vetme pse ekziston: aftësinë për të qeverisur me pëlqimin e lirë të të qeverisurve. Sot, Shqipëria nuk ka nevojë për demonstrim ushtarak force nga ana e shtetit e as për përshkallëzim irracional dhune nga ana e rrugës; Shqipëria ka nevojë urgjente e të pashmangshme për rikthimin e politikës në misionin e saj primar: zgjidhjen e krizave përmes përgjegjësisë, llogaridhënies, dinjitetit dhe rivendosjes së besimit të humbur, sepse çdo ditë që kalon duke numëruar shoqërimet në polici, të lënduarit dhe gazin e hedhur në rrugë është një ditë më pak jetë për demokracinë tonë. U.D/ReportTv.al protestat kunder qeverise alban daci Komento Komente Sondazhi i ditës: A i mbështesni protestat e dhunshme në vend? Po 18.7% Jo 77.9% Disi 3.4% Vota total: 7391 Sondazhi i ditës: A i mbështesni protestat e dhunshme në vend?
